#ongrijpbaar

wa·ter·vlug

Pieters’ Raadselkwartier Op de allerlaatste avond van de vakantie, toen de zon lager hing dan de vlag op de kampmast en de muggen hun avondeten begonnen te verzamelen, verzamelde zich een groepje kinderen op het veld bij de kampvuurkuil. Niet om marshmallows te roosteren – die waren allang op – maar voor de laatste raadselronde van Pieter Pottenkijker. Pieter stond al klaar, zijn snor iets…

Manifest tegen het gebruik van fata morganas als bewegwijzering Wij, de ondertekenaars van dit manifest, komen samen om ons uit te spreken tegen een groeiende trend: het gebruik van fata morganas als bewegwijzering. Hoewel deze optische illusies intrigerend en magisch zijn, en ontegenzeggelijk de aandacht trekken van avonturiers en dromers, pleiten wij voor het behoud van hun mysterie en…

De reden dat ik van Esmeralda hield was omdat ze ongrijpbaar was. Tijd en ruimte kregen geen vat op haar. Ze bewoog zich in die dagen zelfverzekerd en stijlvol door alle dagelijkse beslommeringen en als er al obstakels waren, dan danste zij daar gracieus omheen. In haar gezicht geen rimpel te bekennen, geen spoor van ouderdom alsof ze spotte met de tand des tijds. Haar lange zwarte haren dansten ondeugend in de wind en wanneer ze naar me lachte schitterde het witste licht dat ik ooit had gezien. En als haar slanke en sterke vingers mijn vingers vastpakten voelde ik me sterk en trots. Trots omdat zij, die door menig man werd begeerd, mij haar liefde had toevertrouwd. Ze leefde in de toekomst en scheen al te weten wat het heden haar zou brengen. Onverschrokken leefde zij het leven waarvan ik wist dat ik er slechts een bijrol in vervulde, en uiteindelijk geen rol. Zo leefden we, met passie, tot het einde kwam. En het einde kwam plotseling en was koud, lelijk en pijnlijk. Ze moest verder. Ze moest een ander pad bewandelen om niet stil te blijven staan. De tranen kwamen tegelijk met het besef, maar het was de rit waard geweest. En ik wist dat ik nooit meer zoveel van iemand kon houden dan van haar.

Altijd op de vlucht

Voor die grijpgrage handjes van menig medemens

En ik heb maar één wens

Onbegrijpbaar

Mijn gedachten vliegen in het rond

Lijken los te zitten van elkaar maar toch

Verbonden te zijn in haar

Ongrijpbaar en onbegrijpbaar vraag ik me af of ik wel besta

Leef ik wel zoals ieder ander leeft

Of zorgt mijn onbegrijpbare ongrijpbaarheid

Alleen maar voor eenzaamheid

Want soms wil ik gevangen en begrepen worden

Houd me vast

Begrijp me