İlk defa Rabbimin huzurunda el açıp ağlayarak "Allah'ım çok korkuyorum ölümden..." diyebildim. Çok korkuyorum ölümden, korkum Azrailden değil amelimden diyor ya ilahide, öyle değil benimkisi.. Çok korkuyorum son nefesten. Süfyan-ı Sevri Hazretleri, hocasının imansız öldüğünü görünce kambur olmuş bu ağırlıktan. Âh imanlı ölebilmek... Son nefeste huzur ile kelime-i şehadet getirebilmek... Dünyadan sonraki hayatın anahtarı; ya cennetin ya da cehennemin kapısını açacak. Bu dünyada imanlıyım demekle olmuyor, iman ki avuçta kor! Bize göre en ufak ama hakikatte büyük olan, belki farkına bile varmadığımız bir amelimiz imanımızı çalabiliyor! Bilhassa kafirlere benzemek, onları sevmek, onlara özenmek... Allah'ım sen muhafaza et.
O nedenle; Allah'ım, çok korkuyorum ölümden, ölüm değil son nefesteki hâlimden. Çünkü zaten amelime güvenmiyorum, ancak ve ancak Senin merhametin vardır, iman ile ölürsem onu umud edebiliyorum, esirgeme Allah'ım, sonsuz merhametini esirgeme bizlerden... 🥀