We Vliegen Als Vogels Voorbij -XS

Een drukkend gevoel op m’n borst,

Een hoopvolle kriebel vanuit mijn maag,

Tot ik tot de realisatie kwam, dat onze kans op ontmoeting niet meer bestaat.

Een mysterie.

Je was een interesse,

Opgevallen in een oogwenk.

Je werd een nieuweling,

Verwelkomd als een royale familie.

Je was een vriend,

Maar bleef veel meer.

Je werd een liefde,

Opende deuren tot de toekomst.

Je werd van mij,

Je blijft van mij.

Ik hou daarvan,

Van die eeuwigheid.

Je was een vreemde,

Een mysterie.

Je werd een liefde,

Die opende deuren tot de toekomst.

Ik zie je silhouette, de kleine krulletjes van je grijze haren en je hippe spijkerbroek.

Langzaam spoelt het water van de Nederlandse zee op het zand van Ameland.

Ik zwaai naar jou vanaf de boot die trouw elke dag heen en weer dobbert en mensen van kant tot kant brengt.

Ik zie je glimlach en je pink die je omhoog probeert te duwen wanneer je met trots je wijnglas heft.

Iets te hard waait er een bries door het terras en je servet, die je zo goed had bewaard, vliegt bijna van de tafel.

Ik zwaai naar jou door het kleine raampje van het poppenhuis, de kat springt net van de stoel,

Ik zie je de frons op je gezicht die precies laat weten wat je op dat moment denkt.

Voorzichtig glipt er een zakdoekje uit die hippe spijkerbroek.

Ik zwaai naar jou vanaf de andere kant,

Ik zie je zoals je bent.

Langzaam vervaagt je silhouette, de kleine krulletjes van je grijze haren en je hippe spijkerbroek, maar vergeten zal ik nooit.

Veel meer kan ik ook niet echt meer doen voor jou.

Blikken die elkaar kruizen maar echt raken doen ze niet meer,

Veel meer kan ik ook niet van je verwachten.

De roden draad is nog half gespannen maar lang mag het niet meer duren:

Iets achterlaten, alsof je wordt vergeten,

Iets achterlaten, hopen dat je wordt vergeten,

Iets achterlaten, wetende dat je nooit wordt vergeten,

Welke zou het voor jou zijn?

Op een ochtend zit de kleine kangoeroe buiten in het zand. De wind waait zacht en de warmte van de zon straalt op zijn bruine, zachte vacht.

Hij zou zo graag eens met de grote kangoeroes willen spelen. Lekker rondhuppelen en boxen in wedstrijdjes tot de zon weer ondergaat.

Hij kijkt naar zijn poten op de grond. Zijn lichaam is klein en met zijn timide houding valt hij nou niet echt op bij zijn groepsgenoten.

“Hoe zou het zijn om dat nou te bereiken?” Fluistert hij tegen zichzelf, wanneer hij de grote kangoeroes ver ziet springen.

Hij staat op van de grond, zucht een paar keer diep en gaat terug naar zijn huis. Zijn veilige huis, de plek waar niets hem kan raken, staat langs een hobbelige weg die naar het meer toe leidt.

Hij kijkt, dit keer door het kleine raam in zijn huis, nogmaals naar de grote kangoeroes. “Hoe zou het zijn om dat nou eens te bereiken?”

Wanneer hij langzaam naar zijn kamer hupt, waait er een klein blaadje naar binnen. Het blaadje vliegt bijna tegen hem aan en hij springt aan de kant.

Hij schrikt een beetje van zichzelf.

Hij springt!

Voorzichtig hupt de kleine kangoeroe terug naar buiten en ziet de kleine hobbels in de weg. “Hoe zou het zijn als…” Zijn gedachte wordt onderbroken door een blaadje dat dit keer voor zijn poten op de grond waait.

Zonder na te denken springt hij over het kleine heuveltje, op de hobbelige weg, heen.

“Wat nou als ik nu over twee heuveltjes kan springen?” Vraagt hij aan zichzelf.

Hij kijkt naar zijn kleine lichaam met ditmaal een iets minder timide houding en hij springt.

De lucht bellen met de toekomst knappen niet, ze zweven niet verder naar boven, maar blijven rustig op hun plaats. Ik kan er gewoon niet bij.

Ik heb geen trap, geen stoel, geen krukje om op te staan maar toch blijf ik proberen. Alles wat ik wil bereiken is zo dichtbij. Waarom kan ik er dan niet mij?

Ik sta op mijn tenen, ik spring een paar keer in de lucht maar ik kan er niet bij.

De lucht bellen zweven rustig, zonder zorgen en zonder angst. Ze lijken zeker van zichzelf maar toch ben ik wanhopig.

Nog een laatste keer rijken mijn vingers naar boven en bijna ben ik er bij. Het scheelt een centimeter, denk ik.

Ik sta op mijn tenen, ik spring een paar keer in de lucht maar ik kan er nu gewoon nog niet bij, maar ik heb er vertrouwen in.

De toekomst is nog te ver weg. Het is de tijd nog niet. En dat is oké.

De middag. Midden op de dag sta je even stil. Je staat dan even stil en telt de uren die nog komen gaan. 1,2,3,4… bijna bewegen je vingers mee omdat het tellen te snel gaat.

Je bedenkt je opeens: ik moet de uren niet tellen, dat kan helemaal niet!

Vandaag zag ik de klok weer verder tikken, elk uur ging zomaar voorbij. Mooi he? Dat wij de uren niet hoeven te tellen?

Zolang het net strak gespannen blijft staan en daarbij de perfecte balans kan behouden.

Zolang het de perfecte balans kan behouden waardoor ik niet hoef te wankelen.

Zolang ik niet hoef te wankelen zal ik in een vrije harmonie kunnen voortbewegen.

Zolang ik in harmonie kan voortbewegen, kan ik gewoon mijn leven leiden.

Zolang ik gewoon mijn leven kan leiden, mag ik van geluk spreken dat ik er ben.

Zolang ik van geluk kan spreken dat ik er ben, ben ik gelukkig.

Wel weet ik, dat ik met jou de wereld rond wil vliegen als een vogel. Zo vrij met vleugels, lekker in de wind.

Ik weet niet hoeveel dagen ik nog heb, en ik weet niet hoeveel dagen jij nog hebt, maar ik weet dat ik met jou de wereld rond wil vliegen.

De seizoenen vliegen ons voorbij, de wolken dienen haast als ons eigen weerprinter.

De zomer vliegt zoals gewoonlijk als een vliegtuig zo snel langs ons heen.

Lente mogen we niet eens over beginnen, dat valt altijd zo zwaar als een blok aan het been. De lammetjes springen buiten in de wei, maar wij mengen ons zoals gewoonlijk in een grote mengelmoes van een brei.

De mengelmoes die ik hier benoem, daar bedoel ik onze meningen mee. Elk jaar dit, elk jaar dat, we doen nooit eens “hè, doe maar gewoon wat”.

Natuurlijk kunnen wij als Nederlanders niet gewoon, niet zeuren. Wij doen dat altijd.

Dus het is de regen, voor de herfst en hoogstwaarschijnlijk sneeuw voor winter. Voor de rest van de seizoenen, daar doen we het maar gewoon mee.

Wachten we geduldig af op het moment dat de zon weer een volle rit rond de aarde heeft gedraaid.