#paghilom

Binubulong ko pa rin ang pangalan mo sa mga alon, sinasambit ang mga antigong salita sa karagatan na sumasayaw sa agos papunta sa sentro ng mundo.

Pagmamahalan na nabuo mula sa pagitan ng daan-daang kilometrong layo, binibigyang diin ang pag-ibig na kumupas sa paglipas ng panahon.

Kaya sa pag-apaw ng kalungkutan, tayo ay natutong lumangoy–napagtagumpayang umahon mula sa nakalulunod na unos.

Tunay nga na hindi sukatan ang milya at layo upang sa gitna, tayo'y magtagpo.

M | 377

“Mirasol ang paborito kong mga bulaklak. Ang kagandahan nito ay kakaiba at tiyak. Ito rin ang unang bulaklak na ini-alay niya sa akin. Oo nga pala, una at huli sapagkat hindi naman ito nasundan na rin.

Nahahawig ito sa kagandahan ng araw na gaya ng sabi niya'y parang kanyang katapatan — simple ngunit sumasapaw; sapat ngunit umaapaw. Maihahatunlad raw sa aking kagandahan kapag tumama ang araw sa dalampasigan, kay inam pagmasdan.

Ngunit nong umalis siya'y unti-unting nabulok ang mga ito, tila ba hudyat na wala sa lahat ng 'yon ay totoo. Kung kay inam pagmasdan ang aking kagandahan, bakit ka lumisan? May iba ka bang nais paglaanan?

Pagpahid sa mga luha, bitbit ko ang alaala ng mga mirasol na iyong pinadala— tunay na kasing ganda ito ng araw ngunit hindi ito gaya ng iyong katapatan bagkus ay gaya ng buhay na sa bawat paglubog, asahan mong may oras ng paglitaw.