Hesp û Helbest

“İğrenç bir barbarlığa doğru sürükleniyoruz. Üçüncü dalga bir akıl hastalığı dalgası olacak.”

Kimseyi bir şeylere ikna çabalamanın değmeyeceği zamanlarda sıkışıp kaldım. Ordaydım fark edilmeden, usulca geçip gidiyordum bir başıma zamanın akışında. Uzaktan görülen ince, sönüp küle dönüşmeyi bekleyen kimsesiz bir yangın gibi. Anlatmaya çalışmanın zorluğu ve takatinin yanında anlaşılmayı bekleme isteği ölüp gitmiş içimde. İçimdeki ıssızlık ve zihnimdeki gürültü ile çürümüş bir bilinmezlikte kaybolmuş gibiyim. Sıradanlaşan günler ve erimiş boşluklardan ibaret geceler. Ruh yara alınca zamanla duygular yitiriliyor birer birer, tıpkı bir ağacın kuruyan dalları gibi. Düşünceler ağırlık yapınca kelimeler boğazda kalıp sessizliğe gömülüyor. Ve bir zamanlar olduğu gibi her yere çöküyor sessizlik.

Kurutulmuş bir temmuz içimizden geçti, fark etmeden girdik bunaltıcı, sararmış bir ağustosa. Dağlara sığınan kuşlar gibiyiz, yanmaktan kaçındığımız gölgeliklerde. Zaman sinsice ömrümüzü tüketirken, tanrıların lanetlediği sonsuz bir yalnızlığa hapsolduk. Daha kendimiz olamıyorken, anlam arayışımız beyhude. Badem ağaçları yaprak döküp incelirken, zeytin ağaçları her mevsim yeşilliğini koruyor. Rüzgar kırık camlardan içeriyi dolduruyor ve sahile vuran dalgalar misali perdeleri indirip kaldırıyor. Geceye sıcak bir esinti eşlik ediyor. Cırcır böcekleri sıcaktan serinlemek için kanatlarıyla sessizliği yok ediyor. Biz içimizdeki boşluklarla, anlamsızca debelenip duruyoruz karanlığın bağrında. İnce bir ışık renk veriyor dünyamıza. Kutsallığını yitirmiş, gecikmiş bir düş hüzünlü ve solgun duruyor duvardaki çerçevede. Küle bulunmaya ramak kalmış ve parçalanmış gerçeklik çoktan çürümüş yapay yüzlerde.