Değiliz işte, iyi falan değiliz.

Ben bu şehrin ışıklarını çok uzun süre önce söndürdüm şimdi senin ışığın yetmez aydınlatmaya.

Kırılacağını bildiğim hiçbir dalı, tutmam düşmemek uğruna.

Sarılsana bana, yalan da söyle, her şeyin geçeceğine de inandır. Söz açıcam, tüm ışıkları.

Ayağına taş değmesin fakat kime ne yaptım da başıma bu geldi dediğin her olayda, zihnin beni getirsin gözlerinin önüne.

Seni vurabilecekken namluyu hep kendine doğrultandım ben.

Ben bu hayatın içinde acımı yaşayacak bir yer bulamıyorum.

Sen o gecenin sabahına çıktın sanıyorsun, oysa şehrin yanmış, mahallen susuz kurak kalmış, evin başına yıkılmış, gök bildiğin seni yerle bir etmiş.

Bazı süreçler tek kişiliktir. Doğumun, ölümün gibi.

Ne zormuş insanın dolup da taşamaması, sardıkça daha da kanaması.

Bana da çok yanlış yapıldı ve ben hiçbir zaman karşımdakinin de kalbi olduğunu unutmadım.

Yaşa, hazmet ama asla unutma.

Ankara, sen bir şehirsin. Böylesine ev gibi hissettirmemelisin.

Bi zamanlar vazgeçilmez sandığın biri sana öyle bir öğretecek ki kimsenin vazgeçilmez olmadığını sonrasında değil kaybetmemek için çabalamak, kimse için bir çabaya girmeyeceksin.

Ben bir kadınım, yan gözle bakıldığında açık giyinmiştir ondan denilen, özgürce gülemeyen, katledilince ne yaptı kim bilir denilen. Ben bir kadınım, canıma bir şey olduğunda suçu ilk bende aranılan. Ben bir kadınım, Narin’im, İkbal’im, Ayşenur’um. Yarın sıra bana gelecek olanım.

Değiliz işte, iyi falan değiliz.