•Asta8es Asteri•

Κι’αν ρωτας γιατί είμαι ξανά εδώ θα σου πως ο τοίχος αυτός είναι ο καμβάς της ψυχής μου,όλων αυτών που χάθηκαν μέσα στο πέρασμα μερικών μηνών -κάποιου χειμώνα-

Αυτό που έμαθα;! Τίποτα δεν έρχεται απλοϊκά στο χέρι σου έτσι απλά και ότι ο κάθε άνθρωπος οποιαδήποτε ονομασία κι’αν έχει θα κοιτάει πάντα την πάρτυ του χωρίς φραγμούς και όρια

Λυπάμαι που μεγαλώνω σε αυτό το δύσοσμο έλεος που λέγεται κοινωνία , λυπάμαι όμως και για εσένα ..που δεν το έχεις καταλάβει !

Μας έκλεψαν τα όνειρα και τα φόρεσαν ως δικά τους και τι με αυτό;! Ποιος νοιάστηκε ; Ποιος ξεχώρισε στο πλήθος φωνάζοντάς το ...

Επίσης λυπάμαι και για εσένα , εσένα με τα μεγαλύτερα κόμπλεξ ..!

* ο λόγος που στην φωτογραφία αγνοφαινεται το σχέδιο της μπλούζας μου είναι γιατί έτσι σιωπηλά μέσα από στίχους , βιώματα αυτών των ανθρώπων και συνομιλίες με τους ίδιους άλλαξα ολάκερη την σκέψη μου και έκανα πιο μπορετα τα γύρω μου ...