asu

sevgilim ben şimdi büyük bir kentte seni düşünmekteyim.

seni görmeden yaşayamayacağımı sandığım, kalbimin ağrısından uyuyamadığım günler çoktan geride kaldı. ama yine de, nadiren de olsa, ilginç seyler oluyor ve eski alışkanlıklarla ilk iş telefona sarılıp sana anlatma ihtiyacı duyuyorum.

sevgilim seni bilmemenin kederli gölgesi altındayım.

gel, gör beni aşk neyledi

geçtim hepsinden, öyle hünerle. ki yaşadığımı sanıyorlar hâlâ.

bir kez öpüşebilseydik dünyayı solduracaktık.

sen hep ölümü düşünmek gibisin.

seni sorana, her yanım derim.

evet önümüz bahardır biliyorum, leylaklar açacak biliyorum, kiraz da çıkacak yakında. iyi şeyler söylemek de gerek biliyorum. sevgilim, güzelim, birtanem biliyorum da, şimdilik bağışla.

duydum bana sevgin dünya kadarmış, anladım dünyanın dar olduğunu.

sen bilmezsin ama ilk sigaramı senden sonra içmiştim.

“geçen gece çocuk hastaydı. ilacı bitmiş, almak için dışarı çıktım. sağa sola saldırıp nöbetçi eczane arıyoruz. birden durup dururken içim cız etti. bi baktım gene aynı karın ağrısı öyle özlemişim ki seni, dönerken bir meyhane gördüm. bi tek içeri girdiğimi hatırlıyorum bir de rakıya yumulduğumu. arkasından en az dört cigaralık. sonra gözümü bir açtım karşıdan karlı dağlar geçiyor, bir daha açtım başımda bir çocuk, kalk abi diyor Kars’a geldik. otobüsten indim yürümeye başladım. dedim allahım nerdeyim ben, burası neresi. sonra güç bela burayı buldum, kapının önünde durup düşündüm. dedim bekir, bu kapı ahiret kapısı burası sırat köprüsü. bu sefer de geçersen bir daha geri dönemezsin, iyi düşün dedim. düşündüm düşündüm, ama olmadı. dönemedim. sonra bak oğlum dedim kendi kendime, yolu yok çekeceksin, isyan etmenin faydası yok, kaderin böyle. yol belli, eğ başını, usul usul yürü şimdi.”

şimdi bizden geriye ne kaldı

tarihte bugün, beynimde üç el ateş. vurulmuşum orda son bir kez.