WRITERS' BIN

you can also see how angry the sun is how drastic would its rage be how much of it we would all feel also the strength of typhoons how long it would visit the country and how cold will its embrace be apparently you know how high the waters are and when it is at its lowest and in floods you know how strong is its current and how high could it get

You know so many things especially about the weather however you do not know how the sun’s heat drains people down how the typhoons swallows everything that is important how people are trapped in their own roofs when the waters are too high how memories confined in things we keep drowned in the flood how our pets strive to survive and to see us for one last time

You foresee things undeniably well that words roll out of your tongue like weather reports without stutter or dead air However you have not kept an open mind of all the things that could die you weren’t aware of any casualties and sadly I was one there’s a storm in me that I cannot tame which has drowned all my valuable things and even my being it has left me nothing but broken bones and I didn’t know this is how rain tastes like so I did not get the chance to try saving myself or even feel the need to do so so maybe you not knowing would feel better than watching and waiting for the late warnings and apologies you did not have the courage to tell me

Pag-ibig ba yung nagmamahal ka pa din? Sa taong ‘di ka naman kayang mahalin Ito ba yung masaya ka sa piling n'ya, Sa kabila ng sakit na nadarama?

Pag-ibig ba yaong hanggang tanaw ka lang Pero napupunan ang pusong may patlang Na kahit malayo siya sa piling mo Ramdam namang ang puso'y malapit sa'yo

Pag-ibig ba yaong wala namang kayo, Pero ang pagmamahal ay ramdam niyo? Sa bawat pag-uusap niyong dalawa Nararamdama'y di maikakaila

Ito ba yung handa kang magsakripisyo, At ibigay ang puso ng buong-buo Maligtas lamang s'ya sa nakaraan n'ya At ikaw ang maging bagong mahal niya

Dahil alam mong nasasaktan na siya Kaya’t handa ka ring masaktan gaya n'ya Pag-ibig at sakit sayo'y iisa na Saya at lungkot ay ‘di na mapag-iba

Sumisigaw kang mahal na mahal mo s'ya Sabay ng sigaw ng pusong ayoko na Oo nga at mahal na mahal pa din s'ya Pero puso naman ay nagdurugo na

Paglaya ba sa puso'y pag-ibig pa din? Paglaya dahil utak na ang susundin Paglaya sa lahat ng mga nadama Paglaya sa pag-ibig mo sakaniya

Ang pagsuko ba ay pagmamahal pa din? Na ang dating kayo ay ikaw na lamang Na ang dating tayo ay ako na lamang Maituturing ba ‘tong pag-ibig pa din?

Ang sabi dating, “Mahal na mahal kita” Na ngayo'y di na kita kilala Ang dating, “Ipagtatanggol kita sa kan'ya” Ay naging, “Ayoko na, bahala ka na”

Ano nga ba talaga itong pag-ibig? Anumang pilit ay 'di maisatinig Kahit matalinong tao'y nalilinlang Kahit ang may alam ay naguguluhan

Tila naguguluhan pa sa pag-ibig Ang pusong 'to na nawalan na ng himig Marahil namanhid na sa mga sakit At sumuko na sa pwede pang ipilit

Kung kaya’t ang tanong na hindi masagot Sabi nila, “Ano nga ba ang pag-ibig?” Ito ay mananatiling walang sagot Hanggang sa puso ko'y mabuhay ang himig

STOP Shattered to fragments. From this never-ending pain. I need a long break.

WAIT My heart is waiting to recover from the wounds created by you.

LET GO I am now stronger and my heart’s healed, love’s faded. Forgo and let go.

Ang pagkamatay ni Rizal, ginawan natin ng rebulto.

Ang pagkatalo natin sa Bataan, tinayuan natin ng Dambana ng Kagitingan.

Ang pagkasira ng Corregidor, hinayaan nating sira, at ginawa pa nating pook-pasyalan.

Pero mahal, paano naman ako? Ano and itatayo kong dambana o rebulto ngayong alam kong talo na tayo?

Kapag dumating ba ang huling pagkakataong masasaktan mo ako, magtatayo ba ako ng malaking pusong may bitak sa gitna? Kapag ba iniwan mo ako ng walang dahilan, magtatayo ba ako ng isang tandang pananong para sa mga panahong hindi mo alam kung paano kumakalam ang aking buong katawan sa lungkot? Kapag ba sinaktan mo ako, magtatayo ba ako ng martilyo na ang sarap ihampas sa pagkatao mo dahil baka sakaling maramdaman mo rin ang sakit na nararanasan ko?

