#temat:

Temat tak częsty i podniosły, że aż męczący. Musiałam jednak sięgnąć po niego przy pisaniu wypracowania, którego pełnej treści teraz nie przytoczę i zmusiło mnie to do co najmniej kilku minut rozmyślań. Właśnie w ich wyniku pojawiły się te dwa pojęcia, które są w równej mierze dziwne i adekwatne.

Bo patriotyzm może być różny - głęboki, płytki, udawany... Ale to wszystko odnosi się do  tego, jak się objawia. A wszystko musi mieć swój początek i to właśnie on, choć nigdy niewspominany jest bardzo ważny dla tego, co ma być później.

Patriotyzm pierwotny jest tym wyssanym z mlekiem matki, wynikającym z wychowania, obserwowania otoczenia, naśladowania go a także tym uczonym w szkole na lekcjach historii, polskiego i wszelkiego rodzaju uroczystościach państwowych. Objawia się zdolnością mówienia pięknych wierszyków, zgadzaniem się z każdą propaństwową opinią i... całkowitym brakiem głębi. Patriotyzm pierwotny jest. Tylko jest. I tak naprawdę wcale nie musi nic oznaczać.

Może brzmi to zabawnie, może brzmi to niedorzecznie, ale delfiny w Indiach mają status osób niebędących ludźmi (“non-human person”). Oznacza to dla nich zachowanie podstawowych praw, a wynika z naszej wiedzy o nich. Lecz co oznacza to dla nas? Cóż, prawdę mówiąc całkiem sporo.

 Skutki brzmią wzniośle - nie jesteśmy jedynymi inteligentnymi istotami i nie mamy naturalnego prawa do władzy nad światem. A ponoć tak właśnie ma być, w to wierzymy od wielu wieków. Czyż to nie straszne? 

Oczywiście, to nasze pierwsze myśli, obawa o załamanie się światopoglądu, typowy, ludzki egoizm. Ale przecież jest więcej. Skoro nie tylko my zasługujemy na to, co mamy, to czy nie powinniśmy myśleć także o tych drugich? Co myślą, w co wierzą wspomniane już wcześniej delfiny? Czy też mają wiarę, jak pojmują świat?

Może to wszystko brzmi trochę dziwnie, jeśli nie rozumie się całego kontekstu moich myśli. A tak naprawdę dotyczy on religii - w Biblii napisano, że tylko ludziom nadano wolną wolę i prawo, by rządzić zwierzętami świata. I pytanie brzmi, czy, jak już się kiedyś zdarzyło, “Przez wzgląd na zatwardziałość serc waszych" (Mk 10,5 - dotyczy to zupełnie innej sytuacji, lecz nie znaczy to, że nie mogło dotyczyć też innych) i tego, że nie potrafiliby tego pojąć nie uświadomiono ludziom tego, że zwierzęta także są inteligentne czy może ich sposób myślenia jest tak drastycznie inny, że nie obejmuje ich boska definicja istot o wolnej woli i mającej władać boskim stworzeniem.

Temat dość niebezpieczny, ale męczy mnie już od dłuższej chwili, więc muszę się go jakoś pozbyć. A jak lepiej niż pisząc?

Muszę zacząć od tego, że nie mam nic przeciwko tzw. "statkowaniu", czy jak inaczej się je jeszcze nazywa. Niekanoniczne swatanie postaci z tych samych lub różnych źródeł takich jak seriale, książki czy bajki jest moim zdaniem elementem społeczności fanów, dość przyjemnym zresztą. Nie przeszkadza mi ono, niezależnie od tego jakiej płci są osoby, które się łączy czy innych kontrowersyjnych kwestii (pomijając oczywiście to, że niektóre są czasem po prostu głupie). Co więcej, jeśli jest dobrze opracowane, napisane, narysowane czy zrealizowane w jakikolwiek inny sposób, jestem w stanie to nawet polubić. W większości przypadków.

Bo zdarzają się momenty, kiedy losowe postacie przestają wystarczać. Na pierwszy ogień idą głównie wrogowie, ale ich pominę i przejdę do następnych - przyjaciół. Jako osoba niezbyt popularna cenię przyjaźń. A obserwując pomysły, jakie powstają, mam wrażenie, że fani w nią nie wierzą. Ich zdaniem w cieszeniu się swoją obecnością musi być coś więcej niż przyjaźń. Każdy gest jest oznaką miłości, a różnego rodzaju żarty wskazują na to, że między nimi musi być "coś więcej".

Rozumiem, że wiele ludzi lubi temat miłości i prace o takim temacie zawsze przyjmowane są z dużym entuzjazmem. Ale można też zauważyć przyjaźń, że istnieje, że została przedstawiona, docenić jej istnienie i nie sprowadzać wszystkiego do tego jednego uczucia...

Jesteśmy teraz w najradośniejszym okresie roku. Nawet pieśni w kościele wydają się mniej smętne (choć tylko trochę). Mimo to nie potrafimy się uśmiechnąć. Nad trzeciogimnazjalistami ciąży widmo egzaminu, nad dorosłymi praca, którą trzeba jeszcze zrobić, nad kimś innym choroba... Zawsze jest coś, co zapobiega radości.

Rzadko spotyka się na ulicy ludzi uśmiechających się tak po prostu, by na świecie było lepiej. A szkoda. Bo nawet jak słońce świeci tak jasno jak dziś, trochę więcej światła i ciepła zawsze się przyda. Świat cierpi na ich chroniczny niedobór.

Aby uczcić to, że mam już dziesięć postów - krótkie wyjaśnienie. Mam nadzieję, że ciekawe.

Ze słowem zawsze jest jak z nigdy. Nie powinno się używać go zbyt często. Zwłaszcza, gdy nie znaczy tego co powinien. "W sobotę zawsze zamiatam podłogę". Powiedzmy, że wszystko się zgadza. Ale raz byłam chora i nie zamiotłam podłogi. Czy to jeszcze jest zawsze? Może zawsze ma pewną tolerancję? Za każdym razem minus trzy to jeszcze zawsze. Jak minus cztery to już nie.