Anlatinca kulaga hos gelmeyecek cok sey gelip gecmistir hayatimdan. Ama genelde yaptiklarimdan pisman olmayan ben,kimin ne dusundugunu hicbir zaman onemsemedim. Bunyem pismanliga asina degilken icimi garip duygular kurcaliyor su aralar. Arayip tariyorum ve bu duygunun pismanlik oldugunu buluyorum. Su hayatta unutamadigim ucuncu buyuk pismanligimi yasiyorum.
Birincisi universite tercihimdi. Hersey yolunda giderken ve bir hayalim varken bir yil daha o sinava hazirlanmamak bir pismanlikti benim icin.
Ikincisi, ilk askimla ilgili. Beni yok yere terk ettiginde, bu terk edilmeyi kabullenemeyip 2 ay sonra kapisina dayanmam, oturup onunla raki icmem ve sarilip uyumam. (Cunku duygularim su istimal edildi ve kandirildim. Bu baska bir hikaye)
Ucuncusu yakin zamana tekabul ediyor ve bu da yillar sonra dustugum ikinci asktan. Pismanim 1 yil once su gunlerde onu tanistigimiz yerde birakip sadece bir ani olarak kalmasini izlemedigim icin. Pismanim bana her sarıldığında sevdigine inandigim, onun icin kalbimi ve gururumu ortaya doktugum icin.
Simdi pismanliklarin hayatima getirisine goturusune bakacak olursak, hayirlisi denilen aslinda sevmedigim ama boyun eydigim o kelimeye sığınıyorum. Ilk pismanligim olmasa bugun mutlu ve basarili oldugum bu isimde olmayacaktim. Ikinci pismanligim olmasa insanlara kolay kolay inanmamam gerektigini ogreneneyecek, hizli bir sekilde buyuyemeyecektim. Ucuncu pismanligimsa daha cok yeni, canim aciyor. Bu pismanlik beni nerelere goturecek su an kestiremiyorum. Bunda da bir hayir olduguna inanmak istiyorum sadece.