#zelfspot

Hier zit ik weer, de onvolprezen schrijver die werkelijk niets beters te doen heeft dan zijn nietige bestaan op te tekenen. Ja hoor, het is weer zo'n dag. De vogels fluiten, de zon schijnt, en ik heb absoluut geen belangrijk werk te verrichten. Niet dat er ooit iets belangrijk te doen, maar goed, iemand moet de kunst van het niksen perfectioneren.

Elke ochtend word ik wakker met het gevoel dat ik misschien, heel misschien, iets belangrijks ga doen. Maar tegen de tijd dat ik mijn eerste kop koffie heb ingeschonken, besef ik dat mijn grootste prestatie van de dag waarschijnlijk het vinden van een schoon paar sokken zal zijn. En zelfs dat is al een uitdaging op zich.

Laten we wel wezen, ik ben een meester in het vermijden van productiviteit. Sommige mensen in mijn omgeving zijn briljant in wetenschap, anderen uitblinken in sport, maar ik, ik ben een kampioen in luiheid want ik denk talent te hebben om te schrijven. Het is een talent dat niet iedereen gegeven is, maar ik draag het met trots.

Deze morgen bijvoorbeeld, was weer opwindend. Ik heb uren besteed aan het vermijden van werkelijk elke vorm van nuttige activiteit om maar te kunnen schrijven. Maar ik ben erin geslaagd om te overleven zonder ook maar één noemenswaardige prestatie te leveren. Mijn hond heeft weer besloten dat ik zijn tijd niet waard ben, wat me doet afvragen of ik zelfs voor een huisdier te saai ben.

Maar laten we eerlijk zijn, het leven is niet altijd een groot avontuur, en iemand moet de rol van de idioot vervullen. Dat is waar ik misschien wel in beeld kom. Met mijn oneindige voorraad sarcasme en mijn natuurlijke talent voor zelfspot, maak ik zelfs de meest triviale zaken vermakelijk. Tenminste, voor mezelf toch.

Nu ben ik weer mijn tijd aan verspillen met nietsdoen, en maar schrijven, maar op zo'n "briljante" manier dat ik bijna zelf denk dat het een kunstvorm is. Want laten we eerlijk zijn, het leven is te kort om mij serieus te nemen. En als er iemand is die dat begrijpt, dan ben ik het wel. Dus hier zit ik, te genieten van mijn onbeduidendheid, klaar om nog een dag van glorieuze middelmatigheid tegemoet te treden. Voor mij is het genoeg om te weten dat ik hier ben, nutteloos en onbelangrijk, maar toch ergens goed in: het vinden van humor in de banaliteit van het dagelijks leven.