Αθηνά

Μα άμα ρωτήσεις τη μαμά μου θα σου πει,

Αυτό είναι αγάπη τελικά.

«Να δίνεις τα όμορφα σε κάποιον κι ας κολυμπάς στα σκατά…»

Είναι από αυτές τις μέρες που περιμένω ένα απροσδόκητο μήνυμα όπως με είχες συνηθίσει,

Και από εκείνα τα βράδια που το βάρος στο στήθος μου ξεπερνά κάθε μου αντοχή.

Είναι από εκείνες τις στιγμές που η απουσία σου είναι τόσο αισθητή σε σημείο που τη νιώθω στη σάρκα μου

Και η θύμηση σου με κάνει να θέλω να ποδοπατήσω οποιοδήποτε όριο έχω θέσει.

Κάνω από εκείνους τους ανήσυχους ύπνους που ξυπνάω και βαριανασαίνοντας κλαίω γιατί τελικά ήταν όντως ένα όνειρο.

Ζω ξανά σ’ εκείνη την αφόρητη λούπα, που όσο κι αν προσπαθώ ποτέ μου δεν μπορώ να ξεφύγω.

Είναι από εκείνα τα βράδια που νιώθω μέχρι και τα πόδια μου βαριά και δεν μπορώ να σηκωθώ.

Είναι από εκείνα τα βράδια που θέλω να ουρλιάξω τόσο δυνατά που θα με ακούσεις όσο μακριά κι αν είσαι.

Είναι από εκείνα τα βράδια που θέλω από αυτό το σπίτι να εξαφανιστώ γιατί όλα σε θυμίζουν.

Είναι από εκείνα τα βράδια που τις σκέψεις μου κανένας ήχος δεν μπορεί να σκεπάσει,

Και είναι από εκείνα τα βράδια που δεν μπορώ να πάρω σωστή ανάσα.

Είναι από εκείνα τα βράδια που μόνο το άγγιγμα σου αποζητώ.

Είναι από εκείνα τα βράδια που μόνο η δική σου φωνή μπορεί να γαληνέψει το μυαλό μου.

Είναι από εκείνα τα βράδια που μόνο τα χείλη σου μπορούν να σταματήσουν τις φωνές μου.

Είναι από εκείνα τα βράδια που κανένα δάκρυ δεν στεγνώνει.

Είναι από εκείνα τα βράδια που ο καπνός απ’ το τσιγάρο μου είναι αποπνικτικός.

Είναι από εκείνα τα βράδια που η ώρα μόνο βασανιστικά αργά περνάει

Και είναι από εκείνα τα βράδια που εύχομαι να μην είσαι μαζί της.

Είναι από εκείνα τα βράδια που όλα μου τα συναισθήματα είναι κάτι παραπάνω από ωμά.

Είναι από εκείνα τα βράδια που σκέφτομαι τι δεν έκανα καλά και έφυγες.

Είναι από εκείνα τα βράδια που τη μισώ κι ας μην μου φταίει

Και είναι από εκείνα τα βράδια που εύχομαι να περάσει ο,τι περνάω εγώ.

Είναι από εκείνα τα βράδια που ξεχειλίζω μόνο μιζέρια και μίσος.

Είναι από εκείνα τα βράδια που σχεδόν προσεύχομαι.

Είναι από εκείνα τα βράδια που νιώθω όλα μου τα κόκαλα να νεκρώνουν.

Είναι από εκείνα τα βράδια που ίσως μόνη μου δεν θα ‘πρεπε να είμαι μα κανείς δεν θέλει να ακούσει πια για σένα.

