きらめき

Who would've thought na masusundan na naman tong "thoughts" serye ko. So ayun, this is just an appreciation post for everything na nangyare sa buhay ko for the last 22 years since May 7 ang birthday ko, saktong sakto to kahit malayo pa sya talaga. Well una sa lahat salamat kay God for letting me experience this life that i'm having right now even though it ain't perfect. Pangalawa is sa aking fam na nasa tabi ko all of my life na sumusupport lang sakin. Pangatlo is for my cousins na para ko naring kapatid na nakakasama ko sa rare adventures at sa pakikinig na lahat ng drama ko sa buhay especially love life probs. Pang apat syempre sa mga friends ko, na kahit madami akong bad decisions sa buhay eh support padin sakin, shout out ko na ExDee fam, college buds Jusuel, Damian, Ervin, Jash, Mond and my church buds which is too many to mention. Thank you, thank you guys!

So ayun, singit ko nadin dito si Alysse. Hi first love of my life! Thank you for being the person that you are! Happy ako for the rest of my life knowing I met someone like you. Thank God for that. So ayun, we're living thousands of miles apart and taking on different paths in life now, but I want you to know that you'll always have a special place in my heart, my coffee prince. Naksss halatang sobrang tanda ko na lol.

So ayun, another random post to start my new year. 

Have you ever felt that sudden chill kapag may na-aalala kang certain someone just because dumaan ka sa lugar kung saan kayo dati magkasama? Or maybe kapag naririnig mo yung pangalan nya sa isang crowd? Yung mismong ngiti nya kapag nag k-kwentuhan kayo sa isang coffee shop dati? 

Yung mga maliliit na bagay na mag papa-alala sayo at mag bibigay spark sa puso’t isipan mo.

Yung feeling na gusto mo sya makita ulit. Diba? Parang ganun yun diba? Gusto mo sya makita ulit.

Ang sarap sabihin ng “miss na kita, kelan ba tayo magkikita ulit?”, pero syempre hindi naman always na ganun na lang kadali due to certain circumstances.

Pero as always din, even if “suntok sa buwan” minsan. We try.

Pwedeng direct or paramdam. We still try to let them know na kahit papano mabigyan nila tayo ng kahit konting oras nila. 

So eto na naman, may panibago na naman akong post. Dati tila every year or almost 5 months ang pagitan ng mga posts ko na ganito. Kase naman, sa tuwing nag lalakad talaga ako sa may tulay samin kung ano ano pumapasok sa kokote ko. So ayun nga. Wala naman talagang saysay to, gusto ko lang ipost.

Naisip ko lang na, ang bilis na ng mga bagay ngayon no? Yung 500 pesos mo parang 100 nalang sa mahal ng mga bilihin ngayon, yung papasok ka sa school, tapos maya-maya lang mag do-dota na naman kayo ng mga tropa mo. Yung crush mo na hindi ka lang pinansin ng tatlong araw, di mo na crush. Basta, napakabilis ng takbo ng oras. Hindi mo nga minsan mapapansin kung ginagamit mo ba ng tama yung oras na meron ka. Another day, another yey or neigh ika nga. 

But one day, everything will change at mapapansin mo na yung mga bagay na di mo na papansin dati. Hindi lang yung pag punit mo sa kalendaryo, mapapansin mo narin yung agos ng tubig sa ilog, yung pag dampi ng hangin sa iyong mga pisngi, bawat patak ng ulan na tumatama sa iyong katawan. May mga mawawala, mayroon ding papalit. Mayroong mag s-stay, mayroon ding mag babago. Mga maling desisyon, mga maling pagkakataon, mga maling tao. Eventually, ma re-realize mo na napakabilis nga ng panahon, minsan maiisip mo kung tama ba ang mga desisyon mo o kung hanggang eto nalang ba ang landas ng buhay mo.

So ayun, mabilis ang takbo ng panahon, ngunit huwag kang magmadali sa mga ilang bagay sa buhay. May mga ilang bagay sa mundo na kailangang subukin ng panahon at may mga bagay din na hindi pwedeng patagalin pa. Ah basta! Matutong tumantsya para hindi ma disgrasya! 