Pero wag kang mag-alala, maniniwala pa rin ako. Pilit ko tong pipilitin kahit alam kong bitbit ko na ang kaakibat nitong pagkatalo. Ang puso ko ang magiging rebulto ni Rizal, na mananatiling nakataas, sa pag-asang makikita mo itong nag-iintay pa rin sa’yo.

Ang puso ko ang magiging Dambana ng Kagitingan, na patuloy sa pagtunog kasabay ang saliw at ritmo ng pagtibok nito.

Ang pagkatao ko ang magiging Corregidor, at hindi ako natatakot na iwanan itong masukal at wasak, dahil ito ‘yung anyong minsang minahal mo.

Lagi kong bibisitahin ang lahat ng ito Aalamin ko kung sino ang ikaw kung sino ang ako at kung paano nga ba naging ikaw at ako magpapakalunod ako sa mga maling alaala ng tayo.

Congrats, mahal, dahil natalo tayo at ang hirap maniwala na pinagtagpo lamang tayo pero hindi itinadhana.

Through every war, no one bothered asking if I was alive however they seek answers to when would it end their voices not even laced with an inch of concern instead in union they echoed ‘get through it’ as I whisper to myself ‘this too shall pass’

You have killed me with a rainfall of bullets I was thirsty of the things you have promised You have starved me with the love I deserve I have jogged a hundred miles in search for the beating heart of yours that I never had

I took an oath to fight regardless of and despite of what however everyone have their own downfalls even heroes fail to save the day and I, I grew tired tired to keep up with the fast phases of this relationship

I may have failed to save this love but at least I have brought home this broken heart that you have abducted my loss of will to fight does not equate to my loss of nationalism I believe in the essence of loving and also of unconditional love yet maybe ours is not even close to the idea of both

Halimbawa, magtatali ako ng sinulid sa hintuturo ko para maalala kong may gagawin ako bukas. Magtatali ako ng dalawa at papakahigpitan ko ito para maramdaman ko ang maiiwan nitong bakas. Oo na, isa itong ka-cornyhan, kasi sa kapirasong sinulid ako nagpapakapantas, pero hindi ko ito maitatanggi. Ito ang totoo. Sa sinulid ko naalala ang mga bagay sa mundo.

Pero alam mo, mahal, noong naging tayo, hindi ko na kinailangan na magtali pa ng mga ‘to. Kasi lahat na lang naaalala ko. Merong tayo. Sa lahat ng ginagawa ko, mayroong ikaw, at natutuwa akong naipaparamdam ko sa’yo ang aking bawat galaw, na hindi ko akalaing sa’yo ko mararanasan na sa bawat paglubog natin sa buhay ay siya rin ang paglitaw. Mahal, wala akong ibang inasam, kun’di ako at ikaw. Tayo.

Sabagay, kailan mo pa nga ba ako naalala. Wala ako sa’yo. Pauulit-ulitin ko to hanggang sa mahibang ako na hinding-hindi mo ako maaalala.

Wala. ako. sa’yo.

Kung may halaga ako, siguro nandiyan ka’t isisigaw ng malakas ang pangalan ko pero; 

Wala. ako. sa’yo.

Oo, ako nga itong si tanga na pilit kang inaalala, pero pagdating sa’yo, kailangan mo pa ng paalala.

Wala. ako. sayo.

Sino nga ba naman ako? Ikaw ang aking buwan pero para sa’yo, isa lang ako sa mga nasisinagan mo. Ikaw ang aking dagat pero para sa’yo, isa lang ako sa mga pampang na nadadampian mo. Ikaw ang aking mahal, pero isa lang ako sa mga nag-iintay ng pagmamahal mo. Nakailang tali na ako ng sinulid, pero wala ni anino mo. Nagpakabata pa nga ako at tinali ko ito sa mga kamay kong tila nakagapos na kasi baka nga naman dumating ka pero nagkamali ako. Nakagapos lang itong parang puso ko.

Hanggang sa mapagtanto ko na, kung anong tinalino ko, pagdating sayo, siya kong kinatanga. Sa pagitan pala ng dalawang sinulid na nakatali sa kamay mo, ay hindi nakabase sa kapal, sukat, o sa beses ng paikot, kun’di sa kung alin ang mas mahalaga.

At oo, mahal, nasasaktan ako. Kasi kahit baliktarin ko ang mundo, at magtali ako ng sinulid para ipaalala sa sarili ko na para sa’kin din ang sinulid mo, Mali pa rin ako. At wala akong mapapala. Oo nga’t may sinulid ka sa daliri, pero nagtatali ka para sa iba.

