#tlsk

ή αλλιώς αντίο asks, ήταν τέλειο όσο κράτησε, εκτός απ' το τέλος που δεν ήταν.

Είχα πει στον εαυτό μου πως ενώ το θέλω καιρό τώρα, για λόγους συμβολισμού και ψυχαναγκασμού, θα κλείσω τα asks πρώτη Σεπτεμβρίου και η μέρα αυτή αισίως ξημέρωσε.

Δε θέλω να είμαι overly dramatic, αλλά είμαι αυτός που είμαι και δε θα μπορούσα να το κάνω σιωπηλά.

Οι λόγοι είναι πολλοί, αλλά συνειδητοποίησα πως αυτό που έκανε τα asks τόσο διασκεδαστικά, αλλά και thought provoking παλιά, ήταν η δική μου ενασχόληση με το Tumblr. Με το να είμαι πιο ενεργός, άνοιγα περισσότερες συζητήσεις, είχα πιο άμεση συμμετοχή και η κουβέντα είχε χώρο και χρόνο να εμβαθύνει, μιας και απαντούσα πολύ πιο άμεσα και ο καθένας μπορούσε να κάνει chime in και να πει τη δική του άποψη δημιουργώντας μια ευχάριστη συζήτηση μεταξύ όλων μας.

Έχω αποδεχτεί όμως πως τόσο η δική μου μουσική πορεία, όσο και της Marseaux που τη διαχειρίζομαι με την ίδια φροντίδα, δε θα μου επιτρέψουν ξανά να έχω τον ίδιο ελεύθερο χρόνο να συμμετέχω με τον τρόπο που συμμετείχα και δε σας κρύβω πως ενώ με στεναχωρεί σε ένα βαθμό, νιώθω πραγματικά τυχερός που ο χρόνος μου πλέον είναι αφοσιωμένος εξ ολοκλήρου στην τέχνη· όσοι είστε εδώ από παλιά ξέρετε πως αυτός ήταν ανέκαθεν ο στόχος.

Τον τελευταίο καιρό παρήκμασε το inbox μου, διότι η δική μου ταμπλερική αδράνεια, οδήγησε στο φαινόμενο του "κουτιού παραπόνων" μιας και στην απουσία των συζητήσεων, το ask πολύς κόσμος το θυμόταν μόνο όταν ήθελε να μου πει κάτι που τον πείραξε και συνειδητοποίησα πως δε μου κάνει καλό το να μπαίνω μια φορά τη βδομάδα να διαβάζω την αφιλτράριστη σκέψη κάποιου που συχνά περιείχε μαλακίες, γιατί μη έχοντας το χρόνο να απαντήσω, απλά ξενέρωνα.

Παρατήρησα επίσης πως τον καιρό που ήμουν πολύ ενεργός, ήταν επειδή είχα πολύ συχνότερα κυκλοφορίες να συζητήσουμε και ήταν ακόμα όλα πολύ πιο πειραματικά, μιας και έφτιαχνα έναν τελείως δικό μου ήχο, χωρίς να σκαμπάζω απόλυτα, οπότε το feedback με βοηθούσε άμεσα. Πλέον νομίζω έχετε καταλάβει πως έχοντας περισσότερη εμπειρία και έχοντας τον πήχη πιο ψηλά, παίρνω το χρόνο μου πριν κυκλοφορήσω κάτι. Κάπου εδώ να πω πως κρατάω ανοιχτό το ενδεχόμενο να ανοίγω τα asks στα πλαίσια κάποιου release για μία βδομάδα ας πούμε, ώστε να μπορώ να κατανέμω λίγο χρόνο στο να είμαι ενεργός και να κουβεντιάζουμε. Έχοντας μπει στο τριπάκι να γράψω την ανθολογία με τα εμπνευσμένα απ' το ΤΛΣΚ διηγήματα, θα ήθελα σίγουρα να ακούσω πως σας φάνηκαν.

