yakupcuce

Ne zaman gidersin aklımdan diye düşünüyorum hep. Gidemediğim günlerin inadına, yandığım her günün inadına yine düşünmekten vazgeçmiyorum ben.

Gün gelir hayatın tam manasıyla başladığı andır bugün işte. Kimileri sevince boğulur, kimileri umudun kırıklığı. Hüzünlü gözlere anlatamazsın neyin ne olduğunu. Sevincin uzak köşesi bir masal diyarı hayatı.

Hergüne dolu dolu yazarken seni, sen her gün naparsın habersiz.. Bitemiyorsun da benden..

İlk dakikadan umut dolu gözlerimin kış payı aldatmasıydı benim ki. O kadar hevesle inanmıştım ki, hep kaybeden taraf olmaya mahkum edilmiş bi ruh gibi, yine yerleşememenin hayal kırıklığıyla yaşama devam ediyorum.

Evet. Tebrikler. Senin içinde mutlu bir son. İstediğin oldu. Hemde tam 12 den. İstanbul. En sevdiğin yer. Ruhunun şehri. Kalabalığın ortası. Gerçeklerin dünyası. Acımasız dağınıklık.

Yazacak hiçbirşeyim yok artık sana.Bundan sonra tek bir şansım kalır. Sen bir kelime yazarsan bana ben cümle cümle akarım sana. Öyle bir çağlarım ki önümde duramaz hiç bir engel, hiçbir mesafe. Bütün satır başlarım senle başlar sonsuzluğunla biter. Ah sen var ya sen. İşte sen bende böyle varsın da ben sende hiç kalmadım ona acırım..

Neden yazmaya devam etmiyorsun diye soruyorlar. Arkadaşlar yazacak birşeyim kalmadı. Çünkü ne biraz daha çekecek acım ne de bunu anlatacak kelimeler var artık...