ㅤㅤㅤㅤㅤㅤ

Bütün gecelerin sonunda

Meltemi senden esen

Soluğu sende olan

Hiçliğin gözdesi olmuş yüreğin, çirkinliğini bağırmak kadar aptalı var mı bu dünya da?

Var dedirten herkesin geçmişi nasıl derinliktedir mesela, ne saklanır daha dolmamış mezarlarında kim bilir.

Birine inanıp üzülmenin verdiği yükü taşıyamayan, buna razı gelip her titreyen beden korku ile mi suçlanır? yoksa merhametle mi adlandırılır?

Çelişkili her insana yardım etmeye çalışanların kaybolduğu pislikte, yeşermiş yaşamın hapsi gibi hissettiren bir hastalık.

Sineklerin dolaştığı bozulmuş yemeklerin hikayelerini saklıyorum zihnimde, pis koku yüzünden masadan uzaklaşan her kişinin bir hatası var, aynı kefedeyiz aslında.

Çığlıkları duymak isteyen herkes, neden ve ne sebeple tanımak ister bi insan birini bu denli

Birinin bilincini kaybetmesine sebep olmuş kişi için rahat mı yaşam? sonuçta tedavisinden hatırlamaz diyerek geçiştirilen her zaman için bir özür nedir ki?

Neden yanmış ve yıkılmış bir ev için duyulur bu özlem diyerek büyürsün, büyüdükçe özleminin eve olmadığını anlarsın. İşte o zaman masumluğu özleyeceğin yılların biner sırtına.

İki kuklanın maskelenmiş yüzü komik gelir herkese ve tiyatro derler buna.

Hayır, oynanan oyunun perde arkasını gören ruhları izliyorum, gülmüyorlar.

Bedene verilen zararın ilacı doktorlar, enfeksiyon merhemleri geçirecek mi gerçekten?

Bir kelebek kanadının gönderdiği kasırgaya diklenen birinin, tozlanmış kitaplarını okurken içten geçirilen keşke o olsam söylemleri.

Bir başkasının hayatını yaşayıp köle olmak, boyun bükülen yargıların hepsini ateşe atayım.

Cam kesikleri ile dolu yolda çıplak ayak yürüyenlerin anlayacağı cümleler, anlayan kişiler ve anlamasalarda bir şeyler hisseden insanlar, hepinizden özür dilerim.