Μου τη δίνει επίσης ακραία που το tumblr περνάει σε μια νοοτροπία τύπου facebook και instagram, όπου γίνονται κινήσεις για να σε πείσουν να χορηγήσεις το post σου για να το δει κόσμος. Εγώ το εκτιμούσα ως πλατφόρμα, επειδή έδινε μια αμεσότητα στην επικοινωνία μεταξύ μας. Άμα είναι να μας ζητάει λύτρα για να πούμε δυο κουβέντες, να πάει να γαμηθεί κι αυτό.

Αυτά τα ανούσια απ' το μέτωπο λοιπόν. Σας ευχαριστώ πολύ αν το διαβάσατε όλο και παρακάτω ακολουθεί μια σειρά από spoils που ξέρω πως θέλετε και γαμώτο, σας αξίζουν.

Στο ‘χα πει, ο έρωτας για να πιάσει θέλει δυο

μα ήξερα μέσα μου πάντα πως δεν έχω κότσια να είμαι ο κακός.

ίσως να είμαι ένας περαστικός,

ίσως να είμαι ο μαέστρος που αρνήθηκε

να σταματήσει να παίζει η ορχήστρα,

καθώς βούλιαζε ο Τιτανικός.

και βάζω το γοητευτικός, ξανά

στο απογοητευτικός, μαμά.

κάνοντας ραπ την ελπίδα μου

πως όλα από αύριο θα πάνε καλά.

λέγοντας ψέματα στον εαυτό μου,

ότι μια μέρα θα ζήσω απ’ την τέχνη,

ότι δε ζέχνει ο κόσμος

κι επιβιώνουν όσοι παραμένουν παιδιά.

μάνα, κατάρα, βάρεσα δύο ταττού στον καρπό

στο αριστερό χέρι μου, για να 'χω φόβο να μην τα χαλάσω

αν βρω την καλλιτεχνική φλέβα μου.

μα ξέρεις ποιο είναι το θέμα μου;

κάλυψα μόνο το ένα μου.

κι άμα ποτέ μου διέξοδο ψάξω, το δεξί μου είναι κενό.

μάνα, γιατί τόση ανησυχία;

γιατί η ουσία η οποία με έθισε,

να'ναι η ουσία που έχει η ύπαρξη

κι η θέση που έχουμε στο γαλαξία;

μάνα, δεν πίστεψα στο Θεό,

μα είμαι δειλός, γι' αυτό δεν είμαι άθεος.

μάνα, φοβάμαι πως δε θα μου φτάσει

μόνο μια ζωή το ποιος είμαι να βρω.

κι είπα να κλείσω με ένα αστείο,

ώστε άλλο να μη σε στεναχωρώ.

και είναι τόσο παλιό,

που στο'λεγα πριν το σχολειό να τελειώσω.

«όταν μεγαλώσω, θα βρω δουλειά,

κανονική και θα'χω λεφτά».

δεν ξέρω άμα γελάς πιο πολύ

με το «δουλειά» ή με το «μεγαλώσω».

Ένα βήμα πιο κοντά σε μια γενική θεωρία που θα τα συνδέει όλα.

Ότι να ναι λέω βασικά σας έχω δώσει τα περισσότερα στο πιάτο μέχρι να βρω όρεξη να το γενικεύσω ή κάποιος να τα πάρει και να το κάνει αυτός και γω να καταριέμαι.

https://docs.google.com/document/d/1u6TObqoHXrrplP9w0kj6xCUf-qWBNjSXSMtmw0SncpQ/edit?usp=sharing

Πέντε χρόνια μετά από το "να σου βάλω ένα τραγούδι αφού ακούς rock", πέντε χρόνια μετά από πολύ κλάμα, χαρές, λύπες, μεγάλη υπομονή, άγχος, ό,τι κατεβάζει ο νους σου. Είμαι σχεδόν ένα βήμα πριν τα 19, ενηλίκη πλέον και περιμένω όπως "η μάνα τη πρώτη λέξη" να πάω να ξεσαλωσω (έστω και καθιστή) στη τρίτη live, κοντινή, ολοζώντανη -όχι πίσω από την οθόνη του λάπτοπ μου- συναυλία της μεγάλης οικογένειας των WNC και του Solmeister. Μπορείς κάλλιστα να μου πεις ότι αυτοί οι 7 άνθρωποι και οι φίλοι τους μου έμαθαν πολύ καλά την έννοια του γνωστού "Οικογένεια σημαίνει ή κανείς ή μαζί".