So ayun, this'll be like a typical story telling time. As usual. There is this someone na nakilala ko through a dating app. *Alam ko na yang nasa isip nyo* Moving on, so ayun. Lately nagiging passive na ako sa buhay yung para bang everyday walang kalatoy-latoy. So nag re-install ako ng dating app nung mga panahon na yon. So ayun, like a fortunate accident nakilala ko sya. Nung una syempre it's always the random intro's and convos. Then ayun nag upgrade ang friendship namin nung naging friends kami sa FB.

Nagugulat nalang ako bigla bigla mag se-send sya ng random stuff. Which nung una eh wala lang sakin, but as time passed, eventually nasasanay narin ako. And to be honest natutuwa pa.

Then we met one time. *sobrang haggard ko pa non kakagaling lang ng badminton/basketball tas di ko manlang sya nalibre* So ayun, kung sa appearance malayo sya sa expectations ko, medyo mature in a sense. Sa experiences sa buhay medyo mas malayo naman. Marami syang bagay na na-explore na that i've yet to discover myself. Pero na appreciate ko yung pagiging open nya, kasi sa panahon ngayon bihira nalang yung mga ganong tao.

Medyo naging taga-sermon/taga-payo ako to the point na napagtanto ko na parang hindi maganda punahin yung mga ganong bagay since kakakilala palang namin, at the same time naisip ko din na hindi mo maiiwasan yung mga ganong bagay lalo kung concerned ka sa isang tao. Open rebuke is better than secret love ika nga.

So ayun, lumipas na naman ang maikling panahon. Yung mga panahon na iyon ay literal na lilipas din pala. Bigla nalang nawala. Bigla nalang akong nagtaka. Naisip ko bigla na baka may mali akong nasabi, nagawa o na-ipakita. Hanggang sa inisip ko nalang na ganon talaga ang buhay. Hanggang sa ayun nga, nakikita ko na mayroon ng kumikilos na iba sa buhay nya. Nagkakaroon ako ng mga bagay na dapat hindi ko nararamdaman, pero wala. Wala eh.

Hindi ko naman talaga inaasahan na magkaroon sya ng eksena sa buhay ko. Ngunit isang bagay lang ipinagpapasalamat ko, yun eh yung atensyon na ibinigay nya sakin, isang plot twist sa passive na 2017 ko ika nga. Sa sobrang tagal na hindi ako naka encounter ng binigay nya akala ko robot na nga ako eh.

“Pinagtagpo, pero hindi itinadhana”

Nung una kong nakita tong imahe na ito, i first thought na ring lang ito ng isang keychain. Pero hindi pala.

As I looked carefully and learned what this image is all about napa “oo nga” nalang ako.

“Pinagtagpo, pero hindi itinadhana.”

May mga bagay talaga na hindi talaga natin ma co-control. Takbo ng oras, pag ihip ng hangin, pag natatae ka na. Oops hindi ata applicable dito sa sinasabi ko.

In short. Tadhana.

Nakakatuwa balikan yung mga panahon na sumasabay ka sa pag guhit ng bilog. Yung mga panahong sa isang simpleng pag uusap lang nabubuo na ang araw nyo dalawa. Yung kahit busy ang isa sa inyo hindi nyo parin nakakalimutan na gumawa ng time para lang kamustahin ang isa’t isa kahit na mga simpleng bagay lang.

Yung nandyan kapag may problema ka. Yung dadamayan ka sa lahat ng pagkakataon. Sa kalungkutan man o kalokohan.

Yung mamahalin mo at mamahalin ka.

But then again, there will always be that turning point. Na bigla nalang parang walang nangyari. Biglaan. Hindi manlang nagdahan dahan, sabi nga ng kanta. Sa panahon ngayon. Madaming mga tao ang pinagtatagpo at nagiging inspirasyon sa bawat isa.

Ngunit sino nga ba talaga ang nakatadhana?

Naniniwala ako, na lumihis man ang mga guhit ng bilog ninyo, babalik at babalik parin kayo. Aantayin muli na sana dumating na ang panahon, na magpagbibigyan din ang mga  puso ninyong napagkaitan ng pagkakataon.

Marahil ay narinig nyo na ang kantang ito, sa radyo o telebisyon noon. Para sakin. Isa ito sa mga kantang nagturo ng bagay bagay sa buhay na mayroon ako ngayon.

Parang kelan nga lang lahat ng pangyayari sa buhay ko. Muli ko itong napagtanto simula ng marinig ko muli ang awiting ito, napakabilis, minsan masaya, minsan marahas ngunit gayun pa man ay patuloy na iniingatan ako ng panahon.

