#rakonto

It's a classic!!!

Wow, an Esperanto video about Laughing Jack.

La Fantomo en Dobbs-Manĝejo

Sinjoro Dobbs prizorgis la manĝejon ĉe la angulo apud la ŝoseo. Ĉiam estis tre okupata.

Sinjoro Dobbs tiom laboris, ke li neniam havis tempon por sidiĝi. Li devis helpi la kelnerhelpanton.

Li devis helpi la kelnerinon. Li devis helpi la kuiriston.

Iun tagon, ĝuste meze de la tagmanĝo, la kuiristo elĉerpigis piklojn. "Volapukaĵoj!" diris la kuiristo. Kaj li petis pli de sinjoro Dobbs.

Ĉe la malantaŭo de la ŝranko, sinjoro Dobbs trovis malnovan polvokovritan verdan botelon. Li pensis, ke ĝi estas pikla kruĉo. Li malŝraŭbis la kovrilon.

El la kruĉo kirliĝis torda nubo de blanka fumo. Ĝi ĉirkaŭflugis dum minuto, poste sin prezentis.

"Samuel Sheets, fantomo kaj mondvojaĝanto," ĝi diris. Mi ĝojas ekkoni vin."

"Ho mia!" estis ĉio, kion sinjoro Dobbs povis diri.

Kiam Samuel Sheets vidis, ke li estas en Dobbs Diner, li estis tre feliĉa. Li ĉiam volis labori en manĝejo. Li tuj komencis. Li viŝis la plankojn por la kelnerhelpanto.

Li Helpis la kelnerinon

kun ŝiaj pezaj pletoj.

Li eĉ helpis la kuiriston fari supon.

Baldaŭ ĉiuj en Dobbs Diner kaŝis sin.

"Ni ne laboras en manĝejo kun fantomo!"

kriis la kelnerhelpanto, la kelnerino kaj la kuiristino.

"Enboteligu lin denove!"

Sinjoro Dobbs ne farus tion. Li ŝatis Samuel Sheets.

“Kiam vi ekkonos lin, vi ankaŭ ŝatos lin.

Li eĉ povas kuiri,” diris sinjoro Dobbs Sed neniu aŭskultis.

"Ni rezignas!" ili kriis.

Samuel Sheets estis tre vundita. Li volis reenŝovi sin en sia botelo.

"Ne estu stulta. Ni devas prepari vespermanĝon," diris sinjoro Dobbs. Kaj li ŝuis Samuel Sheets en la kuirejon.

Sed kiam la vespermanĝo estis preta, neniu venis.

La kelnerhelpanto, la kelnerino kaj la kuiristo kuris rekte al la Urbestro. Ili rakontis al li pri la fantomo en Dobbs Diner.

La Urbestro estis tre ĉagrenita.

"Mi vokos la policon!" li diris.

"Ni devas forigi tiun aferon!"

Sinjoro Dobbs estis fermonta por la nokto, kiam la Urbestro kaj tri policanoj kuris tra la pordo.

"Kie estas tiu terura, timiga fantomo?" kriis la Urbestro.

Sinjoro Dobbs provis klarigi, ke la fantomo ne estas terura aŭ timiga. Sed, denove, neniu aŭskultis. Aferoj aspektis malbone por Samuel Sheets.

Tiam sinjoro Dobbs havis ideon. Li sciis, ke la Urbestro amas bonan manĝaĵon.

Do li proponis al la Urbestro la vespermanĝon, kiun kuiris Samuel Sheets. Sed li ne diris al la Urbestro kiu estas la kuiristo.

La Urbestro manĝis ĉion sur sia telero.

"Tio estis la plej bona manĝo, kiun mi iam havis,"

li diris feliĉe.

"Mi devas renkonti la kuiriston."

Sinjoro Dobbs estis feliĉa alporti sian novan helpanton.

“HO!” kriis la Urbestro.

