Hesapsızdı bu sevgi ne yarını düşündüm ne de başıma ne gelir diye tartım kalbimde ne varsa korkmadan koydum önüne kendimi saklamadım eksiltmedim olduğum gibi geldim sevmek buysa ben seni tam da böyle sevdim yanlışlarım oldu belki ama sahte olmadım hiç rol yapmadım yarım sevmedim kaçmadım bazen kelimelerim yetmedi sana bazen sustum ama bil ki sustuğum her anın içinde bile sen vardın sana alışmak kolay oldu çünkü kalbim seni hiç yabancı saymadı ne koysam dolmuyor ne eklesem yetmiyor sesini koysam yetmeyecek anılarını koysam taşacak bi boşluk bu insan en çok alıştığı yoklukla sınanıyormuş bunu senden sonra öğrendim belki eksik sevdim belki yanlış zamanda belki de fazla derin ama seni sevmekten hiç pişman olmadım gözlerim doluyorsa sebebi pişmanlık değil canım acıyor evet çok acıyor ama bu acı içindeki gerçek bir şeye dokunduğumun kanıtı gibi zaman geçecek biliyorum günler akacak hayat benden güçlü olmamı isteyecek bende devam edeceğim ama içimde senden kalan bir yer hep eksik kalcak bazı şarkılar yarım bitecek bazı geceler uzun sürecek kalabalıkların içinde durup bir anda yanlız hissedeceğim çünkü insan en çok sevdiği kişinin yokluğunda yalnız kalıyor sana söyleyemediğim cümleler var dilimin ucunda kalıp geri dönen şimdi sırası değil cümleler belki söyleseydim hiçbir şey değişmeyecekti belki de her şey ama artık ihtimallerin bile can yakmadığı noktadayım şimdi gidiyorum ardımda yarım cümleler söylenememiş kelimeler gecelere sığmayan düşünceler bırakıyorum belki bir gün adımı duyduğunda kalbinde hafif bir sızı olur belki hiç olmaz ama bil ki sen benim içimde hep bir keşke olarak kalacaksın bu bir veda sessiz yorgun ve gözleri biraz ıslak bir veda seni içimden geldiği gibi sevmiş olmanın hüznüyle