#robertbruce

Eduardo III de Inglaterra

Eduardo III de Inglaterra reinó de 1327 a 1377. Sucedió a su padre Eduardo II de Inglaterra (que reinó de 1307 a 1327) luego de su abdicación forzada y más tarde su asesinato. Durante su reinado, se vengaría de los enemigos de su padre, incluida su propia madre Isabel de Francia, y continuaría reinando por 50 años. El rey unificó a los problemáticos barones ingleses, amplió el castillo de Windsor, estableció una nueva era de la caballería medieval y se embarcó junto con Francia en la guerra de los Cien Años (1337-1453) para forzar su reclamo al trono francés. El territorio inglés en Francia se expandió enormemente, pero la guerra tuvo un alto costo financiero en el reino, una situación que solo empeoró con la llegada de la peste negra en 1348. Eduardo III sufrió dos terribles golpes hacia el final de su reinado, cuando sus ganancias en Francia se perdieron y cuando su hijo Eduardo de Woodstock (1330-1376), también conocido como el Príncipe Negro, murió prematuramente. En consecuencia, cuando Eduardo III murió de un derrame cerebral en junio de 1377, lo sucedió su nieto Ricardo II de Inglaterra (que reinó de 1377 a 1399).

Teoria popularna – najpowszechniejsza, popularna teoria mówi, że w czasie OBE dusza opuszcza ciało, a oddzielenie duszy od ciała z punktu widzenia większości religii nazywane jest śmiercią. Medycyna natomiast nie jest w stanie zweryfikować tego poglądu, ponieważ w nauce nie występuje pojęcie duszy. Od osób uważających, że doświadczają OBE można się dowiedzieć, że:

powrót do ciała jest niemożliwy jedynie po śmierci ciała fizycznego

podczas OBE ciało może zostać zajęte przez inną duszę, lecz zajęcie ciała przez taki byt do bliżej niesprecyzowanego celu wymaga wcześniejszej zgody „właściciela” ciała. Do ciała zajętego przez inną duszę można bez problemu wrócić, wyrzucając tym samym „gościa” – wynika to z połączenia ciała z duszą

Robert Monroe – z relacji R. Monroe wyłania się następujący obraz:

świadomość naprawdę opuszcza ciało

istnieje połączenie między ciałem fizycznym a astralnym (nazywane srebrną liną), które przekazuje wrażenia z ciała fizycznego (dźwięki, dotyk) do świadomości

dzięki powiązaniu duszy z ciałem „srebrną liną”, powrót do ciała nie sprawia problemów

ciało astralne jest zasilane energią z ciała fizycznego, każda próba obudzenia ciała fizycznego kończy się powrotem ciała astralnego do ciała fizycznego.

Polski podróżnik poza ciałem, Rafał Nieradzik, w swojej książce “Poza Ciałem Fizycznym. Przebudzenie.”, wyraża pogląd, że udało mu się potwierdzić doświadczenia Roberta Monroe.

Robert Bruce, autor “Traktatu o projekcji astralnej”, ma następujące poglądy:

w czasie OBE tworzony jest doskonały duplikat osobowości podróżnika. Podróżnik występuje więc w dwóch egzemplarzach, z których każdy może działać niezależnie (mimo że Monroe twierdzi, że „każda próba obudzenia ciała fizycznego kończy się powrotem duszy do ciała”, nie ma więc możliwości niezależnego działania ciała fizycznego)

między ciałem fizycznym a duplikatem astralnym istnieje połączenie (srebrna lina), która wymienia energię oraz myśli i emocje (telepatia). Energia przepływa głównie od ciała fizycznego do astralnego, ale czasami można ten kierunek odwrócić

jeżeli astralnemu sobowtórowi skończy się energia, ginie on i „podróżnik” nie zdaje sobie sprawy, że właśnie miał OBE

astralny sobowtór może na nowo zespolić się z oryginałem – następuje wtedy nadpisanie pamięci sobowtóra na pamięć oryginalnego podróżnika. Tym samym OBE zapada w pamięć. Może też dojść do wymieszania wspomnień i wtedy podróżnikowi wydaje się, że przebywał w dwóch miejscach naraz (bilokacja)

próba obudzenia ciała fizycznego skończy się zerwaniem połączenia z duplikatem, który następnie ginie z braku energii. Osobie będzie się wydawać, że nie dokonała OBE

ciało jest cały czas zajęte przez duszę, więc nie istnieje ryzyko, że ktoś je zajmie

OBE nie może spowodować śmierci, ponieważ świadomość nie opuszcza ciała (jedynie jej kopia)

nie istnieje możliwość, że nie wrócimy do ciała

można mieć OBE na jawie

Teoria peryskopu – według tej teorii nic nie opuszcza ciała, wrażenia z odległych miejsc następują dzięki postrzeganiu pozazmysłowemu, komunikacja z innymi istotami dzięki telepatii. Istnienie ciała astralnego jest złudzeniem. Ciało astralne można porównać do peryskopu, który wystaje z ciała fizycznego, jednak świadomość go nie opuszcza.

Teoria świadomego snu – według tej teorii OBE niczym nie różni się od świadomego snu. Dusza nie opuszcza więc ciała. Teoria ta ma dwa warianty: jeden uznaje OBE za szczególny przypadek świadomego snu, a drugi uznaje świadomy sen za szczególny przypadek OBE. W obu opcjach OBE jest powiązane z LD, lecz w drugim przypadku marzenia senne zastępują rzeczywistość postrzeganą przez ciało astralne.

Badania EEG wykazują, że ciało osoby doświadczającej OBE znajduje się w fazie REM, a fale mózgowe wykazują aktywność o częstotliwości od 4 Hz do 8 Hz (fale theta) – takie same jak przy marzeniach sennych, więc nauka traktuje OBE jak zwykłe marzenia.