#song-based

'In the silence of the street... In a town of concrete... There's a man all alone in the gutter' www.youtube.com/watch?v=803xVa…

(Based off of the song “Tell ‘em I said Hi” by Amy Shark. Here’s the link to her music video for this song: https://www.youtube.com/watch?v=eWM4kcXYvQo)

Typ: Smut Czas akcji: Marzec 2016. Opis: „You want me to fix you, but that’s never enough, that’s why you always call me.” Od autorki: nie takie “damn”, że jestem back at it again. ale niech już będzieXD no więc. to mój pierwszy raz, kiedy pisałam shota na podstawie piosenki i proszę o wyrozumiałość, bo moja interpretacja może być inna (chociaż serio nie rozumiem, jak w tej piosence to można zinterpretować inaczej). piosenka to “shameless”, the weeknd, ale oficjalnie jestem zakochana w coverze sofii karlsberg, no i z jej wersją w tle to pisałam. destiel, ofc. radzę ją przesłuchać najpierw, żeby przygotować się psychicznie, ale mogą być spojlery, więc tu wybór należy nie do mnie. human AU, wszyscy się po prostu przyjaźnią, nie ma demonów, aniołów, etc. jest trochę angst…ish? dean może być whiny bitch. nie miało być słodko, miało być realistycznie, a jak wyszło to inna sprawa 🌸 Shameless Leżę na sofie, głowa Meg obciąża moje kolana, ale nie zwracam na to uwagi, czesząc jej włosy. Są mokre, ale miękkie i podziwiam to, jak łatwo się je rozczesuje po tej odżywce, na którą ją namówiłem; pachnie tak wspaniale, że Meg zgodziła się na nią już po chwili, zwykle zajęłoby nam to trochę dłużej. Ona nie lubi zbyt „damskich” rzeczy. Odrywam swój wzrok na chwilę od jej włosów i przenoszę go na jej zamknięte powieki. Jestem trochę rozczarowany, że nie napotkałem jej pięknych, brązowych oczu, że nie roztopiłem się w tych złotych kropkach obok źrenicy i czerwonej obramówce: nie wiem, dlaczego to dla mnie takie ważne i skąd mam nawyk tak dokładnego przyglądania się czyimś oczom. Słyszę w tle telewizor, wiem, że właśnie zaczęła się „Pełna Chata”. Ona zawsze zasypia, kiedy ją czeszę. Raz się z niej śmiałem, powiedziała, że to ją uspokaja. Zapytałem się, już całkiem serio, jak to możliwe. Odpowiedziała mi, że kiedy ją czeszę, to ona wie, że mamy chwilę dla siebie. Że nic nas nie goni, ja nigdzie nie wychodzę, nikt do nas nie przychodzi i mogę ją po prostu poczesać. Ona wie, że wtedy, kiedy zasypia na moich kolanach, ja patrzę na nią i myślę, jak ją kocham. I wtedy się nie boi, że jest inaczej. Wibracja. Gdzie mój telefon? A, na komodzie. Nie. Za daleko. Obudzę Meg. To może poczekać, myślę, odkładając szczotkę na bok. Opieram się o poduszki z tyłu i sam przymykam oczy. Myślę o Samie i o tym, że dzisiaj miał wyjść z jakąś kobietą na trzecią randkę. Nie poznałem jej jeszcze, ale podobno jest wspaniała. Może to on pisze, może czegoś potrzebuje? Kolejna wibracja, kolejny SMS. Jeśli to Sam, to ma problemy. Ludzie nie piszą do mnie zazwyczaj dwa razy pod rząd. Otwieram oczy i zerkam dookoła z przyzwyczajenia. Jasnoniebieskie ściany w pokoju są teraz ciemne, ale wiem, że wszystko jest na swoim miejscu. Telewizor dalej włączony, Meg dalej śpi. Telefon dalej leży podświetlony na komodzie. Zastanawiam