Je bent op je kwetsbaarst en neemt haar in vertrouwen. Ze droogt je tranen, luistert, troost en adviseert. Je boft maar met zo een meelevende vriendin. Denk je.
Maar wat jij haar hebt toevertrouwd, wordt al snel doorverteld. Net een tikkie anders dan de werkelijkheid, voorzien van commentaar waar jij er niet al te best van af komt. Ze demoniseert je.
Frenemies zijn vijanden die zich voordoen als vrienden, gedreven door jaloezie en rivaliteit.
Je uiterlijk, succes, baan, figuur, aandacht van mannen, alles irriteert ze. In een poging zichzelf beter te voelen, kleineren ze je en maken ze je belachelijk, bij voorkeur in gezelschap van anderen. Ze zullen -heel subtiel weliswaar- er alles aan doen om te zorgen dat niemand jou aardig of leuk vindt.
En niemand die het doorheeft, niemand die denkt wat ben jij een naar mens, wat ben jij een huicehlaar. Ze zijn allang blij dat zij jou niet zijn en wel aardig worden gevonden. Denken ze. De waarheid is dat jij op jouw beurt naar geroddel over hen luistert.
Hoe ongelukkig kun je zijn met jezelf? Dat denk ik. Frenemies, het zijn zogenaamde vriendinnen, maar eigenlijk vijanden, verpakt als leidinggevenden, collegaās of zelfs familieleden. Je doet er goed aan ze op gepaste afstand te houden.
Heb jij frenemies? Houd je de vriendschap in stand, ga je in dialoog met elkaar of verbreek je het contact?