#korhlp

Της λέω δεν χρειάζεται ο πρόλογος

Περιδέραιο

Εγώ σε πίστεψα. Κι αφού σε πίστεψα, εγώ φταίω. Δε σε κατηγορώ, δε θα το έκανα ποτέ. Δικό μου λάθος είναι που πίστεψα όλες αυτές τις δήθεν υποσχέσεις, τα δήθεν πλάνα. Έκανες αυτό που πίστευες πως είναι σωστό. Με γέμισες με λόγια γιατί έμαθες ότι έτσι είναι πιο εύκολο. Δε ζήτησα πολλά πράγματα από σένα. Λίγη αγάπη και κατανόηση, έναν ώμο να κλάψω και ένα τελευταίο φιλί πριν φύγεις. Το φιλί το άφησες για την επόμενη φορά, που τελικά δεν ήρθε ποτέ. Κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι μοιάζεις με άγγελο, σε σημείο που σκέφτηκα να σε ρωτήσω "Πονεσες όταν έπεσες στη γη;" Την πρώτη φορά που σε είδα. Θυμήθηκα όμως ότι αυτό είναι μια άλλη ιστορία, στην οποία δεν περιλαμβάνομαι. Μη μου ζητήσεις συγγνώμη, είναι πολύ αργά πλέον. Όταν έπρεπε δε νοιάστηκες καν για το αν θα σε συγχωρήσω και αν σου αποδίδω ευθύνες. Τα μάτια μου έχουν εδώ και ώρα συναντήσει το άσπρο στο ταβάνι και σε αυτό το άσπρο, βλέπω τα δικά σου μάτια. Θλιβερό. Τώρα και να λυπάσαι, είναι αργά. Το ασθενοφόρο είναι ακόμα στον δρόμο και οι αναμνήσεις περνάνε με ταχύτητα φωτός μπροστά από το κενό βλέμμα μου.

Δε νομίζω όμως ότι θυμάσαι όσα μου εταζες. Για αυτό ίσως δε σου κρατάω κακία. Αμφιβάλλω αν πονεσες ποτέ τελικά και αν όσα έκανες σου άφησαν το παραμικρό σημάδι ενοχής. Θυμήθηκα κάθε φορά που μου είπες τη λέξη σ' αγαπώ και αναρωτιέμαι αν το πίστεψες, έστω μισή φορά. Το παρελθόν μας πια είναι ένα κάποιο παραμυθακι, μια ιστορία παγωμένη στον χρόνο. Στη θέση της καρδιάς μου βρίσκεται το απόλυτο κενό, γιατί με τη σταδιακή απομάκρυνσή σου έπαιρνες κάθε στάλα συναισθήματος που είχε απομείνει. Το γράμμα που σου είχα γράψει τότε, βρίσκεται στο χέρι μου τσαλακωμένο και ποτισμένο με δάκρυα και αίμα. Εννοούσα κάθε λέξη και το μελάνι στο στυλό κυλούσε πιο εύκολα από ποτέ. Το τελευταίο που περιμένω και θέλω όμως πλέον είναι να γυρίσεις. Τι να τον κάνω κι άλλο πόνο;