At iniisip kita sa pagitan ng mga salita’t tula. Sa katabing blangkong upuan habang nanunuod ng sine o kapag kumakain sa kung saan. Iniisip kita sa puwang sa aking kama at sa naiwan mong amoy sa mga punda. Nagmumulto pa rin ang mga alaala mo sinta. Iniisip kita sa mga taong nagsisiksikan sa tren o sa espasyo ng kalsada sa katahimikan ng gabi na sana ay makasalubong kita. Naiisip kita sa ingay ng mga humaharurot na sasakyan na baka sakali ay nasa biyahe kang pabalik sa akin. Iniisip kita sa tuwing sumisikat ang umaga, sino kaya ang iyong katabi? Iniisip kita, sa mga tauhan sa libro at pelikula, nagbabakasakaling baka naroon ang kuwento nating dalawa.

Ang kuwento nating dalawa. Pinagdudugtong tayo ng mga salitang hindi nahahabi sa bawat tula. Tayo ang mga espasyo sa pagitan ng mga salita. Tayo ang pilit tinatapos ng tuldok, kahit bitin pa ang istorya. Tayo ang mga nasaloob ng panaknong - pilit isinasantabi sapagkat akala nati’y tayo’y mga nakalaylay na konsepto lamang. Tayo ang mga panghalip sa bawat kuwento - hindi mapangalanan, hindi maangkin. Tayo ang bawat binuburang saknong, mga sikreto sa bawat taludtod, ang binabago ng bawat pagbayo sa bawat piyesa. Tayo ang may sariling salita sa bawat nararamdaman na tayo lamang ang may kakayanang sumayaw sa bawat indak ng taludtod. Tayo lamang ang magkasama sa lilim ng pag-iisa, sa pangungulila ng malamig na kuwarto kung saan ang bawat halik ay tintang bumabakat sa balat. Tayo ang pagtatalik ng pluma sa papel, ang hindi marinig na kasaysayang tinatakluban ng bawat kumot. Tayo ang pagtula sa ilalim ng unan - walang makakarinig ngunit bitbit hanggang sa panaginip. Tayo ang walang katapusang pagkumpas ng mga alaala - pilit binubuo ang bawat imahe gamit ang salita sapagkat walang mga larawang makakapagpatunay sa ating mapupusok na pakikipagsapalaran sa sikretong yugto ng ating aklat. Tayo ang piyesang hindi mapangalanan, na inaalay sa kung kaninong aninong hanggang ngayo’y naglalaro pa rin sa dilim ng bawat sulok ng aking gunita.

Sa bawat kuwento ay may kama. Kamang bulwagan ng mga umuugoy na laman. Kamang entablado ng pagpipista ng kasalanan. At sa bawat kuwento, may tupis na tinatanggal. Tinatanggal tulad ng pagpaligo ng dugo sa isang bagong silang. Pagmasdan ang kahubdan, ang kuwaderno ng isang libo’t isang pamamaalam. At sa bawat kuwento, may amoy ng balat, ng malisya, ng panandaliang pagtakas. Hithitin ang buga patungo sa alaala. At sa bawat kuwento ay may pinto. Pintong pinturado ng pangambang baka hindi na makita. Pintong nakagawian na ang samu’t saring mukhang hindi na muling bumalik. Pintong saksi sa bawat paglisan bago sumikat ang umaga. At sa bawat kuwento ay may lumilisan at may nakakaalala. Ang pag-alala sa lumisan. Ang paglisan ng pag-alaala. Nahulog ka sa bawat labing dumampi. Napagod ka sa pag-indak sa mga larawang kumukupas. Sa bawat kuwento, mayroong isang ikaw at isang ako na bumubuo ng mga pangako. Sa bawat kuwento, may umpisa at hangganan. Sa bawat kuwento, may pamamaalam. Siguro nga'y hindi tayo nagkulang sa paglalagay ng mga babala. Ng mga paalalang huwag tatawid sapagkat nakamamatay kung hindi ka sigurado sa iyong pupuntahan. Na hindi pinapangako ang kaligtasan. Na hindi parating masaya ang pagtatapos ng bawat libro. Na siguro, sa ibang kalawakan, sa ibang anyo, sa ibang konteksto ng ating kasaysayan, siguro tayo'y masaya. Siguro sa mundong ito, hindi nabuhay ang mga anito upang ipagdiwang tayong dalawa. Hindi naman puro kuwento ng nasalanta ang meron sa bawat unos, diba? Kahit papaano ay masasabi kong nagmahal ako, sinta.

