Zaman algımı dahi kaybettim artık sadece günü akşam etmenin derdindeyim hangi günde olduğumuzu takip etmiyorum saate bakıp ne zaman müsait olabileceğini hesaplamıyorum akşama kadar meşgul olmaya çalışıyorum erken uyumaya çalışıyorum ama gecenin bi saati seni gördüğüm rüyadan uyanıyorum tekrar uyumaya çalışıyorum görürüm diye gelmiyorsun bir kez daha. Seni bekliyorum dönersin diye ama artık yaşamaya hevesim kalmadı, tepkisizleştim. Kendimle baş başa kalmamak için sürekli insanların etrafındayım. Ben ilk kez yalnızlıktan kaçıyorum, düşüncelerimden kaçıyorum. Bazen en ufak bir şey seni hatırlatıyor oturup ağlamak istiyorum ve bulduğum ilk fırsatta yapıyorum bunu. Artık kelimeleri özensiz yazıyorum çoğu zaman yanlış yazıyorum ve dönüp düzeltmek bile istemiyorum. Hani kıyamıyordun bana bitanem? Sen değil isen kim kıydı bana ?

Akşamdan akşama zor geçer, bilmem bu hasret nasıl biter?

Evim yanıyor içinde ben içimde sen. Bu yangından sağ çıkmalısın sevgilim.

Özür dilerim sevgilim seni adamakıllı sevemedim. Özür dilerim bitanem hissettiremedim.

Helallik bile almadan gittin. Ya döndüğün yerde olmazsam?

Konu sen isen evet, dünyanın en bencil insanıyım.

Daha önce birçok kez veda ettim bir kere bile gidemedim. Şimdi bu yazıyı yazıyorum ama gidebilecek miyim bende bilmiyorum bildiğim tek şey seninle vedalaşmak zorunda kaldığım. Sanırım hayatın beni büyütmek için önüme koyduğu bir engel de bu hâlbuki o engeli elinden tutup aşmayı ne çok isterdim. Bazen gerçekten bir şeyler elinden gelmez ne kadar istesen de olmaz. Dünya hayatı zor, imtihanlarla dolu insan istiyor ki bu zorlukları yüreğinden tutan biriyle aşsın kimisine nasip olur kimisine olmaz hayat böyle bir yer.

Bir bozuk saattir yüreğim, hep sende durur.