“Kwarto”.

Nag iisang lugar sa mundo na naging saksi sa lahat ng kasiyahan o kalungkutan na dumaan sa buhay mo. Ito talaga ang tunay na “comfort room”. Lahat ng mga hinanakit mo na hindi mo maisigaw sa mundo ay naibulong mo na dito.

Gaya nga ng sabi sa kanta “Maglilinis ako ng aking kwarto, na punong puno ng galit at damit, mga bagay na hindi ko na kailangan. Nakaraang hindi na pwedeng pagpaliban.”

Minsan talaga darating tayo sa point na kinakailangan na talaga bawasan o alisin ang mga bagay o tao na nagpapahinto ng takbo ng buhay natin. Nakakapanghinayang, pero mas malaki ang masasayang. Masasayang ang mga oras na sana nailaan mo sa ibang bagay o sa ibang tao o sa sarili mo mismo. Yung mismong buhay mo.

Eto na at parating na tayo sa susunod na mga stanza.

“Mga liham ng nilihim kong pag-ibig At litrato ng kahapong maligalig Dahan-dahan kong inipon Ngunit ngayo’y kailangan nang itapon.

May jacket mong nabubulok sa sulok, na inaalikabok na sa lungkot. May panyong ilang ulit nang niluhaan. Isang patak sa bawat beses na tayo’y nasaktan”

Hindi ko na hahabaan pa, kasi wala ng mas sasakit pa. Hindi talaga maiiwasan sa henerasyon ngayon ang hindi masaktan sa isang relasyon o sa isang “one-sided” na pagmamahal. Ganon naman talaga, tsambahan lang talaga. Minsan naman natagpuan mo na, kaso nabubulag ka parin ng masasayang araw na nagkaroon kayo noon. O sa sobrang taas ng standards mo na “swipe left” mo na pala sya.

Parang ineexplain ko nalang ang lyrics diba? Hehe.

So eto na nga, chorus at huling stanza na.

“Di ko na kayang mabuhay sa kahapon Kaya mula ngayon, mula ngayon…

Ala-ala ng lumuluhang kahapon Dahan-dahan ko na ring kinakahon Natagpuan ko na ang tunay kong ligaya Lumabas ako ng kwarto’t naroon siya

Magpapaalam na sa ‘yo ang aking kwarto”

Tama, dito mag uumpisa. Pag napag desisyonan mo na. Minsan ng tumigil ang kamay ng relo sa buhay mo. Ngayon. Napagtanto mo na kung bakit ganon kagulo ang gulong ng buhay mo.

Ngayon.

Mas alam mo na.

Ngayon.

Sisimulan mo ng ikahon lahat ng mapait na kahapon.

Ihahanda na ang sarili para lumabas na sa iyong kwarto. Oras na ulit para ikaw ay humayo. Oras na sa panibagong paglalakbay sa buhay. Oras na para sa bago mong makakasama sa buhay.

“Oras na ulit para ikaw ay maging masaya.”

Isang huling saludo para sa ating mga kwarto..

There was this girl back then na gustong gusto ko, but hindi ko sya nagustuhan dahil maganda sya, or parang napag iiwanan na ko dahil para bang sa edad ko e wala padin akong girlfriend and such. Alam mo yun? Yung unang pagkakita mo palang sa kanya bigla mo nalang na imagine yung future mo with her.

Eventually, i tried and eventually it failed. Medyo na disappoint ako. Both to me and to her. Although hindi naman dapat ako mainis sa kanya, tao lang ako. Kaya ganon.

Tama nga yung sa 500 days of Summer. Kumbaga hindi rin siguro magiging maganda ang ending because of me falling with the idea of love rather than the person. Hindi talaga naging maganda ang ending ng feelings ko sa kanya. Meron din kasing iba, mas better sa lahat ng aspeto na mayroon ako. Sino ba naman aayaw sa ganon?

Years passed, and from time to time naaalala ko sya, its just this one particular day na nag kausap kami and to she told me na nagkakalabuan na sila ng boyfriend nya.

As she asked me for advice, hindi ko maintindihan kung bakit mo pag hihirapan ang isang bagay pero ganon mo nalang itatapon kapag hindi mo na maintindihan.