#pecio

EL PECIO DEL «TORDO»

«Este leño que refrescó mi frente cuando el meridiano las venas encendía quiere medrar en mano ajena. Tómalo, te lo regalo; Mira, es de limonero...»                       Tal voz escuché mientras miraba en el mar escudriñando un navío que afondaron hace años aquí; de nombre «Tordo»; un pecio pequeño; los mástiles, quebrados, ondeaban al bies en el fondo, como tientos o memoria de sueños, señalando su casco, turbio bostezo de un gran cetáceo muerto apagado en el agua. Gran calma se dilataba.

Y otras voces despacio y por turno se sucedieron; susurros tenues y sedientos que salían del otro lado del sol, del oscuro; dijeras que querían beber una gota de sangre; las conocía mas no podía desemejarlas. Y llegó la voz del viejo, ésta la sentí caer en el corazón del día serena, inmóvil casi: «Y si me condenáis a beber tósigo, os doy las gracias; vuestra ley será mi ley; dónde voy a ir vagando por tierras extrañas, como canto rodado. Prefiero la muerte; quién sale mejor parado sólo Dios lo sabe».

Países de sol y no podéis enfrentar el sol. Países de gente y no podéis enfrentar la gente.

Yorgos Seferis

di-versión©ochoislas

*

ΤΟ ΝΑΥΑΓΙΟ ΤΗΣ «ΚΙΧΛΗΣ»

«Το ξύλο αυτό που δρόσιζε το μέτωπό μου τις ώρες που το μεσημέρι πύρωνε τις φλέβες σε ξένα χέρια θέλει ανθίσει. Πάρ’ το, σου το χαρίζω· δες, είναι ξύλο λεμονιάς…»                           Άκουσα τη φωνή καθώς εκοίταζα στη θάλασσα να ξεχωρίσω ένα καράβι που το βούλιαξαν εδώ και χρόνια· το ’λεγαν «Κίχλη»· ένα μικρό ναυάγιο· τα κατάρτια, σπασμένα, κυματίζανε λοξά στο βάθος, σαν πλοκάμια ή μνήμη ονείρων, δείχνοντας το σκαρί του στόμα θαμπό κάποιου μεγάλου κήτους νεκρού σβησμένο στο νερό. Μεγάλη απλώνουνταν γαλήνη.

Κι άλλες φωνές σιγά σιγά με τη σειρά τους ακολουθήσαν· ψίθυροι φτενοί και διψασμένοι που βγαίναν από του ήλιου τ’ άλλο μέρος, το σκοτεινό· θα ’λεγες γύρευαν να πιουν αίμα μια στάλα· ήτανε γνώριμες μα δεν μπορούσα να τις ξεχωρίσω. Κι ήρθε η φωνή του γέρου, αυτή την ένιωσα πέφτοντας στην καρδιά της μέρας ήσυχη, σαν ακίνητη: «Κι α με δικάσετε να πιω φαρμάκι, ευχαριστώ· το δίκιο σας θα ’ναι το δίκιο μου· πού να πηγαίνω γυρίζοντας σε ξένους τόπους, ένα στρογγυλό λιθάρι. Το θάνατο τον προτιμώ· ποιός πάει για το καλύτερο ο θεός το ξέρει».

Χώρες του ήλιου και δεν μπορείτε ν’ αντικρίσετε τον ήλιο. Χώρες του ανθρώπου και δεν μπορείτε ν’ αντικρίσετε τον άνθρωπο.