i love to feel my lips against your skin. for you are the ocean, and i am the current. drifting through the seas, until i leave a mark on your neck. -//a.b Wild // Eyes on the Night (book in process)

""Malayo pa ang hantungan patungo sa paghihilom ko ng tuluyan mula sa mga sugat na idinulot nang 'yong paglisan. Matagal pa bago ko tuluyang malimutan ang tono ng dati nating tugtugan. Pero di ako titigil mabuhay. Oo, masakit pa. Pero susubok na akong tumahan. Wala na akong iluluha pa. Wala na akong ilalaban pa. Haharapin ko na ulit ang sarili ko nang mas may tapang. Yung para bang handa na ulit sa bakbakan. Haharapin ko na ulit ang bukas na tila ba meron na akong bagong pag-asa. Pag-asang makakabangon na ako ulit mula sa pagkakadapa ko nung bumitaw ka. Pag-asang makakalakad na ako ulit mula sa pagkakapilay ko nung umalis ka. Pag-asang makakangiti na ako ulit mula sa pagluha ko nung sinabi mong ayaw mo na. Mahal, lahat ng ala-ala mo saki'y bago pa. Tuwing maririnig ko ang pangalan mo'y may hapdi pa. Masakit parin tuwing sinasampal ako ng katotohanang wala ka na. Namamaga na nga yata ang pisngi ko kasi ang tagal kong matauhan mula sa sampal ng tadhana. Hindi ko alam kung gaano katagal pa. Pero susubukan ko na. Kakayanin ko na. Nang wala ka. :) Sana."" - krysh, "Kaya ko ng wala ka"

"Matagal narin mula nung huli kitang tinawag at magmula nung sinabi kong handa na akong magpatawad. Pero bakit ganito? Tuwing gumigising ako ay tila ba umuulit lahat ng lumang senaryo. Para akong tugtugin sa sirang plaka. Walang pag-usad. Paulit-ulit. Marami narin nga ang nagagalit. Napakarami ko daw "bakit?" Lahat ng sakit, tila ba nandito sa balat ko at nakaukit. Hindi na yata mapapatid. Umiiyak parin ako. Lalo tuwing maaalala ko kung paano ako sumasandal sa balikat mo tuwing pagod ako, o tuwing nasa byahe tayo. Masakit parin. Tuwing naiisip ko kung paano mo pinaplano noon ang kinakabukasan mo na kasama ako. Hindi ko alam kung paano tayo naligaw. Mahal, hindi ko na matandaan kung bakit tayo bumitaw. Sa dami na ng mga panahong lumipas, ang di ko maunawaan eh bakit hanggang ngayon pangalan mo parin ang gusto kong isigaw? Pagod na ako. Matagal na nga nung sinabi kong gusto ko ng tuluyang maligaw. Ayoko na kasing palagi nalang ikaw. Gusto kong tuluyan nang makawala. Pero paano nga ba lalaya ang isang preso kung ang kulungan nya'y hindi naman mga rehas kundi ang sarili nya mismong kabuuan? Paano ko nga ba tatakasan ang lahat ng gapos kung ang mga kadena'y ang sarili ko mismong katawan? Alam kong marami pa akong kalsadang tatahakin at mahaba pa ang mga kalyeng kaylangan kong lakarin bago ko tuluyang makayang gumising sa umaga na totoo na ang mga tawa. Alam kong maraming pahina pa ng kwento ko ang madadawit parin ang pangalan mo, pero pangako Gaano man katagal ang byahe patungo sa paghihilom ko, Mas pipiliin ko na lahat ito. Kaysa ang bumalik muli sa sitwasyong magulo kung saan ang alam kong maliligaw lang naman tayo. Hindi ko pa alam kung anong nasa unahan ko, pero sigurado akong anuman ito, magiging handa na ako. Ikaw man ang pinakamasayang pangyayari sa buhay ko, ikaw din ang pinakamahigpit na posas sa pagkatao ko at ngayon ay nais ko nang kumawala dito. Mahal pa kita pero mas mahal ko na ang sarili ko. Mahal pa kita pero mas mahal ko na ang kalayaan ko. Marahil hindi pa tapos ang pagganap mo sa kwento ko, pero sigurado akong tapos na akong magpagapos sa dating tayo..." -krysh, ""Laya""