#payedar

Hiçbir şeyden kaçmıyor hissizleşen içim, gömdüm güzellikleri ışıltılı bir denize ve gündoğumunda terk ettim o bildiğim şehirleri. Sonsuz maviliğine kanmıyorum artık göğün. Yüzümü topladım bir haziran sabahında kırık bir aynadan ve gücümün yetmediği yerlerden vuruldum durmadan.🌥

yüzyıllık pencerenin yanında

bitap düştüm yılanların derisinde, üst üste pencereler açıyorum. bir şarkı değilim, bir ses değilim, bir sarsıntıyım. kılıcımı dünyanın dudaklarına kaldırabilir miyim? birbirine vurulmuş sessizlik olsun yırtılmış yığınların yanında. kaldıraçlar vücut bulmalı ahşap keman seslerinde.

çekiliyor, yıkılıyor alaca kavimler. onlardanım.

yetim olmak ne olacak, artık dünyanın kendisi olmayacak mı? eksik etmem acıların dansında başta olmayı, zaten bulanık değilim. simetriyi çatlatmayayım mı? hayır, kaldıraçlar vücut bulmalı derin yaralarda, ki bizi çatlatan

huzurlu bir okyanus oluyor alaca kavimler, kendime kıyıyım.

dönüp dönüp dönüyor eski mavi gözlü saatler. bütün baba ve atalarımdan bir yiğit ölümsüz mavilik kaldı, ellerimiz o evrende birbirine ulaşacak çöller zamanında, üst üste açılan yüzyıllık pencerelerin yanında

ölümsüz yarpuzların kokusu geliyor eski zaman yağmurlarının su kenarında. bir şarkı değilim, bir ses değilim, bir sarsıntıyım.

-

li ber pencereyên sedsalan

diedilim di çermên maran de, ser hev pencereyan vedikim. stranek nîn im, dengek nîn im, velerizînek im! ma dikarim derziya xwe di lêva dinyayê rakim? bila bêdengiya birêkxistî be ala girseyên dirrinde. divê qerase bêne bercestekirin dengên kemanên virnî.

dikişe, dixuşe qewmê belekiyan. ji wan im.

sêwîtî çi be, êdî dinya bi xwe nebe? kil nekim destmala govenda janan, xwe nemijim, sîmetriyê nederizînim? na, divê qerase bêne bercestekirin sînfoniyên kulên kur, ku me diderizînin.

dibe deryaçeyeke aram qewmê belekiyan. ji xwe re perav im.

zivir zivir dizivirin katjimêrên kalên çavşîn. ji hemû bav û kalên min ma mêrgeke nemir î hêşîn, destên me li wê gerdûnê digihîjin hev demeke çolistan, li ber pencereyên ku vedibin bi ser sedsalan.

Ji welatê şînê ber bi cotmehê ve baskên perpisandî bûn min çi sermîyan hebe

Tu dihatî ji nav refa kewên birîndar, di çavên te de xweliya şevbayê xemê

Di sînga min de bêhna pizirkên zaroktiyê ku tikes ne dermanê xwe bû

Yek ji nişkê ve radibû, berçavka xwe dişikand, rûyê xwe dimerisand

Asoya li pişt kolanan veşartî, gazî dikir ji deşteke bêserûbinî, dilîland

Şimdiki zaman bana eziyet ediyor