With not much understanding of all the reasons you never told us and all the questions you left unanswered I tried to hold you down but as I do, it is as if my phalanges are not in function that I cannot grab you, tight enough to pull you back I tried to chase you too but apparently even the strongest bone in the human body cannot void you from leaving

I walk in life in search for my orthopedic surgeon to replace what I have lost and put in place everything I did not have in hope that the cadaver bones I would receive would fill in the gaps of the ligaments you have abandoned

Kahit namumula na ang mga mata dahil sa kakahintay sa kaniya hindi ka makatulog sa gabi sapagkat alam mong may iba siyang kasama ibang katabi sa kama ibang kasabay gumising sa umaga at hindi siya sayo at hindi ka sa kaniya sapagkat walang nagmamay-ari sa inyong dalawa ang pinakamalapit na puwedeng makuha mo sa salitang “relasyon” ay kapag magkasama kayo sa kwarto mga katawang nagpaparaos ng init ng laman nagpapanggap na magkakilala, magkaibigan, magka-ibigan, nasa pagitan ng pahiram at akin ka nalang ngunit ang unang mahulog sa inyong laro ay siya ang talo

Mahal mo pa ba?

Kahit ang tanging pinanghahawakan nalang ay ang tagal ng pagsasama kahit nalulunod ka na sa pag-iisa hindi na singtamis at init ang tinitimplang kape ng pagsinta natabunan na ng lamig at pait ang bawat dampi, tinatanong ang sarili kung anong nangyari sa dating mga pangako, na tatanggapin ko ang lahat ng pagkakamali sa iyong katawan, ang mga dagdag na bilbil sa tiyan, o mga sugat sa balat, ang mga kamalian ng kahapon, iintindihin, hanggang ang mundo natin ay maging iisa na sa mundong gumuguho ang lahat tayo lang ang buo, at ikaw lang ang permanente, ngunit bakit mo sinasabi sa akin na kailangan mo nang umalis, sinta?

Mahal mo pa ba?

Sa kaniyang pag-alis, nakiusap kang ikandado’t isara ang bawat pinto, baliin ang iyong mga buto para hindi ka na makapaghabol pa, nakiusap ka na ipakilala sa iyo ang bagong nagpapasaya sa kaniya kung bakit siya mas masaya sa kaniya kung paano siya naging masaya sa kaniya habang ikaw ngayo'y nagluluksa kung bakit mas pinili niyang ipagpatuloy ang buhay kasama niya at iiwan ka ng nag-iisa sinabi mong padalhan ka ng mga letrato nilang dalawa sa mga lugar na pinlano niyong puntahan dalawa hanggang tuluyan nang sumakit ang mga sugat at matabunan ang magagandang alaala, dahil sinta, ikaw lang ang magandang alaalang nangyari sa kaniya, at sinabi na ang lahat ng magagandang alaala ay nagtatapos ngunit masyado bang maganda ang alaalang ito para magtapos pa sa ngayon?

Mahal mo pa ba?

Kahit pinilit mo nang ipagsiksikan ang iyong sarili sa damit na hindi kumportable na pakinggan at panuorin ang mga pelikula’t kanta kahit hindi mo naman nagugustuhan para sana'y makasakay sa mundo niya hanggang maging pamilyar ang musika ng kaniyang boses, ang sayaw ng yakap, lasa ng halik, hanggang maging pangkaraniwan ang pagpapakumbaba ng sarili, ang tanggapin ang lahat ng mali, ang akuin ang kasalanan sa bawat away ang makalimutan ang halaga ng sarili habang paulit ulit na sinasabing mahal kita, mahal kita, mahal kita, mahal kita, hanggang mawalan ng halaga ang salitang mahal kita tulad ng pagkawala ng halaga mo sa kaniya, ang halaga ng mga yakap para mapanatili siyang mainit sa lamig, ang tawag sa gabi para mayroon siyang kasama, ang pagtakbo kahit pa sa malayo para lang mapuntahan siya at mapadamang may nag-aaruga sa kaniya

Mahal mo pa ba? Mahal mo pa ba? Sumagot ka! Mahal mo pa ba? Bakit hindi kayo sumagot. Mahal mo pa ba?!

Mahal, naaalala pa rin kita sa lamig ng gabi, at totoo ngang nagpaparamdam ang mga multo sa pag-iisa

Ang kalamidad na ating nilikha ay may katumbas na alak at yosi para ipagdiwang ang panandalian nating dalawa

Sapagkat sa muling pagbulong ng multo ng “mahal mo pa ba?” ay sasagot ako ng “oo, mahal ko pa, ngunit panahon nang mas mahalin ko naman ang sarili ko, sinta.”