Ne öfkeli insanlardık ne de agresif, bir şefkatin göğsünde anlaşılmak isterdik.

Devam etmekle ilgili hiçbir sorunum yok lakin insan bazen varmak istiyor.

Yoluma denk olmayan insanları soluma denk getirdim oysa küçükken sağımı da solumu da iyi bilirdim.

Ne zormuş kavuşamamanın vedası en çok da acısı.

Seçenek çokluğunuz arasındaki sadakatsizliğinize karşın ben her zaman sadece birine, tüm duyguları iyisiyle de kötüsüyle de besleyen tarafta olacağım.

Ait olmadığın kalpte kalabilmek için savaşmak yerine sana ait kalbin için çabaladığında olursun her hikayenin kötüsü.

Bana da çok yanlış yapıldı ve ben hiçbir zaman karşımdakinin de kalbi olduğunu unutmadım.

Gitmeye meyilli olduğumdan değil, vardığım her yerde misafir hissedişimdendi çıktığım kapıyı aralık bırakmayışım.

Ne zormuş insanın dolup da taşamaması, sardıkça daha da kanaması.

Nasıl da korkar olmuşsun alışmaktan, insan böylesine kaçar mı yaşamaktan.

Üzerimde halletmiş olsam da hak etmemiş olmanın burukluğu var.

Eşit değiliz çünkü ben aldığım ilk yenilgide merhametimi terk etmem.

Nasıl da sanmışım, sanmışım da yanılmışım.

Eskiden olsa canım yandıkça yakar, eser gürlerdim. Öyle hırçınlaşırdım ki bana ne olacağını hesaba katmadan zarar verirdim her şeye. Şimdiyse kalbimde her birine bir yer ayırıp hüzünse hüzün, acıysa acı, nefretse nefret sanki kalbim sevmek için değil yalnız, şifa bulmak için de sığınakmış da ben bunu yeni fark ediyormuşum gibi. Meğer insan zarar aldığı kadar verince değil de sadece kendine iyi gelecek hislerin ardına düşünce gerçekten iyileşiyormuş.

Nasıl ki yazı bloğu olmanız iletide her önünüze gelene keyfinizce edebiyat kasabileceğiniz anlamına gelmiyorsa pornblog olmanız da her önünüze gelenle seks konuşabileceğiniz anlamına gelmiyor. Gerçek hayatlarınızda bastırdığınız hiçbir duygunun muhatabı olmak zorunda değiliz.