Kaj ĝuste kiel sinjoro Dobbs esperis, la urbestro ne povis decidi sin enboteligi tiel bonan kuiriston. Anstataŭe, li amikiĝis Samuel Sheets.

Baldaŭ, Dobbs Diner estis pli okupata ol iam ajn. La kelnerhelpanto, la kelnerino kaj la kuiristo eksciis, ke labori kun fantomo povas esti tre amuza.

— Kiam jam? – Virnigreska hirtiĝis senpancience. En Urbo estis fride. Virnigreska ne ŝatas viziti ĝin, li vivis ekster la urbo, sur la bordo de rivero. Dorna kaj malpura neĝo grincis sub piedoj de diskurantaj personoj, kiel rompita vitro. … — mirinde! Arboj en arĝento! Mi amas vintran fabelon! —  ridetanta frauxlino paŝis dorsantauxen kaj rigardis la junan viron, la fianĉon aŭ la edzon. Li ridetis kaj diris nenion … Virnigreska subridis mense, rigardante ilin per malestima rigardo. La vintra fabelo, ŝi trolegis statusojn en sociaj retoj. — Nu, donu al li reveni en sin mem. Viron oni buĉis ĝis morto. — respondis lia kolego, ankaŭ brilanta, sed pli hela ol lia amiko. — Sovaĝuloj. Malrapide  kunveniĝis la aliaj , unu post la alia, en paroj, en grupoj. Virnigreska rompis branĉon de glaciiĝintaj beroj, metis ĝin en la buŝon, kaj tuj kraĉis. Amaraj. Ĉe la rivero kreskis la samaj arboj, beroj sur ili aspektis simile, sed estis dolĉaj, kvazaŭ oni manĝus dolĉan glacion. Ĉio en tiu ĉi Urbo estas tiel — nur aspektas kiel la vivo. Li observis malkontente la promenantan pareton. Virino afektis, laŭvice surmetis pozojn el instagramaj bildoj, la viro ĉirkaŭrigardis perplekse, fojfoje ŝmirante laŭ la frauxlino per rigardo. La rigardo de la viro stopigxis sur Virnigreska, li komencis zorge enrigardiĝi, sulkigis la brovojn, kvazaŭ luktante por kompreni ion. Virnigreska forturniĝis. — Rigardu, kio ĝi estas?.. — la viro kapindikis tien, kie la kolegoj de Virnigreska daŭre venis. — Kie? — kun intereso demandis la knabino, ŝi rigardis al la bordo, kien rigardis viro — arboj kovritaj per korvoj, la vendejo malsupre, kaj ŝia intereso velkis. — Mi ne scias … do, ankoraŭ mi, ci scias, amas kiam neĝas per flokoj, neĝus nun!.. Virnigreska eksakris. — Frostiĝinta akvo de la ĉielo, nur mankas, jes, — li diris. Lia kolego ridetis. — Vi solvas tion, ĉu ne? Virnigreska kurbiĝis, transpaŝis de piedo al piedo. Fakte, tio estis la respondo. Jes, li. Kaj nun li ne volas preterlasi la ĉefan momenton. La frauxlino estis apud dudekjaraĝa, ŝi havis dikan skarpon, dikan ĉapon kun granda bulkvasto, ŝi iris senrektigante la genuojn, ŝajnigante infantilismon anstataŭ senpereco. La viro aŭskultis la pepadon de sia  amikino. Ŝi ne estas la edzino, identis Virnigreska. Vivas kune. Kelkajn jarojn. Ŝi kredas ke estas la edzino, ke havas familion. Li kredas ke estas absolute libera. Ke iam iuj venos por li. Virnigreska volis ekkraĉi, sed li ne volas kraĉi en Naturon. La venantoj salutis, parolis, iuj kapjesis al Virnigreska, diskutis ion inter ili. Li ankaŭ kapjesis al iuj, al iuj li ridetis. lia brilanta senpasia kolego transprenis al si la dezirantojn paroli, fakte, li estas ĉi tie por tio ĉi, kiel media sekretario. Ĉirkaŭ la kadavro ruliĝis polico kaj criminologoj. Virnigreska staris iom malproksime, por vane ne malhelpi, laboru ili. Sur la blanka neĝo ruĝis la makulo. Iam ĝi estis homo. La korpo transformiĝis je kaĉon. Ĉirkaŭe situis indiferentaj skatoloj de domoj kaj aŭtoj. Kutima urba korto de ordinara mondo. Kaj la murdo. La kutima. Renkontiĝis Mondo kaj Kontraŭmondo. Neniiĝo. La prefikso «kontraŭ» povis inkludi ĉion – la koloron de haŭto, de hararo, de okuloj, kraniformon, lingvon, la