Starość nadchodzi, kiedy uważasz, że coś nie wypada. Że nie wypada tańczyć na ulicy. Nie wypada złożyć dżinsów. Nie wypada pomalować na czerwono ust (to raczej kobiety, ale panom też nie bronię), zorganizować imprezy do białego rana.  Starość nadchodzi, kiedy już nie rozumiesz świata, który cię otacza, Starość nadchodzi, kiedy już nie potrafisz kochać.  Ale zanim nadejdzie to wszystko, między młodością a starością pojawi się najlepszy okres w życiu: dojrzałość.  Dojrzałość to światło umysłu, nie zmąconego jeszcze gaśnięciem, a nie zaburzonego już brakiem doświadczenia.  Dojrzałość to wiedzieć, kim się jest i czego się chce.  Dojrzałość to umiejętność wybaczania.  To moment, kiedy szanujesz, że ludzie są inni niż ty.  Kiedy nie wdajesz się już w nonsensowne walki.  Kiedy trzymasz obok siebie, tylko tych, których chcesz trzymać.  Dojrzałość to okres rozrodu dla zalet, które się dotychczas uprawiało, okres porządkowania dla przekonań, które się dotychczas tylko sprawdzało, okres weryfikowania trajektorii, którą się dotychczas tylko testowało.  Za dojrzałość.

it’s starting 🍂