Buoyant

Minsan, ang hirap talaga labanan ang buhay. Lalo na pag lahat na ginawa ng life para sumuko ka, tigilan mo na, at huminto na lang.

Pero bakit kasi tumutuloy pa ko?

Bakit kasi bangon pa ko ng bangon kahit sobrang daming beses ko ng nadapa?

Bakit patuloy akong lumalaban kahit ako mismo di nga naipaglaban? (Harot teh hahaha)

Life isn’t hard, sabi ko nga hahaha tayo lang at ang issues natin sa buhay ang nagpapahirap sa paglive natin nito. So bakit di pa ko sumusuko?

Well, pasukong pasuko na ko. Lapit na nga eh. Nakikita ko na sarili ko na wag mag sipag, maging pabigat, di maachieve lahat ng dreams ko. KASO haha di pala ako ready. At narealize ko I will never be ready. Kasi hindi ako ganyan, at hindi ako magiging ganyan.

Pero bakit nga kasi HAHAH bakit di pa ko sumusuko?

1. Competitive ang lola mo. Sobra HAHA pag natutunugan ko na may mas magaling sakin, gusto ko gagawin ko lahat para mapantayan yun or higitan (pero di ko inaaway haha gusto ko lang pantay kami ganon)

2. I have too many dreams and its very hard to give up. Sobrang dami kong pangarap. Magiging cpa pa ako, magiging abogada pa ko, magtatrabaho pa ko sa ibang bansa, magiging senadora pa ako, magiging prof pa ko law HAHA. Some might say na ang ambisyosa ko masyado, pero diba minsan our dreams help us work? Kung wala ka jowa eto gawin mong inspiration HAHA ewan ko nalang hahaha

3. Mapride ako eh. Legit HAHA I have been bullied when I was young, kaya nung nakasurvive na ko sa phase na yon, tinaga ko sa apdo ko na hinding hindi ako magiging “Gillian LANG”. Gusto ko maging proud ako sa sarili ko, at maging proud din parents ko sakin.

4. I want to help other people. LEGIT. Gusto ko magka charity, mag sponsor ng mga matatanda sa home for the aged. And I can do all those things pag nag sipag ako at inilaban ko ang buhay.

5. I want to help my parents. Alam nyo guys, ang sakit sa part ko na nahihirapan sila mama at papa. Totoo nga na hindi nila ipapakita sa mga anak nila na nahihirapan sila. Pero.. I know ang dami nilang sacrifice. At kung gusto ko mastop yun, i should study my ass off para makakuha ako legit job. Kasi isa sa mga motivation ko ay magulang ko talaga. I remembered my dad saying “pangarap ko lang naman talaga yung hindi na umalis dito sa Pilipinas eh” at shit the impact. Ang sakit. Sobra. Kirot na kirot puso ko nun. Kaya I always try my best para maging best sa class. Kahit papaano kasi nakakalimutan nila yung hirap, by that.

So bakit nga ba ako hindi sumusuko?

Simple lang, mas mahirap sumuko kesa sukuan kapag ramdam mong malapit ka na.

“Patapos na yung taon, 2017 pahingi naman ng plot twist”

“My 2017 is so boring. My gosh”

Yun yung mga tweets or posts na lagi kong nababasa sa social media. My gosh no? Hahaha kainggit. Bakit? Kasi Im so done with 2017. Puro plot twist lang ang nangyari and nothing was stable.

I was very optimistic nung Jan. 1, 2017. Kasi hello, new year new me. Hahaha I was so determined to reach tons of goals. Hindi lang para sakin, kundi para sa Acads ko, at sa community kung san ako nagsimulang mag appreciate ng buhay.

Before I continue, gusto ko lang sabihin na do not ever blame life for anything. Kasi life is so damn beautiful. Not because I have amazing family and friends, pero kasi its wonderfully unknown. And you can mold your life. Kaya ang wonderful nya.

Okay to continue. The year started of great! That was my second sem in my university and not to brag pero grabe ako mag focus non. Legit hahahahaha Sobrang tutok din ako mga members ko. Kaya I know the year started pf great.

Pero sabi nga nila, minsan ang life parang wheel. Minsan nasa taas ka, minsan nasa baba ka.

Well, tama nga naman HAHA minsan nasa taas ka nga naman.

After second sem, I became a University Scholar! Grabe bes yung talon ko nun kasi I know I worked my ass off at my gosh HAHAHAH hirap na hirap ako non kasi may mga class ako na lagi akong pinapag recite hahahaha

then, summer came. Our youth camp was successful! Ang galing kaya ng teamleads at camp servants nun. Hahaha

then, our discovery camp was also a complete success! :) same month yun mga mamsh at isa ako sa mga camp servants. Tbh, gapang na gapang ako non hahaha pero all of it was worth it.