Τα τελευταία δυο χρόνια πέρασα πολλά πράγματα. Τον άδικο χαμό μιας φίλης, Πανελλήνιες, άγχος με τον Covid-19 μη τυχόν κολλήσω τον πατέρα μου (λόγω σοβαρής ασθένειας του), τη σχολή που θα περάσω και τελικά τη μεταγραφή που πήρα από τα Γιάννενα για την Αθήνα, την επανένωση με παλιούς φίλους, να χάσω άλλους τόσους αλλά και να κερδίσω πολλούς περισσότερους.

Αυτά που θα μου χαραχτούν περισσότερο στη μνήμη είναι: ο χαμός της Νάσιας, η προδοσία και η περιφρόνηση από ένα σημείο και μετά από το άτομο που είχα μέσα στη καρδιά μου και το όποιο ήμουν ερωτευμένη, την εκμετάλλευση του, η γνωριμία μου με τη παρούσα παρέα μου (μερικοί από αυτούς είναι και από το tumblr) και την εξομολόγηση των συναισθημάτων μου στην πρώην κολλητή μου και τώρα κοπέλα μου. Είναι μικρά πραγματάκια που με καθόρισαν εμένα και την πορεία μου.

Κι όμως, αν δεν ήταν στα ακουστικά μου τις περισσότερες φορές τα τραγούδια της δεύτερης οικογένειας μου (την αποκαλώ έτσι γιατί είναι όντως σαν οικογένεια μου) ίσως και να μην ήμουνα καν εδώ. Θα είχα κάνει εκείνη τη δειλή αποπείρα να πέσω από τα βράχια στο χωριό μου ή τότε που είχα πάθει κρίση (από τις πιο σοβαρές μου) και είχα πάρει το ξυραφάκι στα χέρια. Ιούλιος του '19 ήταν το πρώτο, Ιανουάριος του '21 το δεύτερο. Και τις δυο φορές σώθηκα από δυο απλά στιχάκια που δυστυχώς το πρώτο δεν μου έρχεται αλλά το δεύτερο το θυμάμαι καλύτερα. Ήταν από το "Ενθάδε Κείται".

Θυμήσου ποιος ήταν εκεί λοιπόν όταν το νόημα φθίνει.

Ποιος στα δύσκολα δεν μάσησε και φτύνει 10 λέξεις για να ακούσουν εκείνοι που το σύστημα τους είπε είστε λίγοι και να τους ταίσει θέλησε στα κτηνη;

Ποιος έχει πάρει την ευθύνη;

Ποιος χωρίς να πάρει δίνει;

Ποιος φίλος τις πληγές σου απαλύνει;

Ποιος ήταν ο λόγος που δάκρυσες σε έναν στίχο και από φίλος έγινε τότε αδερφός;

Πώς μπορεί από τις άμυνες σου να σε γδύνει, να σου δίνει συμβουλές να παραμείνεις δυνατός, να δέχεται τα χρόνια δίπλα σου, να υπομένει και να γίνεται φύλακας άγγελος από αδερφός (να το θυμάσαι αυτό);

Εκείνο το βράδυ κατάλαβα πως όσα έκανα τότε κατέστεφαν την ψυχολογία μου, εμένα ως Φρύνη. Πήρα πολλές αποφάσεις και τους επόμενους μήνες έκανα πολλά. Ακολουθώντας τα "Απλά Μαθήματα Σταρχιδισμού" του Sol πήρα όλες τις τοξικές και καταστροφικές καταστάσεις στα χέρια μου και τις εξάλειψα μια προς μια, βήμα προς βήμα. Είχα την απλέτη βοήθεια και συμπαράσταση των φίλων μου και της οικογένειας μου. Επικεντρώθηκα στον εαυτό μου, άρχισα να αλλάζω και να "λάμπω" τόσο εσωτερικά όσο εξωτερικά χωρίς όμως να ξεχνάω ότι δεν είχα τελειώσει ακόμη.

