Człowiek uczy się na błędach

Zawsze byłem nie lubiany. Wręcz przeciwnie. Byłem gnębiony, obrażany. Traktowali mnie jak worek treningowy. Wymyślali mi ksywy tylko po to, żeby móc się z nich śmiać. Nigdy nie miałem prawdziwego kumpla, a już tym bardziej przyjaciela. Czy byłem aż tak zły? Nawet sąsiad, rówieśnik, gdy przychodziłem, mówił, że mu się nie chce, źle się czuje. Ale gdy pojawiał się ktoś inny nagle czuł się lepiej. Nagle mógł wyjść na zewnątrz. Mógł się bawić. Na wiosce było pełno rówieśników. Kuzynów, albo nie. Nikt nigdy nie chciał mnie zapraszać na imprezy, wypady. Zawsze byłem gorszy, a teraz sam już w to wierzę. Czego mogłem się od nich więc nauczyć? Nie dzwonili po mnie jak szli na boisko, czy na piwo. Byłem zbędny, a czasem chyba nawet przeszkadzałem. Nie nauczyłem się mówić o tym co mnie boli. Nie wiedziałem jak rozmawiać o problemach, jak się otworzyć.

Ty potrafiłaś zrobić to za mnie.

Odkąd pamiętam ojciec miał mnie w dupie. Przecież jestem chłopakiem! Powinienem mieć ojca! Gdy chciałem pograć z nim w piłkę, bolała go noga. Gdy chciałem z nim złożyć model samolotu, był zmęczony. Gdy chciałem zrobić miecz z drewna, słyszałem "próbuj", "kombinuj". Nigdy razem. Odkąd pamiętam towarzyszył mu alkohol. Z czasem wolał alkohol, niż własną rodzinę. Teraz? Teraz to już tylko robi awantury pod wpływem.

Wróciłem do domu, po jakże "pięknych" dwóch latach. Jaki był pierwszy widok w progu? Nachlany ojciec. Bardzo mnie to kurwa ucieszyło.

Wychowywała mnie matka. Kocham ją i wiele jej zawdzięczam, ale sama matka, to za mało dla kogoś, kto powinien być mężczyzną.

Brakowało mi troski i czułości. Nie dziwię Ci się mamo. Musiałaś dbać o cały dom, pracować, wychowywać dzieci, robić z nimi zadanie, obiad, a jeszcze użerać się z alkoholikiem. Najpierw jednym, później drugim.

Zbyt często słyszałem "weź się w garść", "weź mnie nie osłabiaj". Jestem młody, nie znam życia. Potrzebowałem, żeby ktoś wytłumaczył mi wiele kwestii, a nie tylko mnie gasił.

Mimo to wiem, że chciałaś dla mnie jak najlepiej.

Za dużo przede mną ukrywano. Zapewne nadal ukrywają. Jakieś 2 lata temu, po 22 latach życia dowiedziałem się, że moja siostra nie do końca jest moją siostrą. Zawsze była lepsza, bez winy. Za to wszystko co się działo było przeze mnie. Zawsze ja obrywałem. Całe życie czułem, że coś jest nie tak, ale myślałem, że to ja nie jestem z tej rodziny. Okazało się inaczej. Tylko dlaczego tak późno?

Nawet siostra nie chciała zabierać mnie na imprezy, czy do znajomych. Wstydziła się mnie? A może tak jak kurwa wszyscy inni dookoła "chciała mnie przed czymś uchronić"? Szkoda, że teraz nie potrafię poradzić sobie z życiem, tylko nie ma już tych, co chcieli mnie przed wszystkim uchronić. Jestem sam. Całe życie byłem sam. Zawsze musiałem sobie radzić sam, dochodzić do czegoś sam, robić sam, sam spędzać czas.

Od dawna już starałem się zarabiać na siebie. W domu się nie przelewało, więc jeśli chciałem coś ekstra, to musiałem sobie zarobić. Najpierw był telefon, później ubrania, pod koniec szkoły w zasadzie wszystko. Pamiętam, jak mając 12 lat, na feriach zimowych poszedłem do pracy na tartak. Pamiętam to jakby to było wczoraj. 3x dłuższe ode mnie łaty, zamarznięte, musiałem przenosić. Od piły na regał, ale szybko! Bo już następne wychodzą.

Fakt, nauczyło mnie to pracy i radzenia sobie w trudnych warunkach. Ale i zniszczyło.

Nie mówię tu o krzywym kręgosłupie i szczelinach między kręgami, bo nawet nie chce mi się o tym gadać.

Fakt, nauczyłem się pracy. W swojej aktualnej byłem jednym z najlepszych, jeśli nie najlepszy. Tyrałem za dwóch, żeby w końcu coś osiągnąć i już się tak nie męczyć. Wyszło odwrotnie. Kierownik to wykorzystywał, a prezes udawał, że nic nie widzi. Rozpędzałem firmę w nadziei, że zostanę doceniony. Błąd. Została mi tylko depresja.

Mimo tego wszystkiego zawsze stawiałem swoją przyszłą rodzinę na piedestale. No bo przecież mam być facetem, więc to do mnie należy obowiązek utrzymania rodziny i i zapewnienia jej wszystkiego co niezbędne.

