#ummak

"ben sevmenin ustasıyım

Umutsuz olduğum bir dönemde olsam bile, aklıma gelen bazı küçük anlar için hala tebessüm edebiliyor isem hala bu hayata tutunmak için bir nedenim var demektir.

“Rabbim çok yorgunum. Bana bütün haberlerin yerini tutacak bir haber gönder. Üzerime bir iyilik ve güzellik kondur. Avunmalığım olsun, hiç ummadığım sevinç nasip et. Latifsin, lütfen..”

ne kadar su arkarsa aksın köprünün altından, ne kadar çaresiz kalırsa kalsın mesafeler, ne kadar bulamasam da seni bunca zaman ki; sevmekten bıkmamış, sahiplenmekten korkmamış bir kalple sıralıyorum şunca satırı, şu saatte, santim santim hissederek, zerrelerce.. ve kerelerce.. her ne dediysem ah, her ne demediysem sevda. her nerede olduysam orada yoktum. her neredeysen oralı oldum. hangi köşe başındaysan o köşe ben oldum. durdum. durdum. durdum.. hayatının amacı tüm sabitliğiyle durmak olan bir ağaç gibi. benim ağır, benim ağrı, benim yaralı olan bedenimi harekete geçiren tek şeyin senin, varlığıma nefes aldıran rüzgarın olduğunu sana anlatamadım. bir tek senin nefesinle hareket ettiğimi.. bana miras kalan serinliğini.. serinliğini.. kalbimin bir kor ya da bir kül den farksız oluşunu, gövdemdeki bıçak izlerini dahi. dediğim o ağaç gibi, nasıl anlatabilirdim ki. misal, köklerim artık hayatta değil. misal, gövdemi ayakta tutmuya yetmiyor. misal, devrildi devrilecek gibi. yim. misal; üzgünüm, çok üzgünüm.. misal, çaresi yok..