Δεν έχω τελειώσει ακόμη.

Η δεύτερη οικογένεια μου, μέσα από τα τραγούδια της, την αγάπη που δείχνει σε όλα τα μέλη της και την σχεδόν ξαφνική ανάδειξη της στην ελληνική σκηνή με το "Βότκα Βύσσινο" της Μαρσό, μου έμαθε πως όταν το θες, όλα τα καταφέρνεις. Έτσι και εγώ, προσπαθώ όσο το επιτρέπουν οι δυνάμεις μου και οι συνθήκες να δείχνω την αγάπη μου σε όλους όσους ήταν δίπλα μου και συνεχίζουν να είναι. Πεισμώνω και πιστεύω ότι τα καταφέρνω.

Ξέρετε, παιδιά, όσο τα έγραφα αυτά ένιωσα ότι έξυσα παλιές πληγές που ακόμα δεν έχω ξεπεράσει. Ο δρόμος προς τη θεραπεία δεν είναι εύκολος, το έχω μάθει πολύ καλά πια. Κοιτάζοντας πίσω σε αυτές, όμως, κατάλαβα πόσο πολύ έχω αλλάξει. Προς το καλύτερο, το χειρότερο, ακόμα δε ξέρω, θα δείξει στην πορεία. Και τελικά, ανακάλυψα πως δεν χρειάζεται ντε και καλά στα 16 ή στα 17 να έχεις φτιάξει τα πάντα τέλεια για να τα έχεις μετά ακριβώς έτσι. Είμαι σχεδόν 19 και ακόμα ψάχνομαι!

Και μ'αρεσει που ακόμα ψάχνομαι!

Και μ'αρεσει επίσης που έχω μαζί μου και στα ακουστικά μου ανθρώπους που επίσης ψάχνονται, δοκιμάζουν πειραματίζονται ακόμα και αν καθένας τους (πάνω κάτω) ακολουθούν ένα από τα πολλά είδη αυτής της μουσικής βιομηχανίας. Μου επιβεβαιώνουν ότι δεν είμαστε τέλειοι, διότι εάν ήμασταν μπορεί να ήμασταν και θεοί, χωρίς να θίγω καμιά θρησκεία.

Ουφ, το χέρι μου πιάστηκε από το γράψιμο. Είμαι αρκετές ώρες μπροστά στο laptop μου και γράφω μια τις εργασίες μου για τη σχολή, μια για την εξεταστική και μια για αυτή εδώ την... εξομολόγηση θα την έλεγα. Ε, δεν είναι εύκολο να είσαι σε σχολή βρεφονηπιοκόμων και παράλληλα να θέλεις να εκπληρώσεις το μικρό σου όνειρο ως συγγραφέας! Βέβαια, όταν αποφάσισα να το γράψω το συγκεκριμένο δεν είχα κάποιο ιδιαίτερο σκοπό ή ιδέες παρά μόνο να ευχαριστήσω τα παιδιά για την βοήθεια τους (έστω και από απόσταση) όλο αυτό τον καιρό. Άρα βγήκε σχεδόν αυθόρμητα. Και ίσως να είναι πολύ όμορφο αυτό το αυθόρμητο...

Το τέλος στις δυσκολίες μου (μέχρι τώρα) έχει έρθει και δεν μπορώ να κρύψω την ανακούφηση μου. Σίγουρα είναι και μαγικό.

Γιατί, όπως είχε πει η Μαρσό στο "Θέλγητρο":

"Όλα έχουν ένα τέλος... και αυτό είναι που τα κάνει μαγικά..."