I had a wonderful sem and an awesome summer so I was really hyped nung mag first sem na. Hahaha

Pero... tama rin naman na minsan nasa baba ka.

First sem came. And woah sobrang naculture shock ako. First week palang may mga quizzes na jusko i kennet hahaha tbh sa first week na yon, I managed to fail 3 quizzes from different subjects ata. Kasi hello first week? Nagbabakasyon pa utak ko 😂

The sem went on at unti unti na kong kinakain ng sarili kong insecurities. I was not confident. Umabot sa point na bobong bobo ako sa sarili ko. Legit. Minsan pumapasok ako, lalabas akong walang natutunan. Humina yung tiwala ko sa sarili ko.

Hindi lang yun. I was not a good example to my members and not a productive leader/ partner. I want to reach out. Sino ba kasing ayaw. Pero hindi ako productive. Tbh din, If I were to be given a chance to say sorry to all of them, I would. They dont deserve an Ate na hindi nag aattend sa needs nila. I love my members, and I love my responsibility. Kaya minsan kahit sobrang walang wala na ko, I always try my best na maging ate pa rin sakanila.

At syempre hindi pa dyan nagtatapos. I was involved sa issue na hindi ko naman ginusto. Dumagdag yan sa stress ko sa totoo lang. I usually do not care if I am emotionally stable or not, pero dahil dyan sa issue na yan I know that I AM NOT STABLE. Kaya sobrang nagpadala ako sa issue na yan.

At eto pinaka matinde hahahaha this is the year na iniwan na kami ng lolo ko na super idol ko at talagang nilolook up ko. Siya at si Miriam Defensor lang IDOL ko hahahaha hello captain kaya lolo ko sa coastguard dati. I flew from Manila to Bacolod para lang makilamay. At alam nyo masakit? I only got to stay there for 24 hours. Gusto ko umiyak sa airplane non pero I was not gonna cry sa public haha

To sum it all up, I was not in my best condition. Nilamon ako ng pagod, insecurities, takot na baka malaglag ako sa Accountancy, pressure not just sa acads but to perform well as a person, sakit and I gained weight hahahaha ang lakas ko kumain like legit kasi ganun ako kastress hahaha

Akala ko that was my downfall

Pero teaser lang pala yun 😂

After that sem, I cried my eyes out. I know na di ko ginalingan. Hinanda ko na nga sarili ko eh.

At alam nyo ba guys, sinimulan na ang palabas.

Dahil,

• Tanggal ako sa Accountancy program

• Tanggal ako sa scholarship

• ang layo ko na sa community

• wala na kong bilib sa sarili ko

• I was not at my best health condition (junk food pa teh)

Alam nyo, I was not completely SAD nung nalaman kong nalaglag ako sa BSA dahil sa isang subject.

Pero HAHAHA I was sooooo DEVASTATED nung nalaman ko na HINDI PALA DAPAT AKO LAGLAG.

Bakit? HAHAH

Mali lang pala yung napost na grade nung prof ko. Pasok sa quota yung totoo kong grade mga mamsh. At putek ang sakit sakit malaman non lalo na pag pinag shift ka na ng mga tao sa university nyo. Sa isang bula lang, lumabo yung daan ko papunta sa CPA title. DAHIL LANG SA PAGKAKAMALI NG IBA, at hindi dahil sakin.

Sakit no? Hahaha alam nyo mas masakit pa dyan?

Di na ako scholar. Potek, laglag na nga tanggal pa sa scholarship. Sakin yan masakit. Kasi I was thinking about my parents. Sobrang ayaw ko na isipin nila ako masyado. Sobrang nasaktan ako non kasi kaya ko gusto maging scholar para sakanila.

Nagsimula ang sem sobrang ang gulo ng buhay ko. Lagapak ang lola mo eh. Tapos yung crush ko bading pa :( hahaha charot. Sobrang lungkot ko. AS IN LEGIT SOBRA.

I started to question things pa nga eh.

Ano ba kasi pinaglalaban ko?

Para ba talaga ako dito?

Kaya ko pa ba?

Kilala ko pa ba sarili ko?

Ano na balak ko?

Pero I was firm pa nun. Di ako papatibag sabi ko hahaha nakakangiti pa nga ako eh nakakapag joke pa

Pero I know di ko na kinakaya yung nangyayari sakin. Too much is going on. Sobra na. Hahahaha

Until ngayon na naramdaman ko na nasa edge na ko ng cliff.

