halim yok.

canımın çiçeği, ağlamak duygularını çirkinleştirmeyecek, hislerini yansıtmak sevginden seni uzaklaştırmayacak. anılarında sakladığın tüm düşüncelere savaşın değil merhametin iyi geleceğini düşündüğün sevgi dolu bir tarafın var. bu yüzden hayatının merhametine, şefkatine sıkıca sarıl ve iyi ol, sen tamamen kendinsin, bir sürü kırgınlıkla dolusun ama neredeyse bir yıldız tozundan yapılmış gibi güzelsin.

birinin sizinle mutlu olduğunu hissetmek, mutlu hissetmekten yüzlerce adım ötede.

Kalan son gücümle inandığım her şeye kırgınım.

“İnsanlarla uzun süre yaşayamıyorum. Sonsuzluğun payından bana biraz yalnızlık gerek.”

Şu anda burayı okuyor olsaydın, sana güveni sarsılan bir insanın nelerden vazgeçtiğini anlatmak isterdim ve gerçekten anlamak isteyen birine bunun çabasını vermeye bile gerek kalmazdı düşüncesi bir kez daha yorardı beni.

“Kendinden kaçmanın mümkün olmadığını öğrendiğinde savaşmaya başlarsın. Benim savaşım kendimle.”

Umursadığınız insan sizi hayal kırıklığına uğrattığında, insanları önemsemekten vazgeçip yalnızlığı seçiyorsunuz.

Neye sinirleneceğim neyi affedeceğim neden soğuyacağım hiç belli olmuyor. Benim sağım solum hiç belli olmuyor, yakınlarıma sabır dilerim

Çocukken içime kapanıktım. Diğer çocuklar ise neşeli konuşkandılar. Kendimi onlardan üstün hissediyordum. Ama beni kendilerinden aşağı görüyorlardı, böylece kıskançlaştım. Bütün dünyayı sevmeye hazırdım. Hiçbiri beni anlamadı. Ben de nefret etmeyi öğrendim.

Benim en büyük sınavım kafamın içinde

Eskiden birilerine zaman ayırıp, “bak sen böyle düşünüyorsun ama gerçeği böyle” diyordum. Göremediğini göstermeye çalışıyordum. O kadar boş bi’ çabaymış ki. İnsan gerçeği sadece işine göre algılama kapasitesine sahip. İnsanlara kendi yalanlarıyla mutluluklar.