Mój urojony świat jest chyba zbyt wyidealizowany.

Próbowałem kształcić się dalej. Żeby faktycznie nie musieć martwić się o to, czy utrzymam rodzinę. Zostałem z 4 tysiącami długu. Dlaczego nie spłacałem? Chciałbym, ale trzeba było się ubrać, zjeść. Chciałaś mieszkania, więc i to było. Potrzebne mi było auto, więc kupiłem. Roczne ubezpieczenie - 3 tysiące. Kolejne długi. Kochana Polsko!

Nie chciałem, żeby Ci czegoś brakowało. Starałem się ogarnąć wszystko o czym mówiłaś, co chciałaś. Żeby było Ci ze mną dobrze, żebyś była szczęśliwa. Nie pomagało. Z miesiąca na miesiąc było coraz gorzej. Starałem się do czasu, aż zacząłem rezygnować. Bo skoro moje starania nie przynoszą efektu, nie są doceniane, to po co się starać? I zniszczyło. Nas dwoje.

Zawsze chciałem jak najlepiej. Tylko nic Ci nie odpowiadało. Cały czas marudziłaś, cały czas coś było nie tak. I ja w to popadłem.

Kiedyś byłem spokojny, bezkonfliktowy. Teraz? Tylko szukam zaczepki. Nauczyłaś mnie tego. Walczyć, agresja, atak. Nie można było na spokojnie, powoli rozwikłać problemu. Albo atak, albo milczenie. Więc i tu zacząłem się poddawać. Przestałem patrzeć na to, co dobre. Na to, jak powinno być prawidłowo, a zacząłem robić pod górkę.

Życie mnie niszczyło. Ty mnie niszczyłaś, a teraz spodziewałaś się, że jestem jakimś pierdolonym Herkulesem? Że złapię Cię, podniosę i zaniosę do celu? Nie jestem nim. Teraz już nie mam siły dla samego nawet siebie. Nie mam siły udźwignąć swojego ciężaru.

To wszystko zniszczyło moją chęć dążenia do lepszego. Nie zależy mi już. Mam to w dupie. Mam już siebie w dupie. Mam w dupie czy ktoś za mną zapłacze. Poświęciłem wszystko, bo miałem nadzieję, że będę mógł wybudować dla nas dom. Że będziemy w nim szczęśliwi. Niestety, za dużo agresji i nie wypowiedzianych słów.

Nie potrafię już dźwigać brzmienia, a nawet nie chcę.

Wiedziałem, że jesteś poważnie chora. Cały związek próbowałem Cię ograniczać, owszem. Bo bałem się, że nagle stanie Ci serce i Cię stracę. A Ty? Nie przejmowałaś się tym. Wręcz przeciwnie. Igrałaś ze śmiercią. A ja się cały czas bałem. Bałem się, jak przepływałaś cały staw. Bałem się jak upijałaś się tak, że się zataczałaś. Cholernie bałem się, gdy musiałem nosić Cię do toalety, bo nie mogłaś ustać na nogach, a później wylądowałaś w szpitalu. A Ty? Miałaś to w poważaniu, przynajmniej były ładne paznokcie, co?

Zawsze próbowałem, żeby było jak najlepiej. Dobrze, prawidłowo. Ale l ci, którzy nie słuchali, po czasie sami do tego dochodzili. Właśnie dlatego traciłem szacunek. Moje słowa mieli za nic. Za Mongolskie pierdolenie, a później wychodziło na moje. Ty też nie słuchałaś. Nie słuchałaś nawet, jak mówiłem, że za 2 tygodnie nie będzie mnie na weekend. Później nagle zdziwiona. Nie mogłem Ci powiedzieć wielu rzeczy, bo zaraz kłótnia, lub milczenie.

Więc dusiłem to w sobie. Coraz więcej i więcej, aż całkiem zgorzkniałem. Stałem się ponurą imitacją człowieka, który był kiedyś. I to nie tylko Twoja wina, ale i całego świata. Całego systemu.

Już mam dość życia. Dość mam duszenia w sobie rzeczy, których nie powiedziałem nikomu, bo się nie dało, choć bardzo chciałem. Dość mam użerania się z codziennością, bo to do niczego nie prowadzi. I tak umrę. Prędzej czy później. Dlatego wybieram prędzej, bo przynajmniej umrę tak, jak chcę umrzeć. Nie będzie to przypadkiem losowym. Trochę mi przykro, że zostawiam wszystkich. Może ktoś zapłacze, przepraszam. Nie chcę się już tak męczyć. Mam dość uszczęśliwiania na siłę i poświęcania się. Ludzie na to nie zasługują. Nie ufam ludziom, a po tym wszystkim co mnie spotkało, nie ufam im tylko bardziej.

Dziś? Jeszcze nie. Pójdę do pracy, nie wzbudzę podejrzeń. W sobotę obiecałem pomoc babci, później muszą zobaczyć mnie znajomi, więc też nie. Ale później? Mam nadzieję, że w końcu nic i nikt nie da mi powodu, żeby jednak zostać. Mam nadzieję, że w końcu uda mi się zrobić to, o czym myślę od kilkunastu lat. Z czym umiałem żyć, a już teraz nie potrafię.