I was starting to recover. Ngayon pa lang hahaha. Sinasabi ko sa sarili ko, babawi ako kayla mama, babawi ako sa community, babawi ako sa mga friends ko, babawi ako sa sarili ko, babawi ako kay Lord.

Pero ang hirap pala. Kasi hindi ko pa rin pala kaya. School is eating me alive. I cannot contain how shitty I feel everytime people will ask me “Oh, BSAct ka na?” Like parang kasalanan non yon.

Nawalan ako ng vision. Sa sarili ko. Sa community. Hindi ako nawalan ng gana ha? Pero alam kong minsan parang tama na. Hindi na ko productive leader sakanila at napapafeel ko pa ng pain yung ibang tao sa paligid ko.

To this day, I dont know how to recover. When to recover. Where to recover from. Its too much eh. Marami na kong nasaktan. LEGIT. Nasirang friendship, relationship. Kahit di ko yon fault talaga. I am still involved.

The stars, the sky, the big shiny moon

The music playing soft soft tunes

You gazed into my eyes and from then I knew

You are a trouble, a trouble I have no clue

You asked me why? Why am I staring and so still

In the back of my head, me and myself argued “what should I feel?”

Should I be glad? Nervous? Should be sad?

That you are talking to me but you are with her tonight, and that made you so glad

I smiled, and slowly walked away

But you grabbed my hand, looked and asked “are you okay?”

Am I okay? Really? You want me to answet that? No I am not, do you want to know why?

Because you are with her and the two of you are right.

Right for each other and I cannot lie

You are at your best when you’re with her, that’s why I dont want to fight

That’s in my head and wanted to say it out loud

But I saw you with her and I knew that you’ve found

Your other half, the one that makes you whole

Who Am I to take it all away? I know I’m not a fool

So I smiled back and looked at you for the last time

With a sigh I said “Yes I am okay, but I need to go. Im fine.”

I slowly let go of your hand and memorized your face

Oo madaming pwedeng mangyari

hindi mo alam, 

hindi ayon sa balak mo

oo madaming pwedeng mangyari

siguro ngayon nasa taas ka

tapos bigla ka nalang babagsak

siguro ngayon di ka na makatayo

tapos bigla ka palang aahon

oo nakakatakot

oo nakakakaba

oo nakakabaliw

pero hindi ibig sabihin hindi mo na kaya

kaya mo

kaya mong tumayo sa harap at magsalita

kaya mong panindigan ang desisyon na iyong ginawa

kaya mong palitan ang mga ala alang kumupas na

kaya mo

takot ka lang

at ayos lang yun

takot ka sa pwedeng magyari

at ayos lang yun

takot ka sa kung anong magiging resulta

at ayos lang yun

pero ito ang hindi mo dapat gawin

tumakbo kapag ikay natakot

dahil oo, takot ka

pero kaya mo.

Oo, di pa ako tapos mag stalk sayo

Oo, once in a while binabrowse ko padin profile mo

Oo, nagugulat padin ako kapag chinachat moko ng biglaan

Oo, tinitignan ko padin minsan yung bago mo

Oo, ginagawa ko padin yon

Oo di pa ako tapos mag stalk sayo pero tapos na yung mga araw na sasagi pa sa isip ko kung ano ba ang ginagawa mo ngayon

Oo once in a while binabrowse ko padin profile mo pero hindi dahil hindi pa ako usad sa fact na merong naging “tayo” kundi dahil alam ko sa sarili ko na kaya ko nang makita recent updates mo nang di ako napapa “aray ko beh” o kaya “baket ko pa ginawa yon”

Oo nagugulat padin ako kapag chinachat moko ng biglaan pero yung reaksyon ay hindi dahil sa inaasahan o inaantay ko na ichat mo ulit ako kundi dahil nasanay na ako na hindi na ikaw ang nagpapop na messenger head sa cellphone ko

Oo tinitignan ko padin minsan yung bago mo pero nakadaan na ako sa mga araw na “sana ako nalang ulit” at nakarating na ako sa mga araw na “Okay lang, mas bagay nga kayo at masaya na ko ngayon”

oo ginagawa ko padin yon pero di dahil sa kumakapit padin ako sayo, ginagawa ko padin yon hindi dahil sa alam ko deep inside meron pa. Ginagawa ko yon dahil gusto kong ipakita sa sarili ko na kaya kong makita at makausap ulit yung taong dati akala ko’y destinasyon ko, pero ngayon terminal lang pala sa tunay na pupuntahan ko. 

Oo ikaw nga talaga yung aking “going there”

Oo ikaw nga talaga yung aking “5 points for the effort”

Oo ikaw nga talaga yung aking “Otw pero naliligo pa talaga”