Ήθελα να δω τι κάνεις

Δεν βρήκα το θάρρος να σε πάρω τηλέφωνο

Ούτε να σου στείλω κάποιο μήνυμα

Γι’ αυτό τα γράφω εδώ

Ήθελα να ξέρεις πως ακόμα κάποια βράδια με κρατάς ξύπνια άθελα σου

Πίστευα πως μαζί με σένα θα έφευγε και το βάρος από το στήθος μου

Έκανα λάθος

Ήθελα επίσης να ξέρεις πως είμαι θυμωμένη μαζί σου

Γιατί την τελευταία φορά δεν μου είπες ότι είναι η τελευταία φορά

Κι εγώ έπλυνα τις μαξιλαροθήκες μου

Αφού πίστευα ότι θα ξανά ποτίσουν με το άρωμα σου

Οπότε τώρα δεν έχω κάτι να σε θυμίζει στο σπίτι μου

Μόνο μικρές αναμνήσεις που μόνο αν κλείσω τα μάτια μου ξανά ζω

Ίσως γι’ αυτό να μην κοιμάμαι τόσο

Θέλω να ξέρεις πως δεν έχω καταλάβει ακόμα ότι δεν είσαι εδώ

Γι’ αυτό παίζω την ίδια μουσική κάθε βράδυ και πίνω τον ίδιο καφέ κάθε πρωί

Γι’ αυτό τα έχω χάσει και λίγο

Άφησα την πόλη να με καταπιεί

Ώστε να μην έχω περιθώριο να σε ψάξω

Ακόμα θέλω να ξέρεις πως είναι άδικο

Γιατί από εκεί που σχεδόν τα είχαμε όλα

Τώρα δεν έχουμε πάλι τίποτα

Αν και θα έλεγε κανείς πως είναι αλλιώς αυτή τη φορά

Δεν βγήκα ηττημένη, μα ποτέ νικήτρια

Οπότε το αφήνω απλά να περάσει, όπως κάθε άλλη φορά

Έτσι με έχεις μάθει

Κάθε φορά να σε συνηθίζω όλο και πιο πολύ, ώστε όταν φεύγεις να πονάει περισσότερο

Η απουσία είναι πεπατημένη ρουτίνα

Κι εγώ είμαι πολύ αταξική για να μου λείψεις πάλι

Οπότε σε αφήνω να να πάρεις τον δρόμο σου

Κι εσύ με αφήνεις να νομίζω πως έχω βούληση

Πώς έχω την κατάσταση στα χέρια μου

Ας είναι

Ούτως ή άλλως, δεν θα σου πάρει πολύ για να με ξαναβρείς

Ζούμε και οι δύο σε μια ψευδαίσθηση

Οπότε αυτό μου φτάνει για τώρα

Θέλω να προσέχεις

Γιατί παραμελείς πολύ τον εαυτό σου

Εγώ θα με προσέχω και για τους δύο μας

Ώστε να μην με βρεις άλλη

Ή ας ελπίσω, πως δεν θα θέλω να με βρεις ξανά

Υστερόγραφο

Σε ψάχνω στους δρόμους, στα μπαρ, στα μαγαζιά, μα σ’ αποφεύγω μ’ όλη μου τη δύναμη. Εύχομαι τυχαία να σε πετύχω, μα ξέρω πως το βλέμμα μου θα σκύψω άμα σε δω.

Ήταν όμορφα όσο σ’ είχα. Ήταν τα ψέματα γλυκά. Και σ’ ένιωθα απ’ τα χέρια μου να ξεγλιστράς, όσο φώναζα «είναι άδικο», αφού όλα μπορούσα να στα δώσω.

Γαλήνεψα δειλά στα χέρια σου, κοιμήθηκα ζεστά μια τελευταία φορά, και με τα μάτια κλειστά σε φίλαγα μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Κι ας ήξερα πως δεν κρατάει. Πώς όσο σε τράβαγα κοντά μου, τόσο πιο μακριά μου έφευγες.

Μέχρι τελευταία στιγμή, πίστευα σε μένα πως θα γύριζες, πως είχα έστω λίγη δύναμη πάνω σου, πως ο «έρωτας» στα μάτια μου σε έλκουσε, δεν σε τρόμαζε. Μα ήμουν λάθος, όλα ήταν λάθος.

Και ξαφνικά ήσουν για όλα η αιτία. Για την κακή μου διάθεση, για την κακόηχη μουσική, για την κακομοιριά, την κακοκεφιά μου, τα κακογραμμένα βιβλία που διάβαζα. Για όλα τα κακά του κόσμου. Κι ας υπερβάλω, δε με νοιάζει.

Κάπως σκούριασα μέσα μου, από την τελευταία φορά που σε είδα. Γιατί η ζωή είναι τόσο ωραία, έτσι; Όταν την κιθάρα σου γδέρνεις, όταν τα φώτα είναι πάνω σου, όταν τους κάνεις όλους ο,τι θες. Όταν το αλκοόλ ρέει πιο όμορφα στις δικές σου φλέβες. Και το μισώ όταν σ’ αφήνω να με φθείρεις. Σαν το μελάνι που φθείρεται στο δέρμα σου.

Θέλω να σ’ αφήσω πίσω. Πίσω στα μπαρ του κέντρου, πίσω στις προαστιακές συνοικίες, πίσω στη ζωή που είχα φανταστεί μαζί σου. Κι ας ξενυχτώ, παρά την κούραση μου. Γιατί ξέρω, πως ίσως στον ύπνο μου σε δω κι ας μην το θέλω. Αφού άλλη μια μέρα ψέματα θα πω πως είμαι εντάξει, κι εσύ είσαι μια ιδέα που πια δεν με τρομάζει.