ihtimallerin sancıları yaraya basılan tuz gibi yakıyor.

içimden gelmiyor oğlum. bir kaşık suda boğuluyorum günden güne. gelmiyor ötesi berisi, anlasana.

nefret ettim senli cümlelerden, yorgun gecelerden, seninle gelenden.

tutmuyor elim, beynimde infilâk eden düşünceler.

oturdum, seni ve beni düşündüm. biz olamayacak kadar uzak demiştim sanırım, öyle anımsıyorum. biz olamayacak kadar da yaralı. sen kendine yaralısın, ben de sana yaralıyım. kanadı kırık bir kuş düştü balkonuma. ne yapacağımı bilemedim başta, aldım elime inceledim onu. gözleri panik halindeydi yavrucağın. -senin ruhun da böyle düşse avuçlarıma, baksam usulca gözlerine.- gittim telefonu aradım. elime almayalı epey olmuş, arayıp soran olmayınca varlığından da bihaber kalmışım. yatağın içinde kaybolmuş, gece uyumadan birkaç video izlediysek demek. kurcaladım siteleri, ne yapılır diye baktım alelacele. bir işe de yaramadı, kuş hâlâ yaralı. sonra kalktım, hazırlandım. hazırlanmak dediğim de bir ceket atmak omuza. kuşu neye koysam bilemedim, elimde kaldı öyle. zaten ben bu ellerimi nereye koyacağımı da hiç bilemedim. veteriner vardı alt sokakta bildiğim, mahallede rahatsızlanan kedi gördük mü oraya götürürüz. bakarlar da severler de, oraya götürdüm. beklemeden çıktım. bir de kuşum mu olsun bu yaştan sonra? benim elime kaldıysa bu işler dünyanın vay haline. sigarayı cebe indirmeyi unutmuşum, öylece yürüdüm ben de. bugün de böyle olsun dedim, sigarasız da boğulurum.

gün geçmiyor ki bir gece aklıma düşmeyesin. ruhumu saçlarında okşatan kadın, hiç üşüme.

ben sana ait, sana dair olan her şeyi ayrı ayrı aynı heyecan ve merhametle seviyorum.

sonra vazgeçtim, genelde vazgeçerim zaten. bizi hiç buluşturmayacak bu şehrin kaldırımları, kabullendim.

hiçbir bahara değişmem gülüşünü.

biz birbirimize hem o kadar uzak, hem bu kadar yakın. biz seninle hem o kadar yok, hem bu kadar var. biz seninle, ne yapacağız?