“Her insanın vücûdunda binlerce damar vardır. Bu damarların hepsi, Peygamber efendimizin (sallallahu aleyhi vesellem) Eshâb-ı kirâmına karşı muhabbet üzere bulunsa, yalnız biri, Eshâb-ı kirâmdan birine düşmanlık, sevgisizlik üzere olsa, ölüm zamânında emir gelir ve canını o bir damardan alırlar. Bunun bozukluğu sebebiyle dünyâdan îmânsız gider.”

Serdar Tuncer’i seviyorum. kalbinin güzelliği yüzüne, sesine, muhabbetine yansımış adeta

son dönemde ise bir tavrı beni çok etkiledi. mesela bir şey anlatıyor diyelim, anlattığı şey güzel, hikaye de iyi ve bu hikayeden faydalı manalar çıkarılabilir. hikayedeki bazı noktalar dinleyiciye “olur mu canım, o kadar değildir, nasıl olmuş” türünden sorular sordurabilir (ki benim uzmanlık alanıma girer)

tam bu noktada Serdar Tuncer devreye girip dinleyiciye kulak veriyor ve “efendim, nasıl mı olurmuş? yahu olmuş işte, Allah ister olur, boş ver sen orasını” diyor. beni de tam bu noktada yakalıyor işte

“Allah isterse olur”

Var mı daha ağır yük zamanı çekmek kadar. Yaşama sebebimsin, su kadar, ekmek kadar. Ayrılığın özlemin her şeyin bir hazzı var. Seni anlamak da güzel, seni beklemek kadar... '' Ömer Hayyam ''