Ξέρεις καλά να χειρίζεσαι τις λέξεις και σου άρεσε να παίζεις με το μυαλό μου. Κρεμάστηκα από τα λόγια σου και με κάθε μήνυμά σου, το πρόσωπό μου φωτιζόταν. Αναζητούσα τα μεγάλα λόγια κι ας ήξερα ότι στο τέλος θα καταλήξω σπασμένη. Δεν περίμενα όμως, πως τα ψέματά σου θα έβγαιναν τόσο γρήγορα στην επιφάνεια και οι στάλες από το αίμα μου θα φαίνονταν ως απειροελάχιστα μικρές κηλίδες. Γιατί εγώ, ήμουν διατεθειμένη (όπως και έκανα τελικά) να σου δώσω ό,τι είχε πλέον απομείνει μέσα μου για τη δική σου γαλήνη. Θυμάμαι έντονα να με κοιτάς στα μάτια την πρώτη φορά και να μου λες ότι μ'αγαπας. Πλέον μου φαίνεται αστείο. Ξεχνάς πολύ γρήγορα, στο έχω ξαναπεί. Ξέχασέ μας λοιπόν, άλλωστε δεν ήμασταν κάτι τελικά. Εγώ όμως δεν ξεχνάω τόσο εύκολα και αυτό είναι που πονάει. Θυμάμαι τα μεθύσια σου και τα μηνύματά σου και πόσο γελούσα μαζί μας στα δικά μου. Η σιωπή σου πλέον είναι εκκωφαντικη. Μπαίνει μέσα στο μυαλό μου και γυρνά συνεχώς η ιδέα της ψηλόλιγνης φιγούρας που απομακρυνόταν από μένα όλο και περισσότερο. Κοίτα με λοιπόν άλλη μια φορά στα μάτια. Βρες το θάρρος που ποτέ σου δεν είχες και πες μου εκείνη τη συγγνώμη που μου χρωστάς. Πες μου εκείνο το ψέμα. Πες μου ξανά ότι οι ανασφάλειές μου θα είναι παρελθόν και ότι δε θες να με πληγώσεις γιατί, αν μη τι άλλο, μ' αγαπάς. Φταίω κι εγώ όμως να ξέρεις, δε θα το αρνηθώ. Βιάστηκα πολύ για μας αλλά, μια ζωή δεν έχουμε; Ήθελα να σου δώσω όσα περισσότερα μπορώ και τελικά κατέληγα να σε πνιγώ, όπως συχνά έλεγες, με την υπερβολή μου. Εγώ όμως έχω το θάρρος και θα σου πω τη συγγνώμη που σου χρωστάω. Ακόμα κι αν είναι ψέμα.

Όπως είπα και πριν, ήρθες σαν άγγελος και το φωτοστέφανό σου έλαμπε περισσότερο από ποτέ, φέρνοντας φως στη ζωή μου, αλλά μάλλον έχασες τον δρόμο σου, σαν τον Οδυσσέα που στην προσπάθειά του να φτάσει στην Ιθάκη συνάντησε την Καλυψώ. Φάνηκε λες και ήσουν όντως δώρο θεού, λες και όντως επιτέλους η ζωή μου έφερε αυτό που λαχταρούσα περισσότερο. Αγνή αγάπη. Τι κρίμα όμως, αυτό το δώρο δεν προοριζόταν για μένα, αλλά για κάποια άλλη θνητή που περίμενε τον άγγελό της να φανεί στον ορίζοντα.

Η καρδιά μου, ή ό, τι έχει μείνει πλέον από αυτή, είναι τυλιγμένη σε σκληρό συρματόπλεγμα. Προσπαθώ να αφήσω πίσω μου κάθε συναίσθημα από την πρώτη φορά που σου μίλησα κόβοντας τη ζωή από μέσα του, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ότι πρόκειται να χαθεί μαζί του κι ένα κομμάτι του εαυτού μου. Δε θέλω πλέον να θυμάμαι πώς ήταν όσο ήσουν κοντά μου, δε με αφορά, δεν το χρειάζομαι. Αλλά αυτές οι γαμημενες πεταλούδες στην κοιλιά μου δε σε ξεχνάνε. Οι πεταλούδες όμως πόνεσαν και μεταμορφώθηκαν σε νυχτερίδες από το μαράζι τους.

Μικρό Λιτό και απέριττο γιατί έπρεπε να κάνω κάτι:)

Δεν ξέρω μεγαλύτερη πουτανα απ'την καρδιά μου<3

@marseaux 🍒

γιατί εμένα πάλι πληγώνω..

Στο "μπλα μπλα" το κουράζουν

Και τετ α τετ σιωπούν,

Πίσω από εμένα μιλάνε,

Αλλά στα lives μ'ακούν🍒