#sisifos

Hep bir telaş içinde günler, sürekli bir yere gidip bir yerden dönme tutkusu, o an yaşayacağımız/yaşamamız gereken, görmemiz, hissetmemiz gereken her şeyi gölgeliyor/yok sayıyor.

Onca telaş içinde; hayatına aldıkların, bir şekilde hayatına girenler ve girmeyi bekleyenlerle uğraşmakla geçiyor vakit.

Vakit bu ya, değerli hani. Bir türlü durup kendimize bakamadığımız zamanlara dönüşüyor tüm günler. Peş peşe yaşanan aynı günler ruhta şişme yaptığından da, telaşla gidilen yerden, aynı telaşla dönüp gelen parazitlere dönüşüyoruz.

Modern sisifoslarız. Taşıdığımız taş, lanetimiz. Oraya buraya sürtünerek çıkıyoruz her gün yeniden en tepeye. Sonra aynı son, son surat yer yüzüne.

Hiç bir şey öldürmezse bizi, bir gün mutlaka bu gereksiz ikilemler öldürür.