#peter buwalda

Komme nicht recht voran mit dem Internettagebuchschreiben, was möglicherweise daran liegt, daß mir beim Aufräumen "Hübsche Versuche" des trefflichen Philipp Tingler, den ich ohne Zögern als unterhaltsamsten Autor deutscher Zunge benennen würde, wenn mich nur mal einer danach fragen würde, in die Hände fiel. Er macht uns allen sehr schön vor, wie biographisches Schreiben auch den Leser erfreuen kann. Allerdings verabscheut er es auch ab und zu. Außerdem hüpft der Kater immer sofort auf meinen Schoß, sobald ich zu tippen anzufangen will.

Außerdem verbrachte ich eine Menge Zeit damit, Aki Takases neuer Ellington-CD zu lauschen, den seit gefühlten 25 Jahren der erste neue Tonträger, den ich noch und nochmal und über und über zu hören wünschte. Sogar "Caravan" klingt frisch und neu! Sie hat bestimmt mehr Zeit zum Klavierüben als ich.  Lässt uns innehalten.

Dann stehen da "The Dictator" und "Eric the Vicing" auf meiner Gesehene-Filme-Liste , zu denen ich mich lieber gar nicht äußern würde. Nur so weit: Ersterer enthät ein paar gute Witze und einen großartigen, die ich total zu schätzen wüßte. Leider gehen sie in den mittelmäßigen und grauenhaft geschmacklosen unter. Meine Besessenheit mit Sacha Baron Cohen funktioniert auf derselben Ebene wie die mit John Travolta.

Um den  auch mal wieder erwähnt zu haben. Zweiterer bietet einen etwa einminütigen Gastauftritt von Eartha Kitt und einige zusammen etwa dreiminütige von Mickey Rooney, Tim Robbins ist herzig und John Cleese zeigt sein wahres Gesicht. Und Terry Jones zeigt uns die total aufregenden Computer-Spezialeffekte von 1989. Wie großartig, daß beide Terrys so aufregende Regisseure waren! Wohlan!, gelesen:

"Bonita Avenue": Unangemessen hochgejubelte, aber desungeachtet lesenswerte, vielschichtige niederländisch-U.S.-Amerikanische Patchworkfamilien-Tragödie mit Mord und Totschlag, Feuerwerk, Inzest, Politik, Dekadenz, Politik.

Ter voorbereiding op het Das Magazin Festival op 18 mei lees ik Peter Buwalda's debuutroman Bonita Avenue.

Zomaar wat dingen die me opvielen: het leest als een trein, ik ben al vaak verrast door plotwendingen en er staan prachtige zinnen in, zoals degene hierboven (niet voor niks bekroond met de Tzum-prijs voor de beste literaire zin van 2011).

Deze zin komt uit de Kellendonklezing van Peter Buwalda (NRC, 9 maart 2013).

Buwalda parafraseert de Amerikaanse schrijver Jonathan Franzen, die schrijvers indeelt in twee categorieën: Mr. Difficult, de moeilijke autonome literatuurfreak die niet naar de pijpen van zijn lezerspubliek wil dansen; en het mals schrijvende "erelid van de leesclub", dat op aanvraag pageturners produceert. Het dilemma van de moderne schrijver -- daarover ging ook Buwalda's lezing. 

Maar het gaat mij nu om die ene zin. Een goede zin, en wel om drie redenen:

Ten eerste, welke schrijver gebruikt nog het werkwoord slag leveren? Een mindere schrijver gebruikt hier strijden of worstelen, maar slag leveren is natuurlijk veel mooier. 

Ook fraai is de vermenging van stijlen: waar slag leveren nogal gedragen en ouderwets klinkt, doen zowel de term verdorie en de opsomming (én..., én ...) veel meer denken aan spreektaal. Die vermenging van registers binnen een  enkele zin is een mooi kunstje, dat ook Gerard Reve verstond.

Tenslotte, alsof het niets is, knipoogt Buwalda naar Willem Kloos' beroemde dichtregel "ik ben een god in het diepst van mijn gedachten."

