#responsibilidad

Noong bata ako, gusto kong tumanda. Ngayong matanda na ako, gusto kong mag-absent sa buhay.

May bills, may deadlines, may expectations.

May tanong na "Ano na'ng ambag mo?" kahit minsan ang gusto ko lang ay matulog nang mahimbing, tulad ng dati.

Akala ko dati, ang pagtanda ay freedom.

Turns out, it's a long-term group project na hindi mo pinirmahan, pero required ka pa ring magpasa ng output.

Walang recess. Walang bell. Walang teacher na magche-check kung okay ka pa.

Ang sarap maging bata… pero hindi pwede uli.

Kasi kahit sa sarili mong kwento, supporting character ka na lang sa dami ng responsibilidad.

At kahit gusto mong mag-absent sa buhay, may pasok pa rin bukas.

Alam ko, alam ko.

Ang dami nang nagpost tungkol dito.

Yung “Larong kalye vs gadget generation”

Yung “Sarap maging bata noon”

Yung “Simpleng buhay, pero masaya”

Oo, ang dami na. Pero sorry, magpopost pa rin ako.

Kasi minsan, masarap balikan. Masarap ulit-ulitin.

Parang paboritong laro na kahit alam mong natalo ka na, gusto mo pa ring ulitin.

Naalala mo pa ba?

Habulan hanggang maubos ang hininga.

Tagu-taguan na parang training sa pagiging ninja.

Tumbang preso na para kang action star.

Langit-lupa, Luksong tinik, Piko, Chinese garter, lahat yan, libre. Basta may kalsada, may tropa, at may lakas ka pang tumakbo.

Yung mga laruan?

Kung may budget: trumpo, yoyo, teks, pogs.

Kapag may konting yaman: Yugioh cards, Beyblade, Tamiya Mini 4WD, Crush Gear.

na parang Holy Grail ng mga batang may tito sa abroad.

Lahat ito, parte ng pagkabata na hindi lang basta saya.

May injury, may iyakan, may away. Pero lahat yun, may kwento. At may aral. Tsaka pinaka importante ay bati tayo.

Iba na ang trip ng mga bata ngayon.

May tagu-taguan parin, pero emotions na yung tinatago.

iPad nalang sa bahay sa halip na mag punta sa computer shop.

Roblox imbes na mag-adventure kung saan mang ilog.

Minecraft kaysa sa bahay-bahayan, na napilitan ka lang laruin dahil sa kababata mong babae. Ayyieeee!!! Kras niya yun!

Me rn: charizz pero legit.

May mga virtual pets, imbes na mang-hunting ng gagamba sa talahiban.

At may AI best friend na hindi na kailangan tawagin sa tapat ng bahay nila at sumigaw ng "Psst, tara laro tayo!"

Hindi ko sinasabing mali o hindi masaya.

Iba lang. Mas high-tech, mas convenient, mas controlled.

Pero minsan, parang kulang sa alikabok.

Kulang sa galos. Kulang sa amoy ng pawis at dungis.

At sa gitna ng lahat ng ito, eto tayo.

Tumatanda. Napapagod. Nagtatrabaho habang iniisip kung kailan puwedeng mag-absent sa buhay.

Kaya nga minsan, sa gitna ng ingay ng mundo,

Gusto ko lang tumakbo uli.

Hindi papalayo sa problema,

Kundi pabalik sa isang lugar na kung saan man sa ala-ala. na laging maaalala, na minsan tayong naging masaya.

Bitin ba? Kaso gabi na.

Ito na yung level sa childhood game na “Tumbang Preso: Final Boss”

Uwi na bago tayo mapresinto sa hukuman ni Mama at ma-sentensyahan ng isang linggong grounded at zero merienda.

Sa susunod na kwentuhan ulit.

Promise, di na ako magtatago nang matagal.

--///--

May kwento ako. Basta sagot mo ang kape ko.

                        TODO COMIENZA A DAR SENTIDO

Si creemos que el mundo que vivimos, es perfecto , mágico como un cuento de hadas, que todo lo que pasa jamás cambiara , pero todo tiene un final.

Lo que pasa es que nosotros vivimos sin tomarnos un tiempo para pensar en lo que esta pasando , porque todo parece ser tan rápido!!

Dimos un giro de 90 grados sin darnos cuenta de que todo cambiaría para siempre, pero no fuimos lo suficientes maduros y vivimos en aceleras, por que creíamos que lo hacíamos demasiado bien.

Vivimos como un carrusel de caballos dando vueltas y vueltas , sin pensar en la situación que iba a pasar en el futuro, De que carajos nos quejamos!!

¿Crear su propia empresa o co-crearla con un socio externo? Si usted es un empresario que se enfrenta a este difícil dilema, vale la pena analizar los pros y los contras de cada solución.