się na chwilę jak mam zrzucić Meg, żeby jej nie obudzić. Podnoszę jej głowę delikatnie do góry i wyślizguję swoje nogi, a kładę ją z powrotem na łóżko. Nos Meg się marszczy i przewraca się na bok, ale nie budzę jej. Czyli mi się udało, uśmiecham się pod nosem i przechodzę krok, by dotrzeć do komody. Kolejna wibracja, którą zagłuszam, gdy biorę telefon w dłoń. Wibracje są cholernie głośne… ale to nie jest to. To jest nic. – Dean – szepczę pod nosem, gdy widzę, od kogo te trzy wiadomości są. Nie. Nie po raz kolejny. Włączam pierwszą wiadomość, rozwijają mi się wszystkie trzy. Dean: 8:20 PM. Cass, nie mogę. Nie mogę bez Ciebie, nie pociągnę tak długo. Jestem sam. Proszę, zadzwoń Dean: 8:23 PM. Cass, proszę. Potrzebuję Cię Dean: 8:23 PM. Proszę Za każdym razem, za każdym razem jest to samo, myślę, idąc w stronę przedpokoju. Zerkam na Meg, dalej leży w bezruchu. Wzdycham. Za każdym razem daję się tak po prostu wodzić za nos, kiedy on napisze. Kiedy zadzwoni. Nieważne po jakim czasie, nieważne czy po miesiącu, tygodniu, czy trzech dniach. Wzdycham, wiążąc buty. Nieważne. Bo nigdy nie wiem, co się dzieje. Nigdy mi nie mówi. Nie wiem, czy to chodzi o to, że Sam jest w szpitalu po upadku z drabiny i Dean potrzebuje wsparcia, czy… Z nagłym napływem nerwów sięgam po klucze z wieszaka. Delikatnie otwieram drzwi, później zamykam. Napływa do mnie poczucie winy. Ale nie waham się, kiedy przekręcam klucz w zamku i idę na parking. Nigdy mu nie odmówiłem, nigdy go nie zawiodłem. Wsiadam do samochodu. Przez tyle lat, po tym wszystkim, co przeszliśmy. Po naszej przyjaźni, budujących się uczuciach, które przerodziły się w burzliwy i nieudany związek z osób, które tworzyły mieszankę wybuchową. Przejeżdżam przez boczną uliczkę, która jest skrótem do mieszkania Deana. Przejeżdżaliśmy przez nią szczęśliwi po kupnie nowej tapety do sypialni, zapłakani po śmierci naszego psa, który wpadł pod samochód, podekscytowani po wizycie w kinie i obejrzeniu nowej części „Szybkich i Wściekłych”, zmęczeni po długim locie powrotnym z Lloret, rozwścieczeni po naszym zerwaniu, kiedy Dean po drodze się nie odzywał, a ja krzyczałem, że wynoszę się jak najdalej i zrywam kontakt. Daleko mnie to nie zwiodło, bo właśnie otwieram drzwi od samochodu i idę w stronę bloku Deana. Firanka w jego kuchni się rusza. Jest ciemno. Przyśpieszam kroku. Wiem, że już stoi i patrzy przez wizjer. Wchodzę na pierwsze piętro po dwa schody, Dean otwiera mi drzwi, ale nie widzę jego twarzy. Wchodzę do środka, widzę go, jak stoi pod ścianą. Wzrok spuszczony, ale głowę trzyma wysoko. Ma zarost, a jego twarz jest dalej nieskazitelna. Jego czarna koszulka opina się ciasno na klatce piersiowej, a gołe uda bezczelnie przypominają mi o tym, jak traci kontrolę, gdy całuję go w nie i się z nim droczę, zamiast być konkretnym. – I co, Dean? – pytam, podchodząc na krok bliżej. Podnosi wzrok, a we mnie rośnie złość. Na mnie i na niego. Zaciskam dłonie w pięści. – Wiesz o tym. Wiesz, że ci nie odmówię. – Castiel… proszę. Tylko, – mówi, a głos ma cichy. Jak zwykle, udaje niepewnego – tylko ten raz. Już osta- – Co?! – pytam, trochę