#s.59

“Sen tek başına, cihanın bütün haksız, canavarca düzenine karşı beni ayakta tutabiliyorsun.”

“Kederimi boğmak için içtim, ama yüzmeyi öğrendi lanet olası!”

“Bizim geçmediğimiz sokakların hikâyesi yoktur.”

“Bak  Bir gün  Beni  Kırdığın  Yerimde  Şaşkın  Oturuyorum”

“Bence en dayanılmaz, en korkunç durum uyanık olup da azap çeken bir ruhun duyduğunu anlatma olanağı bulamamasıdır.”

“Özgürlük, güç merkezleri tarafından sunulan şıklardan birini özgürce seçmekle sınırlı.”

Keating kendini çırılçıplak hissetti. Davis'in, Stengel'in, Francon'un bu odada hiçbir önemi yoktu. Oysa insanlar Keating'in insanlara karşı savunmasıydı. Roark'da ise insanlar diye bir kavram yoktu. Keating kendi değerini, diğer insanlara bakarak görürdü. Roark ona hiçbir şey veremezdi.

Çizmeye başladığında, elindeki işi düşünmemeye çalıştı. Tek düşündüğü, bunu Francon'un da, Stengel'in de, hatta Heyer'ın ve bütün diğerlerinin de yaptığı, yapabildiğiydi. Onlar yapabiliyorsa, kendisi de yapabilir demekti.