sevgilim ben şimdi büyük bir kentte seni düşünmekteyim.

geri dönmek için çok uzak

ben senin sınırlı gövden ile beni sonsuz sarmanı diledim.

yaralar vardır hayatta, ruhu cüzam gibi yavaş yavaş ve yalnızlıkta yiyen, kemiren yaralar. kimseye anlatılamaz bu dertler, çünkü herkes bunlara nadir ve acayip şeyler gözüyle bakarlar.biri çıkar da bunları söyler ya da yazarsa, insanlar, yürürlükteki inançlara ve kendi akıllarına göre hem saygılı hem de alaycı bir gülüşle dinlerler bunları. çünkü henüz çaresi de, devası da yok bu dertlerin. tek ilaç şarap yardımıyla unutmaktır; afyonun ve uyuşturucu maddelerin sağladığı sahte uykudur. ama ne yazık ki bu tür devaların da etkileri geçicidir, acıyı kesecekleri yerde çok geçmeden daha da şiddetlendirirler. acaba bir gün bu metafizik olguların, ruhtaki bu kendinden geçme halinde ve uykuyla uyanıklık arasında beliren gölgeler yansımasının sırrı anlaşılacak mı?

biraz buruk, biraz garip

şimdi biz seninle biraz yürüyelim desek, yol hemen biter. bir yere otursak çay biter, biz seninle mutlu olalım desek ömür biter. biz seninle ayrılalım sevgilim, en fazla söz biter. biz biteriz, her şey biter.

öyle sarhoş olsam ki bir an seni unutsam.

görünen bir yaram yok ama her yerim sızlıyor.

acının ruhumu paramparça ettiği anda bile seni tanrı'ya şikayet etmedim.

bu ne sıcak yarabbelalemin

ben seni severim aslında da düzenim bozulur diye korkuyorum.

beni bilen biri, der itin teki