nomon de la imagata amiko — oni nomas religion, seksan preferon, landon de naskiĝo, loĝdistrikton, uniformon … kaj tiel plu. En la neĝo estis peco de karno, la resto de la kontraŭuniverso. Kaj alia peco de karno, restinta de alia universo, ie vagadas, eĉ ne sciante, ke mortis en tiu kunpuŝiĝo. — Finfine! — li apenaŭ ekkriis, sed lia gorĝo eligis nur mallongan kaj malaltan grakan sonon. Ĉe la muro de domo, apogante je ĝi, provis rektiĝi la malhelhara fraŭlo. Kun sukcena haŭto kaj okuloj de la sama nuanco de koloro, kvazaŭ plene aspergita per ora farbo. Li estis tre malfortita kaj konfuzita. Nu, kompreneble. Virnigreska proksimiĝis al li. — Saluton, Alik. — Saluton… — la fraŭlo provis ektusi, ĉar la voĉo sonis raŭke kaj obtuze. — Ne streĉu vin, mia nomo estas Azat. — Al … Virnigreska — Azat — levis sian manon, ridetis. — Alik, jes. Mi scias. Ĉu vi bezonas helpon? La fraŭlo ankoraŭ ne reviviĝis de la konsterno. — Iru, iru. Ne timu, mi ne faros al vi malbonon. Azat ĉirkaŭprenis Alik-on je la ŝultroj, kaj preskaŭ supergrunde, transportis al la arboj en la korto. La restintoj  singarde rigardis al la paro. Alik rigardis al la homamaso. Azat demetis la nigran jakon, kovris per ĝi la fraŭlon. Li ekridetis dankeme, envolvis sin. Li eĉ ne rimarkis ke la viro estis vestita. Virnigreska estis kiel unueca  fragmento de mallumo. Alik ekridetis al la komparo, eksidis sur la benkon sub la arboj. Brilanta kolego de Azat apartiĝis de la aliaj kaj alvenis Alik-on, etendis sian manon. — Julij. Julj. — A… Alik. — li donis al Julj la manon. — Mi estas  frato de Azat. Tenu. — post la manpremo, la viro transdonis al li tason, ŝajne, kun kafo aŭ teo. — Dankon. — Alik prenis la trinkaĵon. Bongustega likvaĵo varmigis lin interne. Kvankam ne estis tro malvarme. Ne tiom malvarme, kiom estis ĉitage. Alik trinkis teon aŭ ne teon, la ion, ion bongustan kaj varman, kaj li rigardis en la korton. Policaj aŭtoj, amaso da homoj. Laŭgrade komencis reveni la memoro. — Ĉu vi estas policistoj, ĉu ne? — demandis Alik. — Nu, oni povus diri, ke jes. — Julj ridetis. Alik rigardis al Azat kaj Julj, malsamaj kaj nekapteble similaj, io estis en liaj okuloj. La Ŝtatsekuristoj, verŝajne, rimarkis Alik. — Mi ne konas ilin. Nu, mi vidis kelkfoje ilin, ili ĉiuj kunumis tie ĉi. Ni ne havas … Mi volas diri, ni neniam kverelis. Mi eĉ ne scias kial ili iris post mi … mi povas montri tiujn.  Poste, mi memoras baton kaj nenion plu. Ŝajne, ili perdis intereson, kaj tie… ili mortigis iun, ĉu? Alik tiris sian kolon por vidi ion malantaŭ la polico. — Jes, oni mortigis. Kaj tial, ni volas preni vin kun ni. Ĉi tie estas danĝere. Kaj resti tie ĉi por longa tempo estas danĝere. — diris Azat. — Kien? Kien vi forprenos min? — Tien, kie estas sekure. — Virnigreska hmis. — Nu … bone, mi nur devas preni miajn aĵojn. — Poste. Unue, ni atingos la lokon, kaj poste, se vi volas … tio estas grava. — Azat ne rigardis la policanojn, li rigardis la fraŭlon. — Nu … bone. La restintaj kolegoj de Azat kaj Julj, silentis, sed singarde rigardis kion Alik parolas kaj faras. Li sentis, ke povus paroli kun ĉiuj, kaj ĉiuj estos ĝentilaj, amikemaj kaj pretaj helpi. Eble li scias ion gravan? Kaj kial tiom da homoj? Ankoraŭ duopo venis, ekvidis Alik-on kaj ekridetis, ili nerimarkeble interŝanĝis per nekompreneblaj signoj kun la aliaj, kvazaŭ ne volis malhelpi. — Nu, sidiĝu, rekonsciiĝu, — Azat diris kun rideto. Alik ekridetis malforte responden. Azat profunde, kontente ekspiris. Bone rezultiĝis.