Negocios por su cuenta

En una situación en la que el propietario es uno de ellos, a la hora de constituir la empresa, ya estamos hablando de la propiedad única, una entidad con un alto grado de autonomía en los mercados financieros y empresariales. La estructura de este tipo no requiere ninguna formalidad adicional por nuestra parte (el caso es diferente en el caso de la necesidad de obtener una licencia). Sin embargo, hay que recordar que este tipo de solución no protege al propietario contra la posibilidad de endeudamiento y otras consecuencias comerciales.

La propiedad única es decir, responsabilidad compartida

Ang lahat ng tao ay binibigyan ng karapatang ipahayag ang sarili nilang opinyon. Totoo yon. Pero hindi lahat ng boses at hindi lahat ng kumento ay dapat na bigyan ng atensyon. Isinulat ko ito dahil nagiingay ang isip ko. At nasa harap mo ang kinalabasan.

. 

Patuloy pa rin ang diskusyon patungkol sa kung sino man ang pinakamagaling na naging presidente dito sa Pilipinas. Kung sinong naging pinakamagaling na mamuno. Kung kanino tayo nakaranas ng pinakamaginhawang buhay. At ang bawat tao, iba-iba ng pananaw. Mayroong nagsasabing si Aquino. Mayroong nagsasabing si Marcos. O si Macapagal. O si Magsaysay. Eh ano ngayon?

.

Tapos na ang panahon ng pamumuno nila. Natapos na si Aquino. Tapos na si Marcos. Tapos na si Macapagal. At napaglingkuran na tayo ni Magsaysay. Hindi ko sinasabing wala silang nagawa. Dahil meron. At napakalaki ng kontribusyon nila sa kung ano ang narating ng bansa natin noon at kung nasaan man tayo ngayon.

.

Eh anong punto ko?

.

Ang kahalagahan ng kung sino ang naging pinakamagaling ay natatapos sa realidad na meron tayo ngayon. Hindi na natin maibabalik ang mga taong naging "pinakamagaling" pero kaya nating gumawa muli ng panibagong mapa. Panibagong mapa para manumbalik sa dating estado ang bansang tayo mismo ang bumibigo. Ang Pilipinas. May pag-asa pa. Ang tanong, may nakakakita ba? Pero mas malaking tanong siguro kung may gusto bang makakita?

.

Kailangan nating harapin ang sitwasyong kinasasangkutan nating lahat. Oo, maaaring may kasalanan din ang gobyernong namumuno sa atin sa kung ano mang nararanasan natin sa kasalukuyan. Marahil nga ay maraming tao ang nagpipikit mata sa bulok na sistema. At oo. Marahil bulok na ang sistema. Pero may kaya tayong gawin. Tayo. Bawat isang Pilipino. Marami sa atin ang maraming alam tungkol sa pulitika, kasaysayan, sibika at kultura sa ating bansa. Marami sa atin ang matalino, maraming alam ngunit nananahimik. At maraming walang alam ang nagiingay sa likod ng mga kumento. Kung marami tayong kayang ikomento at ireklamo, bakit hindi tayo gumawa ng paraan upang marinig ng tao ang opinyon natin? Bakit hindi natin turuan maging edukado ang mga taong hindi nakakaalam. Hindi ko sinasabing kailangan silang pag-aralin sa pormal na paaralan. Mahalaga yon. Pero hindi otomatikong kapag nakapag-aral, edukado. 

.

7 o'clock na ng gabi nung ako'y umuwi galing ng eskwelahan. Medyo pagod, at hassle dahil sa ulan. Ako'y nakipagsapalaran at sumabit muna sandali sa mga patok na jeep samin para maka uwi lang. Makaraan ang ilang minuto at maraming bumaba sa jeep na sinasakyan ko. Napuno ng ngiti sandali ang aking mga labi dahil sa wakas ay makakaupo na ko ng matiwasay.

Habang ako'y nakaupo. May nakatabi akong isang lalaki na mukang pamilyado na at pagod na pagod galing sa trabaho. Medyo madumi na ang kanyang mga damit, basang-basa sa ulan, Mapapansin mo sa kanya ang pagod dahil panay ang laglag ng mga kamay nya sa hawakan ng jeep, at madalas pang tumatama sa mga braso ko ang kamay nya. Ngunit naisip ko, yung mga hirap at sakripisyo nya, ma itaguyod lang ang pamilya sa kahirapan. 

Napakahirap nga naman ng buhay, naalala ko din minsan yung hirap samin ng aming mga magulang, maitaguyod lang kami sa kahirapan. Na i bya-byahe nya pa ng malayo ang kanyang mga paninda kahit na maliit lang ang tutubuin nya. Saludo ako sa mga magulang na tinitiis ang hirap na sumuong sa init at ulan, pinaghihirapan ang bawat salaping kanilang sinasahod buwan-buwan. Saludo ako sa mga magulang na napaka responsable. Saludo ako sa mga magulang na nagtutulungan upang mapaganda ang kinabukasan, di lang ng mga anak nila, maging ang mga magiging anak ng mga anak nila.

Nagpapasalamat ako sa Diyos sa pagbigay nya sakin ng mga magulang na kagaya ng meron ako ngayon. At sa mga magulang na ganun din sa kanilang mga pamilya.