Το στυλό μου γλιστρά για άλλη μια φορά στο τετράδιο αποτυπωνοντας τις σκέψεις μου που διαδέχονται η μία την άλλη, ασυνήθιστα γρήγορα, ενώ είμαι σίγουρη πως για όσα δάκρυα θα κυλήσουν καθώς γράφω αυτό εδώ το γράμμα, ευθύνεται η συγκίνηση και η ανιδιοτελής ευγνωμοσύνη και αγάπη που τρέφω για το άτομο στο οποίο το αφιερώνω.

Αυτό ειναι για σένα Μανώλη. Για σένα που κατάφερες να βγεις σώος από την αιχμηρή εφηβεία σου, που ποικιλοτροπως σε χάραξε, και είσαι σήμερα εδώ κλείνοντας τα 29 σου χρόνια.

Συχνά θα με δεις στον ρόλο της μικρής αδερφής που παρακολουθεί την πορεία και την εξέλιξη του αδερφού της, περήφανη για όσα έχει καταφέρει, με στόχο κάποια στιγμή να του μοιάσει έστω και λίγο. Τώρα όμως θα μιλήσω ως η έφηβη κοπέλα που αν δεν ήσουν εκεί, θα τα είχε χασει.

Μαζί σου Μανώλη ταξιδέψαμε από το mistakes και το παιδί που δεν έφυγε από το πλευρό της μεθυσμένης πριγκίπισσας, στις νύχτες πρεμιέρας παρέα με το φάντασμα του κινηματογράφου, στο καταφύγιο για όλα τα κουλ παιδιά με τον ρομαντικά αφελή, στο Χάρτινο Βασίλειο μαζί με τον πρίγκιπα Λέων που χάραξε τον δρόμο σε κάθε αιώνιο παιδί δείχνοντας του τον τρόπο για την άρτια επανάσταση, και τέλος, στα έγκατα της κολάσεως που συναντήσαμε τον βασιλιά της σκόνης. Ένα ταξίδι χωρις συγκεκριμένο προορισμό που με έκανε και με κάνει να νιώθω μέλος μιας ομάδας στην οποία είμαι ευπρόσδεκτη. Μέλος μιας οικογένειας.

Το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να σε ευχαριστήσω που ήσουν - και είσαι- εδω όταν κανείς άλλος δεν ήταν στο πλευρό μου.

Ήσουν, και εισαι, αυτός του οποίου τα λόγια είναι πάντα εδώ να μου κρατάνε συντροφιά στην μοναξιά. Εκείνος που με έμαθε να βάζω φωτιά στα περασμένα και ύστερα να απομακρυνομαι πετώντας, αναζητώντας τόπους να παλέψω την κατάθλιψη μόνη, χωρίς ουσίες. Εκείνος που μου έδωσε ελπίδα και κίνητρο να κηρυξω την δική μου επανάσταση περιμένοντας την δική μου εκδίκηση, λίγο πριν την τελευταία σκηνή. Εκείνος που εξαιτίας του κλείδωσα στο συρτάρι την πουτανα την θηλιά.

Χρόνια πολλά λοιπόν στον πρίγκιπα του παρασκηνίου, τον αφελή ρομαντικά, τον αδέξιο κοινωνικά, και προπάντων το στήριγμα μου, αλλά και πολλών ακόμη αιώνιων εφήβων. Χρόνια πολλά σε αυτό το ξεχωριστό άτομο που είχα την τύχη να ανακαλύψω όταν το χρειαζόμουν και δεν έχει περάσει στιγμή που να μην είμαι ευγνώμων για όλα. Χρόνια πολλά σε αυτόν που ήταν εκεί όταν τον νόημα έμοιαζε να φθήνει, και συνεχώς, χωρίς να πάρει, δίνει. Ολόψυχα σου εύχομαι τα καλύτερα, γιατί τα αξίζεις.

Μια κοπέλα που αν δεν ήσουν εκεί, θα αυτοκτονούσε