***

— Ed, ĉu, io evidentiĝis? — sindirektis la policano al la juĝesploristo. Ed, viro kun agrabla, sed laca vizaĝo ekspiris laŭte. — Ne, mi ne komprenas tiun ĉi aĉaĵon! Vivis knabo, li studis en la instituto, ĉu biologo, ĉu botanikisto, diablo komprenu ilin. Li iris en vendejon kaj lokaj brutuloj atakis lin laŭvoje, la vendistino vidis la bandon kaj kelkiuj postsekvis lin, Alik-on Kim-on. — Impertinenta junularo, kiel simioj, kiuj kreskos el ili? —  kapneis la policano. — Ŝimo. Ili plenkreskiĝis jam. — Sed tiuj estas nia estonteco, ĉu? — Ne nia jam — Ed Gorsky snufis, kraĉis en neĝon kaj ekfumis cigaredon. — Ajna aĉaĵo mortigos nin antaux la estonteco. La policano kapjesis. — Jes, kial tiom multas korvoj?! — ekkoleris subite Ed. — Ili estis tie ĉi, kiam ni alvenis, Ed, ili vivas tie ĉi, eble. — Timinde, — Ed ekkurbiĝis, — Kaj ĉiuj silentas. Li volis ĵeti sian cigaredstumpon en neĝon, sed ial alidecidis, faris kelkajn paŝojn al urno kaj iris al la kadavro kaj kriminalistoj.

