#powaga

Przytulaj innych, mimo że sama potrzebujesz dotyku.

Słuchaj zawsze, mimo że masz coś do powiedzenia.

Dziękuj za to co masz, mimo że marzysz o czymś więcej.

Pomagaj innym, mimo że sama potrzebujesz pomocy.

Bądź w ciszy, mimo że ktoś oczekuje że będziesz krzyczała.

Wybaczaj, mimo że ludzie Cię skrzywdzili.

Bądź przykładem, mimo że sama nie jesteś idealna. Bo w życiu nie chodzi o ideał, ale o to, by być człowiekiem"

Kiedyś stale słyszałam to od rodziny, przyjaciół, kolegów z pracy oraz każdego, kto posłuchał mnie dłużej niż pięć minut.

O co im chodziło?

Długo nie mogłam tego zrozumieć, aż w końcu życie mnie złamało i musiałam się poddać. Minęło kilkadziesiąt lat, nim wywiesiłam białą flagę i zaakceptowałam swoją niedoskonałość.

Od urodzenia żywiłam przeświadczenie, że muszę być idealna pod każdym względem, ponieważ w głębi duszy każdej dziedzinie czułam się jak kompletne zero. Przez całe życie mózg wysyła mi fałszywe sygnały ostrzegawcze. Powtarza do znudzenia, że jeśli nie jestem doskonała, to poniosłam klęskę. Mój mózg cierpi na ślepotę barw. Operuje tylko skrajnościami: czerń albo biel, tak albo nie, dobrze albo źle, wszystko albo nic. Szare komórki wypełniające moją czaszkę nie pojmują, że w życiu jest wiele odcieni szarości, a świat to nie zajęcia, która można zaliczyć albo oblać.

[...]

W y l u z u j się, usłyszałam. Tylko że tym razem nikt nie musiał mi tego mówić. Głos dobiegał z mojego wnętrza.