#naging

People come and go. At kahit alam pa natin yan. Magpaalam man o hindi. Masakit pa rin ang maiwan. Hindi ko alam bakit may mga taong kailangan umalis kahit wala naman problema. Kahit maayos naman ang lahat. Siguro hindi ko lang matanggap na lahat ay nagbabago. Na lahat ay kailangan magbago. Para magtuloy-tuloy ang buhay. Ang ikot ng buhay. At hindi pa rin ako nadadala. At hindi pa rin ako nasasanay. At hindi ko rin alam kung masasanay ba ako. Kailangan ba masanay na maiwan? Hindi ba, parang hindi tama yun. Kasi nakakasawa masaktan. Masaktan ng paulit ulit sa parehong dahilan, ngunit sa magkaibang tao. Mali bang maattach? Mali bang makasanayan kausap ang taong una namang pumansin sayo at tumugon ka lamang? Mali bang umasa na hindi siya aalis, kagaya ng ginawa nung una? Siguro nga mali, kasi sa huli ako lang naman ang luluha. Isinantabi ko nanaman kasi ang bagay na hindi pa siya nakakamove-on sa own basha niya na nawala ring parang isang bula gaya ni sky. Pero minsan gusto kong sabihin sakanya ang isang linya ng orig basha na "sana ako nalang". Pero ayoko. Kasi sa kalagayan ko ngayon, parang mas nagmumukha akong trisha. Na umaasa na mahalin ni popoy higit sa pagmamahal na naibigay niya kay basha. Pero sa huli, alam naman nang lahat ang magiging ending. Nagpaubaya si trisha, kasi alam naman niyang si basha pa rin ang pinili ni popoy sa huli. Sayang tuloy yung linya ni popoy na "Kaya baka tayo iniiwan ng taong mahal natin, kasi baka may darating na mas okay. Na mas mamahalin tayo at hinding hindi tayo sasaktan." Pero kasi hindi rin mabibigyan ng justice yung title na 'One More Chance' kung hindi sila nagkabalikan. Haaaay buhay. It's soooo hard like bato. And love ang isa nagpapahirap minsan. Sa sobrang kaemohan ko nga naging long posr na itong maikling Rant lang sana e. By the way, i hope maging masaya ang gabi mo. Kapit lang sabi ng tarsier. Kasi at the end of the day, sarili mo lang ang meron ka. Huwag mong hahayaan na pati ang sarili mo ay iwan ka. :)