#islamiroman

''Gülüşünün yansımalarını gözlerinde görmek içimi ısıtıyordu. Her gün onda beni mutlu eden başka şeyler buluyordum. Birinin hislerinin hislerimi etkilemesi, düşüncelerinin düşüncelerime yön vermesi daha önce hiç tecrübe etmediğim bir şeydi. Bu ve bunun gibi başka ilkler onda vücut buluyor, beni sarıyor ve sarsıyordu. Şikâyetçi değildim. O doğruydu, doğrular onundu, beni istediği kadar etkileyebilirdi.''

''Bakışları yüzümde gezindi. Gözlerinde bir şey vardı. Daha önce orada olmayan, daha önce var olmasına izin vermediği ama şimdi ortaya çıkması için serbest bıraktığı. Evlilik öncesinde aramızdaki mesafe benim için rahattı, ayak uydurması kolaydı. Ama onun kendisini tuttuğunu, içinden gelen kelimeleri ve bakışları sakladığını artık görebiliyordum.''

''Bu kadar sert reddedildiğim için mi böyle şiddetli arzuluyordum varlığını? Bu kadar imkansız göründüğü için mi istiyordum mümkün olmasını? O olsa yetermiş gibi geliyordu. Gelmediği için mi öyle sanıyordum?''

- ''Çünkü kalbin içi hiç ayrılmayacak, son bulmayacak bir şeyi sevmek üzere kurulmuştur. O da yalnızca Allah’tır. Eğer sen o kalbe sonlu bir şey koyarsan kalp bunu istemez ve sana acı çektirmeye başlar. Çünkü o şey fanidir ve eninde sonunda gidecektir. Yani senden ayrılacak olan şeyler kalbin dışına; hiç ayrılmayacak olan El-Evvel, El -Ahir, El-Baki olan Allah’ın sevgisi ise kalbin içine.”

-

"Onu unutmakta hiç becerikli değildim ama her şeye dâhil etmekte çok iyiydim."

"Ona baktıkça yüreğimde çiçekler açıyordu. Yazın ortasında bahar havasını soluyordum. Sesinde içimi ferahlatan, yüreğimi hafifleten bir şey vardı. Varlığı varlığıma umut veriyordu."

"Tereddütle kalkan parmakları yüzümdeki yaşları sildi. Aynı babamın yaptığı gibi. Usulca hareket etti tenimde. Tıpkı annemin kopmasından korktuğu için çiçeklerini usulca silmesi gibi."

''Seni bulduktan sonra anladım senden öncesinde ne kadar az şey istediğimi, ne kadar azını hayal ettiğimi. Bu, biz... Duasını ettiğim, beklediğim her şeyden çok daha fazlası.''