Zaman algımı dahi kaybettim artık sadece günü akşam etmenin derdindeyim hangi günde olduğumuzu takip etmiyorum saate bakıp ne zaman müsait olabileceğini hesaplamıyorum akşama kadar meşgul olmaya çalışıyorum erken uyumaya çalışıyorum ama gecenin bi saati seni gördüğüm rüyadan uyanıyorum tekrar uyumaya çalışıyorum görürüm diye gelmiyorsun bir kez daha. Seni bekliyorum dönersin diye ama artık yaşamaya hevesim kalmadı, tepkisizleştim. Kendimle baş başa kalmamak için sürekli insanların etrafındayım. Ben ilk kez yalnızlıktan kaçıyorum, düşüncelerimden kaçıyorum. Bazen en ufak bir şey seni hatırlatıyor oturup ağlamak istiyorum ve bulduğum ilk fırsatta yapıyorum bunu. Artık kelimeleri özensiz yazıyorum çoğu zaman yanlış yazıyorum ve dönüp düzeltmek bile istemiyorum. Hani kıyamıyordun bana bitanem? Sen değil isen kim kıydı bana ?