głośniej niż powinienem, pchając go delikatnie (chyba) na ścianę za nim. On wydaje z siebie cichy jęk zaskoczenia, ale doskonale wiem, że to przewidział. Trzymam jego nadgarstki nad głową. – Już to słyszałem. I słyszę. Od nowa i od nowa. – Będę dobry, Castiel, to już ostatni raz! – zapewnia mnie, ale nie patrzy mi w oczy; patrzy na moje usta. – Kłamiesz. – Mówię i puszczam jego ręce, a one opadają bezwładnie. – Mówiłeś tak ostatnio. Ostatnio. Bo to dzieje się od nowa i od nowa. Odkąd zerwaliśmy. Od kiedy Dean znalazł sobie kogoś, od kiedy ja jestem z Meg, od kiedy on zrywa i szuka innych partnerów, a ja dalej jestem z Meg. Nasze uczucie, to, co było i co jest… to jest za silne, żebyśmy się temu postawili. Żaden z nas nie potrafi z tym walczyć. Nieważne od sytuacji, nieważne od pory. To się dzieje wciąż i wciąż. Ale przez Deana. To on zawsze dzwoni, to on pisze. Zawsze mam cichą nadzieję, że tego nie zrobi, ale i tak, i tak to robi. Obiecuje mi, że się poprawi, ale i tak błaga mnie, żebym przyszedł. Mówi, że to już koniec, ale nie potrafi się oprzeć i dzwoni. Zawsze mówi, że to ostatni raz. A ja mu nie wierzę, ale liczę, że kiedyś to będzie prawdą. Patrzę się na niego, patrzę się na te zaszklone oczy i całuję go. Miażdżę nasze usta, chcę, żebyśmy byli jak najbliżej siebie, żebyśmy połączyli się w jedność i zostali tak na zawsze. Moja głowa przechyla się w prawo, kiedy czuję jego dłonie, jak łapią moją twarz i robią to za mnie. Moje dłonie nie są bezużyteczne w tej sytuacji, zjeżdżam nimi na biodra Deana i ściskam, mocno. Jestem wściekły. A on jęczy w moje usta, kiedy mam ochotę go rozkwasić. Kładę dłonie na jego tyłku, podnoszę go, on oplata nogi wokół mojej talii. Otwieram drzwi od sypialni, które są dosłownie obok, uchylone. Zawsze są. On ich nigdy nie zamyka. Rzucam go na łóżko i rozłączam tym samym nasze usta, kiedy przypominam sobie, dlaczego zostawia je otwarte. – I co, Dean? – pytam się jego, ściągając koszulkę przez głowę, odpinając pasek. On patrzy na mnie, dyszy i się nie rusza. – Co tym razem? – Nikt się z tobą nie równa, Cass. – Słysząc jego zachrypnięty głos ściągam spodnie bez zamyślenia. – Ach tak? A coś, czego nie mówisz mi za każdym razem i każdemu, kogo spotkasz?! – Prawie krzyczę, jestem naprawdę zdenerwowany. Opadam na niego, wbijam się w jego szyję, a on się pode mną wije. Liżę, ssam i gryzę skórę obok jego obojczyka, podpieram się na jednym łokciu, a drugą ręką ciągam go za włosy. Wiem, że on tak lubi. Że lubi być potraktowany ostrzej. – Cass, ja-kurwa, ja… – ciągnie to dalej, gada i gada. – Jesteś inny. – Powiedz, powiedz to głośniej. – Ściągam jego koszulkę, a on patrzy się na mnie wielkimi oczami, kiedy zjeżdżam do jego sutków; gryzę i ciągnę za jeden, a on cicho piszczy, gdy go puszczam. – Kto pokocha cię jak ja, Dean? Nie dostaję odpowiedzi, może dlatego, że palcami drażnię jego drugi sutek. – A kto będzie wiedział, gdzie cię dotknąć i jak? – Moja ręka mimowolnie wędruje go jego szyi. Ściskam ją lekko. – No kto, Dean?! – Nikt, matko, nikt! – krzyczy do mnie i wygina się w łuk, gdy kładę kolano na jego kroczu. – I o to