Αθηνά

Μα άμα ρωτήσεις τη μαμά μου θα σου πει,

Αυτό είναι αγάπη τελικά.

«Να δίνεις τα όμορφα σε κάποιον κι ας κολυμπάς στα σκατά…»

Ήθελα να δω τι κάνεις

Δεν βρήκα το θάρρος να σε πάρω τηλέφωνο

Ούτε να σου στείλω κάποιο μήνυμα

Γι’ αυτό τα γράφω εδώ

Ήθελα να ξέρεις πως ακόμα κάποια βράδια με κρατάς ξύπνια άθελα σου

Πίστευα πως μαζί με σένα θα έφευγε και το βάρος από το στήθος μου

Έκανα λάθος

Ήθελα επίσης να ξέρεις πως είμαι θυμωμένη μαζί σου

Γιατί την τελευταία φορά δεν μου είπες ότι είναι η τελευταία φορά

Κι εγώ έπλυνα τις μαξιλαροθήκες μου

Αφού πίστευα ότι θα ξανά ποτίσουν με το άρωμα σου

Οπότε τώρα δεν έχω κάτι να σε θυμίζει στο σπίτι μου

Μόνο μικρές αναμνήσεις που μόνο αν κλείσω τα μάτια μου ξανά ζω

Ίσως γι’ αυτό να μην κοιμάμαι τόσο

Θέλω να ξέρεις πως δεν έχω καταλάβει ακόμα ότι δεν είσαι εδώ

Γι’ αυτό παίζω την ίδια μουσική κάθε βράδυ και πίνω τον ίδιο καφέ κάθε πρωί

Γι’ αυτό τα έχω χάσει και λίγο

Άφησα την πόλη να με καταπιεί

Ώστε να μην έχω περιθώριο να σε ψάξω

Ακόμα θέλω να ξέρεις πως είναι άδικο

Γιατί από εκεί που σχεδόν τα είχαμε όλα

Τώρα δεν έχουμε πάλι τίποτα

Αν και θα έλεγε κανείς πως είναι αλλιώς αυτή τη φορά

Δεν βγήκα ηττημένη, μα ποτέ νικήτρια

Οπότε το αφήνω απλά να περάσει, όπως κάθε άλλη φορά

Έτσι με έχεις μάθει

Κάθε φορά να σε συνηθίζω όλο και πιο πολύ, ώστε όταν φεύγεις να πονάει περισσότερο

Η απουσία είναι πεπατημένη ρουτίνα

Κι εγώ είμαι πολύ αταξική για να μου λείψεις πάλι

Οπότε σε αφήνω να να πάρεις τον δρόμο σου

Κι εσύ με αφήνεις να νομίζω πως έχω βούληση

Πώς έχω την κατάσταση στα χέρια μου

Ας είναι

Ούτως ή άλλως, δεν θα σου πάρει πολύ για να με ξαναβρείς

Ζούμε και οι δύο σε μια ψευδαίσθηση

Οπότε αυτό μου φτάνει για τώρα

Θέλω να προσέχεις

Γιατί παραμελείς πολύ τον εαυτό σου

Εγώ θα με προσέχω και για τους δύο μας

Ώστε να μην με βρεις άλλη

Ή ας ελπίσω, πως δεν θα θέλω να με βρεις ξανά

Υστερόγραφο

Σε ψάχνω στους δρόμους, στα μπαρ, στα μαγαζιά, μα σ’ αποφεύγω μ’ όλη μου τη δύναμη. Εύχομαι τυχαία να σε πετύχω, μα ξέρω πως το βλέμμα μου θα σκύψω άμα σε δω.

Ήταν όμορφα όσο σ’ είχα. Ήταν τα ψέματα γλυκά. Και σ’ ένιωθα απ’ τα χέρια μου να ξεγλιστράς, όσο φώναζα «είναι άδικο», αφού όλα μπορούσα να στα δώσω.

Γαλήνεψα δειλά στα χέρια σου, κοιμήθηκα ζεστά μια τελευταία φορά, και με τα μάτια κλειστά σε φίλαγα μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Κι ας ήξερα πως δεν κρατάει. Πώς όσο σε τράβαγα κοντά μου, τόσο πιο μακριά μου έφευγες.

Μέχρι τελευταία στιγμή, πίστευα σε μένα πως θα γύριζες, πως είχα έστω λίγη δύναμη πάνω σου, πως ο «έρωτας» στα μάτια μου σε έλκουσε, δεν σε τρόμαζε. Μα ήμουν λάθος, όλα ήταν λάθος.

Και ξαφνικά ήσουν για όλα η αιτία. Για την κακή μου διάθεση, για την κακόηχη μουσική, για την κακομοιριά, την κακοκεφιά μου, τα κακογραμμένα βιβλία που διάβαζα. Για όλα τα κακά του κόσμου. Κι ας υπερβάλω, δε με νοιάζει.

Κάπως σκούριασα μέσα μου, από την τελευταία φορά που σε είδα. Γιατί η ζωή είναι τόσο ωραία, έτσι; Όταν την κιθάρα σου γδέρνεις, όταν τα φώτα είναι πάνω σου, όταν τους κάνεις όλους ο,τι θες. Όταν το αλκοόλ ρέει πιο όμορφα στις δικές σου φλέβες. Και το μισώ όταν σ’ αφήνω να με φθείρεις. Σαν το μελάνι που φθείρεται στο δέρμα σου.

Θέλω να σ’ αφήσω πίσω. Πίσω στα μπαρ του κέντρου, πίσω στις προαστιακές συνοικίες, πίσω στη ζωή που είχα φανταστεί μαζί σου. Κι ας ξενυχτώ, παρά την κούραση μου. Γιατί ξέρω, πως ίσως στον ύπνο μου σε δω κι ας μην το θέλω. Αφού άλλη μια μέρα ψέματα θα πω πως είμαι εντάξει, κι εσύ είσαι μια ιδέα που πια δεν με τρομάζει.