Hazi

bazen her şeyi bir kenara itip kendimi balkondan atmak istiyorum.

sirf birilerini kirmayalim diye sessiz kalinca ve iyi olmaya calisinca saf zannediyorlar

öyle sıkı sarılsın ki, geçmişte üşüyen yanlarım bile ısınsın.

Gecenin sonunda "her neyse ya" diyip yastığına gömülüyorsun, yapayalnız. Farksız.

İncelik göremediğim insanlara aşamayacakları kadar kalın duvarlar örerim. Tek taraflı olan hiç bir hissin oluru yok.

Hayatı boyunca çabalayanlar bi yerden sonra aklını yitirenler, evet, aklını yitirenler onlar.

ama ben bir şeylerden elimi kolumu çekmek ister gibiyim. sanki eve çok geç kalmışım ama aslında o ev tarafından hiç aranmamış gibiyim.

seni sevmek, bir yangını öpmek gibi. solumda taşıdığım intiharımsın.

Radyoda sevdiğim bir şarkıya denk gelir gibi karşıma çıkışını unutamıyorum.

“…şuram diye gösteremediğim yerlerim ağrıyor fikret. canım acıyor.”

“onunla ben hep sevişecek gibi baktık birbirimize bir kez öpüşebilseydik dünyayı solduracaktık.”

ne vardı uzanıp bir futbol maçından, akasya ağacından, babanın huysuzluğundan konuşurken birdenbire öpüşseydik.