***

— Kvietiĝis? — demandis Azat. Alik kapjesis, eĉ ridetis, hele, kaj preskaŭ certe. — Ĉu vi ne timas min? — Ne. — Nu, venis la tempo. — Kien, tamen? — demandis Alik, envolviĝis en palton de Azat. — Hejmen. — Azat tusxis per sia mano la hararon kaj dorson de Alik. La palto komencis premi la fraŭlon, disfluante sur li kiel mallumo. Alik krieris obtuze. — Ne timu, ni estas tiuj, kiuj estas bonaj. — Azat ridetis. Nigra nepenetrebla rigardo iĝis senkompata. Momente pli frue ol la okuloj de Alik kovris per mallumo. Do, li alkutimiĝos. Sur neĝo, sur la loko de la fraŭlo restis nigra plumo. Azat levis ĝin kaj pikis ĝin en sian ŝultron, profunde, sango aperis ĉirkaŭe, li facile kaj ne vaste eksvingis per siaj brakoj, kaj la korvo leviĝis for de la tero. — Ni foriru! – grakis Julj. — Eble per grupoj, nerimarkeble? — iu proponis. — Ni estas kornikoj, kiuj atentas nin? —  Julj ekridis kaj ekflugis en la ĉielon. La korvaro forflugis supren for de la arboj, por momento nigrigis la ĉielon. Ed postrigardis la korvaron penseme, sed li ne povus diri, pri kio li pensis. — Ni satvoris tie, tie estis tre grandajn porciojn … — diris la fraŭlino vestita en trikitan ĉapon, al viro. Pri la vojaĝo al Egiptio. La viro kun doloro en la okuloj, kaj eble en la koro, rigardis post la korvaro. La korvaro flugis tra mondoj, foliumante la Multiverson, kiel libron. La vojon hejmen, ili sciis tre bone. Azat singarde superkovris la plumon per la siaj kaj flugis iom malrapide, Julj kaj kelkaj aliaj korvoj silente kaj diligente asekuris lin ĉiuflanke. Absolute hazarde, malamon implikitan en amason de malutileco trafis la enkarniĝinta menso de Naturo el la vera mondo, ekster la fizika universo. Pro tio ĉiuj kunvenis, por rigardi unuajn paŝojn kaj unuajn vortojn de la reala vivo de estonta Grava Naturo, kiu donacas La Vivon.

Je la fino de mia labortago mi estis surbuse hejmen kiel ĉiutage mi estas. Iuj de la pasaĝeroj lace silentis post laboro kelkaj parolis Inter si. Unu viro telefonis kaj parolis Ruse aŭ Ukraine mi ne scipovas distingi la du. Virino kun ŝia infaneto ŝajne rakontis fabelon al ŝia ido.

Kelkaj sidejoj antaŭ mi sidis viro kaj virino kune. Ili ŝajnis similaĝaj kaj de kiel ili interparolis konis unu la alian tre bone. Mi aŭdis pecojn de ilia konversacio.

Ŝi diris "mi ja iros kaj..." La trafikbruo superfortis ŝiajn sekvajn vortojn. Tiam mi aŭdis la respondon de la viro "Ne, kara. Mi ne permesu ke vi tion faros." Kolere respondis la virino "Vi ne estas mia patro! Vi ne rajtas malpermesi ion ajn al mi! Ĉesu paroli kiel mia patro!"

La viro post profunde spiri kvazaŭ li ekkomencis meditadon respondis al la virino trankvile sed firmtone "Ne, mi ne estas via patro sed mi malpermesas tion al vi pro la sama kialo ke li malpermesus tion al vi" Ŝi interrompis lin kun severa tono "kial estas tio?" La viro daŭris kun amplena voĉo. Amema voĉo kiu klarigas ion al karulo. Per tia voĉo mia avo ĉion klarigis al mi. Li daŭris "Ĉar mi amas vin. Ĉar mi zorgas pri vi. Mi scias ke ŝajnas kiel estos amuzega afero kaj eble estus sed povus ankaŭ esti danĝera, kara. Mi amas vin kaj volas ke vi restu sana kaj sekura , tial mi malpermesas ĝin al vi." La virino iom mallevigis la kapon kaj apogis sin kontraŭ la ŝultro de la viro kaj li ĉirkaŭbrakis ŝin kaj kisis ŝian frunton.

Mi miris kia estas ilia rilato. Ili amas unu la alian sed kia amo? Ĉu ili estas gefratoj, amantoj, kuzoj aŭ nur amikoj kun stranga amikeco? Frunto kiso kaj knuflado kiel ili faris povus esti ion ajn sed evidentiĝis de tiu kiso kaj kiel ŝi apogis sin kontraŭ li ke ili amas unu la alian.