tu chodzi! Kurwa, Castiel, nie. Nie każ mi czekać tym razem… Patrzę w jego świecące oczy. No jasne. On nie potrafi czekać, nie potrafi cieszyć się chwilą. Nie chce cieszyć się z małych rzeczy, z małych czynów i nie lubi, gdy coś rozwija się swoim tempem. To jedna z cech, o których zapomninam, ale wiem o niej za każdym razem, kiedy się spotykamy. Jest zbyt widoczna. – A kto będzie pieprzył cię tak, jak ja? – Jęczy, jęczy głośno, żebym słyszał. Zabieram ręce z szyi, kolano z krocza. Daję dłoniom wędrować do jego bioder, gdzie się zatrzymują na chwilę, a później zdzierają z niego bokserki. Nie dosłownie, po prostu ściągam je tak szybko, że przez chwilę mam wrażenie, że je podarłem. Ale są w całości; rzucam je gdzieś na prawo. Całuję go po raz kolejny, on przyciąga mnie do siebie i oplata nogami. Wiem, że on nie chce żadnych „zabezpieczeń”, nie potrzebuje produktów, które zlikwidują ten minimalny ból, bo on z niego właśnie wyciąga przyjemność. Nie fatyguję się po prezerwatywy, nie sięgam do szuflady po lubrykant, po prostu całuję go dalej i pozwalam ciągnąć siebie za włosy. Robię źle, ale czy przestaję? To okropne uczucie w klatce piersiowej i brzuchu mnie uciska, ale nie jestem pewien, czy to z powodu poczucia winy, czy przyjemności, którą z tego wyciągam. Meg mogłaby napisać całą nowelę o tym, dlaczego jestem idiotą, a siedemdziesiąt pięć procent tego to byłoby opisanie bardzo dokładnie mojej… relacji z Deanem. Całuje mnie w szyję, ramiona, obojczyk. Leżę na nim i myślę, oddychając ciężko. „Relacja z Deanem” brzmi źle, niemal tak, jakby coś więcej poza nienawiścią i uporczywym przywiązaniem było pomiędzy nami. Albo może jest, a Meg powinna to dodać do swojego dzieła, bo tego nie dostrzegam. Powinienem od niej odejść, nie przyznając się do tego, bo gdy ona się o tym dowie to złamię jej serce. On przestaje, patrzy się w moje oczy. Robię to samo, przejeżdżam kciukiem po jego dolnej wardze i uśmiecham się pod nosem, kiedy Dean stara się ujrzeć tego palca i zobaczyć, co robię. – Dlaczego, Dean? – szepczę, ustawiając się w pozycji, w której będę gotowy w niego wejść. Niezależnie od jego odpowiedzi – czy będzie sensowna czy nie – wejdę w niego do końca, nie dam mu się wytłumaczyć. Sądzę, że już coś we mnie pęka. Coś jest ze mną nie tak. Dean prycha, ramiona rozkłada i łapie kołdrę w dłonie. Nie patrzy się w moje oczy, tak po prostu mnie ignoruje. Chyba wydaje mi się, że ta cisza jest jeszcze gorsza od bylejakiego słowa. I to przeważa całą szalę. Zanurzam się w nim w całości, szybko i niezapowiedzianie, bo wiem, że tylko tak przyzwyczai się do tego najlepiej. Słyszę jego warknięcie, widzę jak zaciska palce na kołdrze i ją ciągnie. Głowę odwraca w inną stronę. Nie wiem, czy ten widok mnie cieszy. Nie wiem, czy to jest to, co chcę widzieć. Czy nie lepiej byłoby mi na tej kanapie z Meg, zamiast oglądać jego twarz w takiej sytuacji. – Wiesz co, Castiel? – syczy Dean, patrząc we mnie oczami pełnymi jadu. Zdaję sobie sprawę, że mój wzrok wcale nie był lepszy przez ten czas. Pierwsze pchnięcie, lekki grymas, ale mówi dalej. Nie chcę się w nim poruszać, kiedy mówi. – Śmieszy