Ayşen KARAGÖZ

Ayşen Karagöz - Hasret

Ayşen KARAGÖZ - Hasret 

Hayatın koşuşturmacası içinde sürüklenirken insan, ne kadar anlamsız üzüntülere, hırslara kapıldığını anlayamıyor. Derken yanımızdan geçen bir çocuk bizi uyandırıveriyor. Gökyüzü gibi kocaman bir gülümsemeyle gözlerimize bakıyor.  Hayatın anlamının bir çocuk gülümsemesinde saklı oldugunu anlıyoruz. Daha önce kendimizi hiç bu kadar huzurlu hissettiğimizin farkına varmamıştık belki de. Mutlu olmanın yolu mutlu  etmekten geçiyormuş meğer.

Çocuklar inanın, inanın çocuklar,Güzel günler göreceğiz, güneşli günler,Motorları maviliklere süreceğiz,Güzel günler göreceğiz, güneşli günler…Ne kolunuzda boya sandığı,Ne kafanızın üzerinde simit tepsisi,Ne de yazın sıcağında insanları serinletmek için buzlu su…

Bizim düşlerimiz vardı, çocukluğumuzun evcilik oyunlarından kalan… Mutlu bir evimiz, hep gülen yüzler vardı oyunlarımızda. Farkında olmadan mutluluğun resmini çiziyormuşuz meğer. Yarınlarda olmayacağını anlamadan, o çocukluk mutluluğumuzun yerini koca bir bedene teslim edeceğimizi bilmeden.

Belki kavgalarımız vardı oyunlarımızda ama sonu hep mutlu bitiyordu yinede. Tahta kaşıktan yaptığımız bebeklerimize can veriyorduk çocuk aklımızla. Büyüdükçe ne kavgalar mutlu bitiyor ne de can veriyoruz tükenen bedenlere. Oysa evcilik tadında, çocuk ruhu ile yaşamak ne kadar anlamlı olurdu. O mahsuscuktan yarattığımız komşularımız, mahsuscuktan kocalar, mahsuscuktan çocuklar ve mahsuscuktan kocaman bir dünya…Kurardık kapı önlerimizde.