#ilerlemek

İlerlemenin sırrı başlamaktan geçer. Başlamanın sırrı ise tek bir seferde yapılması zor olan karmaşık işleri üstesinden gelinebilir daha küçük işlere bölmekten.

Kalbimin kan pompalayış hızını parmak ucumda hissedebiliyordum. Kulaklarımda yankılanıyordu sesi. Kapı çaldı. Ertelendi heyecanım. Çay içerken yerini ani bir hüzne bıraktı. Hüzün kapladı bütün varlığımı. En son böyle hissetmemin üzerinden 8 yıl mı geçmişti ne. En son böyle hissettiğimde onu görebiliyordum. Her gün onu görme umuduyla okula gidiyor, her perşembe bir şey olacak diye bekliyordum. Şimdi ondan yana hiçbir umudum yok diyerek kandırmaya çalışsam da kendimi, içimde bir yerlerde ‘bi ihtimal’i saklıyorum ama yine de bir şey olmayacağını biliyorum. Beklemiyorum. Öyle içimde yerleşik yaşama geçmiş sevdasıyla yaşamaya çalışıyorum. Sonunu bilmediğim bir yolda yürüyorum. Üstelik yol da güzel değil. Başka yollara sapamıyorum, kaybolacağım için mi? Asla, kaybolmayı seviyorum. 8 yıldır aynı yolda sıralı sırasız bi’ başıma yaşayabileceğim bütün heyecanları yaşamış ilerliyorum. Sonu olmayan bir yoldayım, üstelik yol da güzel değil. ¨Yanlış yoldayım ama yol nasıl güzel.¨ mefhumu muhalif. mefhumu muhalif. mefhumu muhalif.