But no.

Because THIS happened. Like, suddenly, I have to deal with your pretty, sensitive, such disaster, such emo boi, such very wow Victorian dreamboat face ALL. OVER. AGAIN.

And I get Morpheus SMILES. LIKE FLEET FAINT LITTLE WISPS THAT GRAB MY HEART AND IM LIKE FML NO. THE AUDACITY. NOPE. I CANT.

Him: Lagi na lang ako. Hahaha!

Me: Yaan mo na, wala ka namang girlfriend. Kaya wag ka muna maggi-girlfriend ah. Hahaha!

Him: Eh paano kung gusto ko na mag-girlfriend?

Me: Pag may girlfriend ka na, out na 'ko.

Him: Eh paano kung ikaw ang gusto ko i-girlfriend?

1 year later..

May girlfriend na siya!!!

I wrote this kasi I want to let “us” go. kasi una pa lang hanggang huli wala naman talagang “us”.

ang sarap lang kasi sa feeling nung

“baka pwede”,

“baka tayo pala talaga”

“baka tayo ang itinadhana”

puro “baka”.

ang ばか na natin bes. haha

umpisa pa lang di naman na talaga tayo pwede.

yung umpisa na sana hindi na lang nasimulan kasi ang lungkot bitawan,

yung umpisa na sana hindi pinahintulutan ng panahon, para wala na lang kirot.

ganun siguro talaga, pinagtagpo tayo, pero hindi itinadhana.

ituon na lang natin ang mga sarili natin sa kanila huwag na sa ideya ng “tayo”.

mahalin natin sila.

salamat sa mga ngiti, tawanan at kwento. Naging masaya talaga ko.

kung mabasa mo man ito at pakiramdam mo na kilala mo ko, magpanggap ka na lang na wala kang nabasa. tulad ng lagi nating ginagawa. hanggang sa dulo, taguan lang tayo.

taguan tayo ng mga nararamdaman natin.

sabi nga nila;

“some things are better left unsaid” and isa to sa mga bagay na hindi na dapat pang ipaalam. itago na lang natin to hanggang dulo. :)

hindi ko man masabi to sayo ng personal,