mnie to, że zwalasz całą winę na mnie. Jest coś w tym, że nieważne jak bardzo nie chciałbym go widzieć ani słyszeć, to i tak kiedy jestem w nim i czuję jego ciało to jest mi najlepiej. Pcham po raz kolejny i kolejny. Myślę nad odpowiedzią, bo w sumie nie jestem pewny, jak mam na to zareagować. Czuję uciążliwe wibracje w podbrzuszu, nie chcę otwierać oczu, bo przyjemność mnie po prostu przytłacza. Jednak, nie chcę skończyć tego i dalej nie mieć tej rozmowy za sobą. Chcę dzisiaj zostać całą noc. Chcę, żeby to była ta ostatnia i chcę ją przeżyć dobrze, wyjaśnić sobie to, co muszę. Nie jestem i nigdy nie byłem fanem szybkiego rżnięcia. – Co masz na myśli? – pytam, kiedy zaczynam go całować po raz kolejny. Jego dłonie są teraz na moich plecach, wbija mi paznokcie w plecy, a ja jęczę w jego usta. Jedną rękę przesuwam na jego tyłek, by podnieść go trochę wyżej, a druga trzyma mnie stabilnie obok jego głowy. Dean jest trochę spięty, zaciska się wokół mnie i relaksuje na przemian, zupełnie jakby nie wiedział, co ma ze sobą zrobić. A wiem, że wie, bo to nie jest nasz pierwszy raz. – Mówisz, że to moja wina, że dzwonię, – zaczyna po raz kolejny, jego głos trochę zachrypnięty – ale to twoja wina, że przychodzisz. Otwieram oczy i zaprzestaję jakichkolwiek ruchów. Patrzę się na niego, on na mnie. Jego oczy błyszczą, usta opuszczają nierówne oddechy, zupełnie jak moje. Dookoła jest cicho, słychać tylko nasze oddychanie. Trochę frustruje mnie to ciągłe przestawanie, ale tak zostaniemy razem dłużej, a przyjemność się przeciągnie. Bo póki co – to jest niesamowita. – Może masz rację. – Oblizuję usta i przełykam ślinę. – Może to my oboje jesteśmy zepsuci. Jestem trochę zły na moje załamanie głosu, na które nie mam wpływu, ale po wzroku Deana widzę, że chce, abym kontynuował. Teraz będę go obserwował, bo kocham to robić. Widzieć, jak traci kontrolę. – Cass… proszę, no – mówi, a jego dłoń zostaje na moim karku, przyciągając mnie do siebie. Z kolejnym, leniwym pocałunkiem poruszam się w nim, a on mi w tym pomaga. Zostawiam swoje czoło na jego czole, a warstwa potu nas do siebie przylepia. Normalnie to bym się denerwował, nie lubię dotykać spoconych ludzi. Ale Dean, w nim jest coś innego. W tej sytuacji pot wydaje się taki piękny, delikatny i jakby to był malutki, miły akcent; nieważne, jak absurdalnie to brzmi. Jestem blisko, on też. Mam pewność, bo Dean przechyla głowę w prawo, dociskając policzek do pościeli. Rumieniec błąka się po jego twarzy, tak, jest tu zdecydowanie za gorąco. Po cichu powtarza coś, co brzmi jak przekleństwo, ale nie jestem pewny, bo małymi krokami zbliża się do mnie ten szczyt i czuję się, jakby nie było już nic. Jego włosy przyklejają się do czoła, ale nie odgarnia ich, tylko rozchyla usta i jęczy cicho. Ja nie jestem tak cicho, w każdym razie nie chcę być i wiem, że on też nie chce. Chyba to mój czas na wkroczenie. Nie lubię tej ciszy. – Dean, nie powstrzymuj się. Chcę cię słyszeć – mówię nisko, wprost do jego ucha. Otrzymuję piękny, długi jęk i uśmiecham się pod nosem. Wiem, jak bardzo teraz nie wie, co się dzieje. – Cholera jasna, Cass… Całuję