yani ne bileyim, keşke duvar falan yumruklasaydım. sarsıla sarsıla ağlasaydım. bağırsaydım. diz çökseydim hatta ama hiçbir şey olmamış gibi kalkıp yürümeseydim. keşke yapmasaydım bunu. sakinlik öldürüyormuş bir yerden sonra.

bir hırka aldım kendime, hüzün rengi. zaman geçiyor lale, diyor içimdeki o uzak fırtına. zaman geçiyor ve sen hâlâ aynı istasyonda, hiç gelmeyecek bir treni bekliyorsun.

stresin midemde koca bir ağrıya dönüşmesinden nefret ediyorum.

ben kimse için içimde kötü bi düşünce beslemiyorum herkes istediği yerde istediği şekilde iyi olsun nolur beni de rahat bırakın düşünmeyin yemin ediyorum ruhum çekiliyor ya

hiçbir şeye meyletmeyen biri olmak istiyorum bi süre.bi süre sadece susmak,beklemek,anlamak istiyorum.anlaşılmayı geçtim,bir süre yalnızca var olmak istiyorum.dikkat çekmeden,kimseyi görmeden ve kimseye görünmeden.

O mesele hiç öyle değildi fakat ben, düzeltemeyecek kadar yorgunum.

Nefret ettiğim bir şey daha varsa, o da insanların, kendinizi berbat hissettiğinizi bildikleri hâlde neşeyle hatırınızı sorup ‘İyiyim.’ demenizi beklemeleridir. ‘Berbat hissediyorum.’

seninle bir şekilde, bir yerde

birinin omzuna başını koyup ‘buraya ait hissediyorum’ diyebilmek zenginliktir ve ben oldum olası fakirim

sanırım artık zenginim

olmuyorsa olduranla olur. sizinle mi uğraşıcam

hallederiz diyip halleden insana bayılıyorum.