#tefsir

Ruh, Rabbin emrindendir. İnsanın bedeni onunla görür, işitir, hisseder. Ruh bedenden ayrıldığında göz bakar ama görmez, kulak açılır ama işitmez, dil vardır ama tat alamaz. Demek ki hayat, ruhun varlığından değil, ruhun Allah’ın emriyle bedene bağlanmasından doğar.

Ayette “Ruh Rabbinin emrindendir” buyrulması, bize gösteriyor ki insanın görmesi, işitmesi, bilmesi ve hissetmesi bile kendi kudretiyle değil, Allah’ın dilediğiyle mümkündür. Allah emretmezse göz görmez, kulak işitmez, gönül hissetmez. İnsan, ruhunu kendisinin bir mülkü sanmasın; o, yalnızca Allah’ın elinde bir emanet ve bir sırdır.

Eski bir aşk tanımı:

"Bizi dosdoğru yola ilet."

Birinde özlem, birinde umut, birinde dua, birinde mahcubiyet…

Birinde kavuşma, birinde vefa, birinde teşekkür, birinde içten bir özür saklı…

"İki ruh arasındaki en büyük ülfet, karı-koca arasındadır."

''Bu kadar sert reddedildiğim için mi böyle şiddetli arzuluyordum varlığını? Bu kadar imkansız göründüğü için mi istiyordum mümkün olmasını? O olsa yetermiş gibi geliyordu. Gelmediği için mi öyle sanıyordum?''

- ''Çünkü kalbin içi hiç ayrılmayacak, son bulmayacak bir şeyi sevmek üzere kurulmuştur. O da yalnızca Allah’tır. Eğer sen o kalbe sonlu bir şey koyarsan kalp bunu istemez ve sana acı çektirmeye başlar. Çünkü o şey fanidir ve eninde sonunda gidecektir. Yani senden ayrılacak olan şeyler kalbin dışına; hiç ayrılmayacak olan El-Evvel, El -Ahir, El-Baki olan Allah’ın sevgisi ise kalbin içine.”

-

"Onu unutmakta hiç becerikli değildim ama her şeye dâhil etmekte çok iyiydim."