#mrblz

Κάθε φορά που θα το ακούω ΟΣΑ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΡΆΣΟΥΝ θα πεθαίνω.

όνειρο ήταν η φωνή σου να μου λέει ‘‘μου λείπεις’’.

λίγο πριν τα δεκαεφτά έγραψα πως περνάν καλά οι πληγωμένοι,

μα με ‘μας ούτε γουλιά δεν πίνεις.

WNCfam - Outro

Κι ας θυμάσαι τα χειρότερα από μένα

Πέντε χρόνια μετά από το "να σου βάλω ένα τραγούδι αφού ακούς rock", πέντε χρόνια μετά από πολύ κλάμα, χαρές, λύπες, μεγάλη υπομονή, άγχος, ό,τι κατεβάζει ο νους σου. Είμαι σχεδόν ένα βήμα πριν τα 19, ενηλίκη πλέον και περιμένω όπως "η μάνα τη πρώτη λέξη" να πάω να ξεσαλωσω (έστω και καθιστή) στη τρίτη live, κοντινή, ολοζώντανη -όχι πίσω από την οθόνη του λάπτοπ μου- συναυλία της μεγάλης οικογένειας των WNC και του Solmeister. Μπορείς κάλλιστα να μου πεις ότι αυτοί οι 7 άνθρωποι και οι φίλοι τους μου έμαθαν πολύ καλά την έννοια του γνωστού "Οικογένεια σημαίνει ή κανείς ή μαζί".

Τα τελευταία δυο χρόνια πέρασα πολλά πράγματα. Τον άδικο χαμό μιας φίλης, Πανελλήνιες, άγχος με τον Covid-19 μη τυχόν κολλήσω τον πατέρα μου (λόγω σοβαρής ασθένειας του), τη σχολή που θα περάσω και τελικά τη μεταγραφή που πήρα από τα Γιάννενα για την Αθήνα, την επανένωση με παλιούς φίλους, να χάσω άλλους τόσους αλλά και να κερδίσω πολλούς περισσότερους.

Αυτά που θα μου χαραχτούν περισσότερο στη μνήμη είναι: ο χαμός της Νάσιας, η προδοσία και η περιφρόνηση από ένα σημείο και μετά από το άτομο που είχα μέσα στη καρδιά μου και το όποιο ήμουν ερωτευμένη, την εκμετάλλευση του, η γνωριμία μου με τη παρούσα παρέα μου (μερικοί από αυτούς είναι και από το tumblr) και την εξομολόγηση των συναισθημάτων μου στην πρώην κολλητή μου και τώρα κοπέλα μου. Είναι μικρά πραγματάκια που με καθόρισαν εμένα και την πορεία μου.

Κι όμως, αν δεν ήταν στα ακουστικά μου τις περισσότερες φορές τα τραγούδια της δεύτερης οικογένειας μου (την αποκαλώ έτσι γιατί είναι όντως σαν οικογένεια μου) ίσως και να μην ήμουνα καν εδώ. Θα είχα κάνει εκείνη τη δειλή αποπείρα να πέσω από τα βράχια στο χωριό μου ή τότε που είχα πάθει κρίση (από τις πιο σοβαρές μου) και είχα πάρει το ξυραφάκι στα χέρια. Ιούλιος του '19 ήταν το πρώτο, Ιανουάριος του '21 το δεύτερο. Και τις δυο φορές σώθηκα από δυο απλά στιχάκια που δυστυχώς το πρώτο δεν μου έρχεται αλλά το δεύτερο το θυμάμαι καλύτερα. Ήταν από το "Ενθάδε Κείται".

Θυμήσου ποιος ήταν εκεί λοιπόν όταν το νόημα φθίνει.

Ποιος στα δύσκολα δεν μάσησε και φτύνει 10 λέξεις για να ακούσουν εκείνοι που το σύστημα τους είπε είστε λίγοι και να τους ταίσει θέλησε στα κτηνη;

Ποιος έχει πάρει την ευθύνη;

Ποιος χωρίς να πάρει δίνει;

Ποιος φίλος τις πληγές σου απαλύνει;

Ποιος ήταν ο λόγος που δάκρυσες σε έναν στίχο και από φίλος έγινε τότε αδερφός;

Πώς μπορεί από τις άμυνες σου να σε γδύνει, να σου δίνει συμβουλές να παραμείνεις δυνατός, να δέχεται τα χρόνια δίπλα σου, να υπομένει και να γίνεται φύλακας άγγελος από αδερφός (να το θυμάσαι αυτό);

Εκείνο το βράδυ κατάλαβα πως όσα έκανα τότε κατέστεφαν την ψυχολογία μου, εμένα ως Φρύνη. Πήρα πολλές αποφάσεις και τους επόμενους μήνες έκανα πολλά. Ακολουθώντας τα "Απλά Μαθήματα Σταρχιδισμού" του Sol πήρα όλες τις τοξικές και καταστροφικές καταστάσεις στα χέρια μου και τις εξάλειψα μια προς μια, βήμα προς βήμα. Είχα την απλέτη βοήθεια και συμπαράσταση των φίλων μου και της οικογένειας μου. Επικεντρώθηκα στον εαυτό μου, άρχισα να αλλάζω και να "λάμπω" τόσο εσωτερικά όσο εξωτερικά χωρίς όμως να ξεχνάω ότι δεν είχα τελειώσει ακόμη.