go w policzek i przyśpieszam ruchy. – Nie chcę cię krzywdzić, ale chyba tu się zgodzimy, że bez bólu nie wytrzymasz, huh? – Jęczy głośniej, nie wiem, żeby mnie zagłuszyć? Oboje znamy prawdę, której nie powiem. Że właśnie takim się stał, że ból to jego część. – Castiel! Widzę jego orgazm, czuję, jak stara się zmieniać pozycje, by wyciągnąć z tego jak najwięcej. Więc daję mu tyle, ile potrafię, łapię za jego penisa i poruszam nim, tylko po to, by słyszeć go głośniej. I nie jestem zawiedziony. Ale dużo z tego nie wyłapuję, to, co w tej chwili się ze mną dzieje wybija mnie z całego rytmu. Czuję tylko jego palce, o wiele głębiej w moich plecach. Przed oczami mam biel, krzyczę coś, chyba jego imię, dłonie zaciskam na jego biodrach prawdopodobnie boleśnie, ale doskonale wiem, że nie ma nic przeciwko. Odchylam głowę do tyłu i wydaję z siebie dźwięki, których naprawdę nie kontroluję. To jest to, to jest ten najpiękniejszy rodzaj orgazmu, który przeżywam tylko z nim. Opadam na niego, znów łączę nasze czoła, ale on zamiast tego jednoczy nasze usta, a ja nie jestem w stanie nawet nimi poruszać. Jestem zmęczony, ale nie przestanę. Dean mnie zna. Wie, że nie chcę tego teraz skończyć – po prostu potrzebuję przerwy. Obraca nas, ja nagle leżę, a on siedzi na mnie. Składa małe, mokre pocałunki na mojej linii szczęki i zmierza do ucha. Tak myślę. Zanim jednak on tego dokonuje, ja szepczę. – I jak ty chcesz, żebym cię zmienił? Żebym to zmienił, skoro nigdy nie masz dość? – I liżę miejsce obok jego ucha. – To dlatego zawsze dzwonię, Castiel. I tym samym ustawia swoją pozycję i po raz kolejny wchodzę w niego, tylko że tym razem to mam pełen widok na niego; eksponuje się mi w całości. I nie narzekam, bo z tego profilu jest jeszcze piękniejszy. Nawet, jeśli on przejmuje kontrolę. Jego oczy nie są na niczym skupione, po prostu puste. Jego biodra się poruszają w taki piękny sposób. Pracuje tylko nimi, reszta ciała jakby się nie ruszała. Jest coś w jego ruchach, co przyprawia mnie o dreszcze, które czuje, mimo że w pokoju jest niewyobrażalna temperatura. To moje wcześniejsze poczucie winy wydawało się wyparować w tym pokoju – może ukryło się między pościelą albo siedzi na brzegu łóżka, może wyleciało przez uchylone okno, albo wyszło z pokoju, bo nie było w stanie na to patrzeć. Moje odzyskanie świadomości wiąże się z analizowaniem jego wcześniejszych słów. I muszę coś powiedzieć. – Nie, Dean – przeczę, dłonie na jego biodrach, nadając mu rytm. – Dzwonisz, bo się boisz. – Czego? – pyta tępo, zerkając na mnie z góry. – Że ktoś inny cię pokocha. Bo na pewno ktoś był. Na pewno mu się układało, bo nie dzwonił długo i nagle to się stało, napisał do mnie. Nagle przestaje się ruszać, patrzy na mnie, jakby chciał coś powiedzieć, ale nie mówi. Zostawia to bez komentarza, pozwalając temu być ostatnim, sensownym zdaniem tej nocy; nie licząc przekleństw, krzyków i warczenia na siebie jak dwa, wściekłe psy. I gdzieś tam, głęboko, dalej liczę, że to ostatni raz.

Hey guys... look what I found.

It's driving me nutzoids.

But one thing's for sure-- --we can never get that stolen piece back.