A

darağacında sallanıyorum şimdi, kime ne faydası var ruhumdaki çiçeklerin.

sadece uyumak. günlerce, aylarca, yıllarca. sonsuza kadar uyumak istiyorum.

yedi kat yabancıya anlattığım şeyleri sana anlatamayınca anladım ki dünyanın iki ucunda birbirlerinin varlığından habersiz iki insandan farkımız olmadığını

biraz buruk, biraz garip

Haberlerin doyurmuyor

benim çalacak kapım sığınacak omzum yok. ateşe verdiğim sigaram dilime dolanan yanık türkülerim var. sen anlatırsın ben ağlarım.

vursun, zaten kanıyor. kalbim katilini tanıyor. o yollar bir beni yoruyor, yorsun.

sen evini yaktın yüreğinin yangınıyla. beni içeride bıraktın. adımı unutsam, bu iki darbeyi unutmam.

“ve sen, bir başına nasıl da hiç kimse olmadan o küçücük, o kocaman halinle yetiyorsun her şeye. seninleyim diyorsun uzunca bir zaman. buradayım ve öpeceğim ellerini.”

bana yaklaşmaya çalışan herkese silah doğrulttum ama ateş etmeyi bilmediğimi anlayan tek kişi sen oldun.

her gün kendini yine sevdirir sonra beni yine öldürürdün. bana kalpsiz diyorlar, seni hiç tanımadılar.

dilsizim, babam da yok benim.

“yenildiğim kesin de, yanılmadım şehirlerin kalbi yokmuş, anladım”

ama ben bir şeylerden elimi kolumu çekmek ister gibiyim. sanki eve çok geç kalmışım ama aslında o ev tarafından hiç aranmamış gibiyim.

ben anlaşılmak uğruna bu kadar savaşmamalıydım.