#tagos

-want u back (A.)

Sabi nila ang buhay ay parang isang mahabang kwento na nakapaloob sa isang napakalaking libro lahat ng bagay may simula ngunit kasama rin nito ay ang isang hindi maiwaswasang pagwawakas

Nakita ko ito sa simula ng ating pagtatagpo hanggang sa simula ng ating pagtatapos Mga salitang paalam sa likod ng bawat paghaplos At mga yakap na nagsasabing "maaayos pa natin toh.."

Naalala mo pa ba noong sinabi mong tumingin ako sa'yo? ngunit pumikit ako, at sa pagpikit ko ipinagdasal ko na sana sa muling pagmulat ko ay nandiyan ka pa na sana sa pagdilat ng mga mata ko ay masasabi mo pa ang mga salitang "mahal kita"

Na pupunasan mo ang mga luhang patuloy na bumubuhos na parang hindi na matatapos kahit na ako'y unti unti nang kinakapos dahil hanggang ngayon inaasam ko pa din ang iyong pagyapos

Pumikit ako noong sinabi mong huli na toh Pumikit ako hindi dahil gusto kong yakapin mo ako o halikan o kahit balikan Pero mahal pumikit ako dahil ayoko

Ayokong makita kang umalis ayokong makitang talikuran mo ang lahat ng mga pangakong iyong sinambit ayokong makitang iwanan mo ako at lumakad papaalis at higit sa lahat ayokong maramdaman ang sakit

Hinigpitan ko ang pagkapit ko, ngunit parang kahit anong gawin kong pagkapit ay mawawala ka pa rin At kahit anong paghiling ko na sana'y panaginip nalang ito ulit nalunod na ako sa katotohanang hindi ka na akin

Pero sana pala hindi ako pumikit, Sana pala tinignan kita sa mata upang makita kung ramdam mo rin ang sakit kung akala lang ba ang aking inakala na magisa lang akong kumakapit

Sana pala tinignan kita sa mata upang masabi sa'yo sa huling pagkakataon na mahal kita, na mahal pa rin kita at mamahalin pa rin kita

At sa huling paghawak ko sa iyong mga kamay doon ko nakita mahal hindi pa rin pala ako naging handa dahil patuloy lang akong tumakbo noong nakita ko na sa simula ng ating kwento ang ating dulo.

More than we care to admit, a lot has changed from the day we met. I realized I will never be more than just someone who writes you beautiful poetry. At some point, maybe I became a liability. So I guess, along with the previous year's woes and bullshits, you chose to also leave me behind. I keep on rummaging my head trying to go back to those simple days where we can lock ourselves up in your room, just you and I, and talk about life–about how I told you that my previous heartaches taught me to build walls, to drown sorrows, to live on my own. I have learned when to stay and when to let go–how I am not someone to be pushed away, because I am good at burning bridges myself. I have learned to turn my back on a lot of people. But never on you.

I tried liking the wise man behind this book but all I could think of was hypocrisy. Still gave this book a chance until I read this. Ugh.

Coming from someone who kept calling people that does not have the same opinion as him names and someone who constantly reminds his readers that he's not smart.

Seems to me that he only regards his own(or at least he said) opinion as true and valid.