Bugün Aslında dündü

Senle geçen zamanı ihmal etmemem lazım, her saniyesini bir gün çok özleyeceğim, biliyorum.

O ufacık ellerinle evi alt üst etmeni, öğrendiğin kelimelerle hayata tutunmanı, gülmeni, ağlamanı, hasta olmanı, nazlanmanı..

Misal, sağlıklıysan, evliysen, çocuğun varsa, annen baban sağsa, işin varsa, başını soktuğun bir ev varsa, nefes alabiliyorsan.. Aslında bir başkasının hayalini yaşadığını unutmadığın oranında mutlu olacaksın.

Öyle nefes nefese tüketme hırsın olmayacak bunun yerine hayata tutunacak daha gerçekçi şeyler bulmalısın. İnsanlığını varlığını unutmadan, değerini bilerek.

Geçen zamanın ömürden olduğunu bileceksin.

Hayatı yaşanır kılmak kişinin kendi elinde.

Kendiyle sorunu olan bir insanı ısrarla düzeltmeye çalışmış olmak geldiğim noktada koca bir mide bulantısı. Bir insan oturup hiç mi düşünmez ben ne yapıyorum da, ne kadar ileri gidiyorum da olay sürekli sarpa sarıyor. Ya da ben bunla ilgili kaliteli bir anlamda hayatımda, tavrımda, davranışım da ne değiştirebildim bu süreçte. Olaya sondan bakıldığında çaresizliğine yenik düşen birinin yanlış bir dışa vurumu her şey. Peki bu olayları yönetememiş olmak, suyun akışına bir damla da olsa yön verememiş olmak? Ya da yanan bir ateşe benzin dökmüş olmanın günahı?

Profesyönel bir destek ihtiyacı olduğu o kadar belli ki, bunu hiç hesaba katmadan avukat arıyordur kesin.

Bir sorunun nedeniyle ilgilenmeden sonucuna bakıyor olmak her zaman yapılandan farksız halının altına süpürme.

Artık daha eminim hiç sevmemiş beni. Hiç tanıyamamış. Neyi sevdiğimi beni neyin üzdüğünü, hassas noktamı sinir noktamı bilmemiş, bunlar bilmek/anlamak için çaba sarf etmemiş. Hep kendini dile getirmiş. Bu insan için en baştan beri bir şey yapamazmışım.

Bana en büyük hediyesi bir yaşgünümde benden ayrılıp mesaj atmasıydı, nasıl değerli bir hediyeymiş oysa.

Bensiz o çocuğa ne annelik ne babalık edebileceksin, çünkü eksikliğini görmeyen, kendini törpüleyemeyen insan, hiç bir şapkanın altında var olamaz.

Ruhumda açtığın delik keşke bir tokat ağırlığı gibi olsaydı.

Mutluluk tahammül sınırılarımızın yaşama/insanlara yenik düşmemesiyle doğru orantılı.

Gün sonunda yaşamak da, sevmek de, insan kalabilmek de hep eksik.

Yaşamak sandığın şey, yarım kalmışlığını başkasında hayat buldurma çabasından öteye gitmiyor.

Kullanılmışlık hissi yorucu. Bazen ne sussam faydası var ne söylesem. Hayat bu kadar zor, süprizlerle doluyken, isterdim ki arkaya baktığımda ruhumu emmeyen, beni tüketmek yerine onlar için çabaladığımı bilen hisseden birileri olsun.

Bu gel git duygular bazen en sevdiğime bile zaman ayıramayacağım, tahammül edemeyeceğim anlara dönüşüyor olması korkutuyor beni.

Bu yolda sorumluluklarım var, ya baba oluyorum ya eş ya da yaşamaya çalışan bir insan. İnatla, telaş içinde yetiştirmeye çalışıyorum günü geceye.

Kimileri hor görebiliyor bazen baktığımı, düşündüğümü, hissettiğimi. Ama ben buyum ve hayatta kapladığım yer belli. Elimden geldiğince de yılların verdiği kaplama alanını kadar direneceğim hayata. Gittiği yere, gidebildiği yere kadar.

🍁

Tumblr'da 7. yılımı dolduruyorum 🥳

Su tutuyor yüreğin. Kabuk bağlıyor. Yine hissediyorsun güneşin sıcaklığını ama ıslanmışsındır bir kere. Ve zamanın laneti, o bitmeyen döngüde, dönüp dolanıyorsun kendine.

Oysa hayat ne kazar uzun ve zor, dışarda ne çok dert tasa var. Unuttuğumuz şey, çok sık bir bütünün parçası olduğumuz.

Yaşlılık hali belki de bu, olmuşluk hali.

Ama dilerim aynadaki bana gelen yüzünü bana daha çok göstermen çünkü hayat sadece benim omzumda yeterince zorken senin zorluklarını hissedebilmem değer verebilmem için, sana ve bize ihtiyacım var.