Deze fraaie zin staat in Peter Buwalda's Bonita Avenue (p.59), aan het begin van een nieuwe scène. We krijgen hier niet de mededeling dat het regent in Sjanghai, maar het beeld en gevoel van die regen --  altijd een teken van goede stijl. 

Een simpel zinnetje, maar heel gedetailleerd: de regen is niet koud maar lauw, het decor niet gewoon lucht maar schemer. 

De schoonheid zit hem o.a. in het woord pijpenstelen: dat wordt gewoonlijk alleen gebruikt in de vaste uitdrukking het regent pijpenstelen. Dat Buwalda het woord uit die uitdrukking lostrekt (en tot grammaticaal onderwerp van de zin maakt) is gedurfd en geslaagd: je weet dat het hard regent, maar je ziet ook meteen strepen (stelen)  in plaats van rondjes (druppels), en dat harmonieert weer mooi met het woord arceren.

Dat is nog eens een metafoor (uit Bonita Avenue van Peter Buwalda, p. 370).

Het is wel een geval van stilistische krachtpatserij. De vergelijking is ongewoon heftig, maar wel passend: een mooie verbeelding van geestelijke chaos, met die gedachten als afgerukte ledematen.

In dit boek van Peter Buwalda wordt er nauwelijks tot niet gegeten. Wel stappen de hoofdpersonen vrijwillig in een ‘rollercoaster’ van aannames en apathie zonder rem. Met alle gevolgen van dien. Het eten dát er in voorkomt wordt niet gegeten. Zo laat iemand een schaal met gefrituurde aardappel roosjes van schrik uit de handen vallen - rollen de aardappel roosjes over de grond. Of de biefstuk wordt niet aangesneden omdat dochterlief  in paniek het restaurant uitrent en haar vader alleen achterlaat. Die op zijn beurt verbouwereerd het bord van zich afschuift. Hadden ze nu maar beter gegeten. Dan was het aan het eind van het verhaal misschien niet zo sneu met ze afgelopen.

Biefstuk met brood kreeg ik vroeger op woensdag. Het was toen gewoon om tussen de middag thuis warm te eten. Ik zat op de lagere school en kan mij niet herinneren wanneer, in welke klas, het was dat ik niet meer tussen de middag thuis kwam voor het middagmaal. Jaren later en volwassen, woonachtig in de Nieuwe Looiersstraat / Amsterdam at ik bij Piet de Leeuw in de Noorderstraat biefstuk met brood, geserveerd met botersla met een dressing van mayonaise, azijn en suiker.

In het ‘Handboek voor de perfecte steak’ (M. Polman) staat alles om goede biefstuk te kopen én te bakken. Het vlees kopen gaat goed, maar bakken nee. Ook niet met genoemd Handboek op het aanrecht. Ik mis hiervoor het geduld en kennelijk vertrouwen in het bakproces. Ben te vroeg of te laat. Mijn succes zit in het bakvet. Dat is mijn bijdrage aan de biefstuk, de jus waarmee je de biefstuk overgiet en het brood in doopt.

Ingrediënten:

1 biefstuk van ca. 125 gram op kamer temperatuur.

brood

verwarm pan langzaam op de warmtebron met daarin;

lepel boter, lepel ganzevet, scheut zonnebloem olie, scheut arachide olie,

laurierblaadje, knoflook teen geplet, heel klein stukje foelie.

Dep het vlees droog met keukenpapier.

Zodra de pan op temperatuur is. Niet te heet. Goed warm. 

Bak het. Eerst ene kant, dan andere kant.

Als het vlees goed is - dat verschilt van blue rare, rare, medium, medium well tot well done. Haal uit de pan, leg het vlees een verwarmd bord en bedek met aluminium folie. Laat zo afgedekt even staan. 

Warmtebron weer hoog. Roer het aanbaksel in de pan los met blus af met een klein beetje vocht (water, wijn, cognac?.)