Δεν έχω τελειώσει ακόμη.

Η δεύτερη οικογένεια μου, μέσα από τα τραγούδια της, την αγάπη που δείχνει σε όλα τα μέλη της και την σχεδόν ξαφνική ανάδειξη της στην ελληνική σκηνή με το "Βότκα Βύσσινο" της Μαρσό, μου έμαθε πως όταν το θες, όλα τα καταφέρνεις. Έτσι και εγώ, προσπαθώ όσο το επιτρέπουν οι δυνάμεις μου και οι συνθήκες να δείχνω την αγάπη μου σε όλους όσους ήταν δίπλα μου και συνεχίζουν να είναι. Πεισμώνω και πιστεύω ότι τα καταφέρνω.

Ξέρετε, παιδιά, όσο τα έγραφα αυτά ένιωσα ότι έξυσα παλιές πληγές που ακόμα δεν έχω ξεπεράσει. Ο δρόμος προς τη θεραπεία δεν είναι εύκολος, το έχω μάθει πολύ καλά πια. Κοιτάζοντας πίσω σε αυτές, όμως, κατάλαβα πόσο πολύ έχω αλλάξει. Προς το καλύτερο, το χειρότερο, ακόμα δε ξέρω, θα δείξει στην πορεία. Και τελικά, ανακάλυψα πως δεν χρειάζεται ντε και καλά στα 16 ή στα 17 να έχεις φτιάξει τα πάντα τέλεια για να τα έχεις μετά ακριβώς έτσι. Είμαι σχεδόν 19 και ακόμα ψάχνομαι!

Και μ'αρεσει που ακόμα ψάχνομαι!

Και μ'αρεσει επίσης που έχω μαζί μου και στα ακουστικά μου ανθρώπους που επίσης ψάχνονται, δοκιμάζουν πειραματίζονται ακόμα και αν καθένας τους (πάνω κάτω) ακολουθούν ένα από τα πολλά είδη αυτής της μουσικής βιομηχανίας. Μου επιβεβαιώνουν ότι δεν είμαστε τέλειοι, διότι εάν ήμασταν μπορεί να ήμασταν και θεοί, χωρίς να θίγω καμιά θρησκεία.

Ουφ, το χέρι μου πιάστηκε από το γράψιμο. Είμαι αρκετές ώρες μπροστά στο laptop μου και γράφω μια τις εργασίες μου για τη σχολή, μια για την εξεταστική και μια για αυτή εδώ την... εξομολόγηση θα την έλεγα. Ε, δεν είναι εύκολο να είσαι σε σχολή βρεφονηπιοκόμων και παράλληλα να θέλεις να εκπληρώσεις το μικρό σου όνειρο ως συγγραφέας! Βέβαια, όταν αποφάσισα να το γράψω το συγκεκριμένο δεν είχα κάποιο ιδιαίτερο σκοπό ή ιδέες παρά μόνο να ευχαριστήσω τα παιδιά για την βοήθεια τους (έστω και από απόσταση) όλο αυτό τον καιρό. Άρα βγήκε σχεδόν αυθόρμητα. Και ίσως να είναι πολύ όμορφο αυτό το αυθόρμητο...

Το τέλος στις δυσκολίες μου (μέχρι τώρα) έχει έρθει και δεν μπορώ να κρύψω την ανακούφηση μου. Σίγουρα είναι και μαγικό.

Γιατί, όπως είχε πει η Μαρσό στο "Θέλγητρο":

"Όλα έχουν ένα τέλος... και αυτό είναι που τα κάνει μαγικά..."

Wnc "Ή ΚΑΝΕΙΣ Ή ΜΑΖΙ" logo με φωτογραφίες από το Hot Hell Summer [created by me].

μην την δούνε και μου την ματιάσουνε.

Γιατί σε θέλω και με θέλεις, πες το,

σκέψου το, δες το.

Τόσο λάθος κι όμως πάντοτε σε μένα γυρνάς.

Δαγκωσ' τα χείλη σου και φίλα με.

Ύστερα κοίτα με...

Μα άμα φοβάσαι μην ψάξεις για μένα ποτέ σου γιατί τότε είναι που δεν είμαι πουθενά

Ούτε στο δρόμο, σε σπίτια, σε μέρη γνωστά δεν θα βρεις τίποτα που 'ναι εγώ